Eind goed, al goed!
Na het debacle van zaterdagavond reed ik op zondag 27 september 2009 na een serieuze middag naar het donderend geweld van een ijshockeywedstrijd en wel in Amsterdam. De Amstel Tijgers waren de gastheren voor de Groningers Grizzlies.
Net op tijd holde ik het Amsterdamse stadion binnen, hijgend en puffend duwde ik het kaartje in het spannende apparaat dat de carrousel moet doen ronddraaien teneinde je toe te laten. Ik had geluk, want hij deed het en dat overkwam niet al mijn voorgangers. Goed voorteken? We zullen zien!
In ieder geval waren er niet veel noorderlingen om de Grizzlies toe te juichen, maar wij zouden zeker ons best doen dit gemis goed te maken. Echter ook de Amsterdammers waren niet in grote getale aanwezig. Vol goede hoop hadden we een plekje achter de spelers gekozen.
Na een minuut stilte vanwege het overlijden van een collega der scheidsen kon de strijd beginnen.
Tom Korte verdedigde het Groningse doel en stond gewapend tot de tanden klaar voor de mogelijke aanslagen op zijn net. Wij schrokken ons een hoedje toen de eerste straf voor Groningen al viel binnen 2 minuten. Mijn buurvrouw merkte opgewekt op dat ze al verder waren gekomen dan de avond ervoor. Klopte als een zwerende vinger, toen was het eerste doelpunt al gevallen. Inderdaad, goed voorteken en die straf viel wel mee, want even later moest ook een Tijger van het ijs, maar liefst voor 4 minuten. Het kon nog mooier, een andere Tijger mocht naast hem gaan zitten en zo ontstond de riante situatie van 5 Grizzlies tegen 3 Tijgers. Als het dan niet lukt, merkte ik stoutmoedig op, dan eet ik mijn hoed op. Die hoed heb ik speciaal voor dit soort gelegenheden bij me namelijk. Er werd aardig geschoten op de Amsterdamse goalie, maar het hielp niet aan punten. En daar ik net twee bammetjes op had……. Er werd wat af geknoeid, de wedstrijd verdiende tot dan toe geen schoonheidsprijs. Toch wisten de Grizzlies het eerste punt te verschalken, na veel gebonkedonder werd het 0-1, een powerplay goal en het werk van Zahir Hup, met assist van Jolke Balt en Blake Pronk. Vol goede moed gingen we pauzeren.
Buurvrouw zei het al, de tweede periode is lang niet altijd de beste van de Groningers. Daar kreeg ze groot gelijk in. Vallen was niet van de lucht, het was een wonder dat de boarding het geweld overleefde, laat staan de spelers. Buurvrouw kromp dan ook regelmatig in elkaar.
De aanvallen op het Groningse doel waren hevig en veel te veel naar mijn smaak. Na aanzienlijke reddingen van Tom maakten de Tijgers de stand toch gelijk, 1-1. Het passen van de Grizzlies naar de vijand was schering en inslag en daar werd ik niet blij van. Dat gecombineerd met een straf was de ideale vruchtbare grond voor nog een Amsterdams doelpunt, 2-1. Wel compleet natuurlijk. Vanwege flink wat gerollebol van twee spelers van verschillende komaf, liepen de Grizzlies een straf op. Dat liep wel goed af, maar heel even later werd het 3-1. Ik dreigde de moed te verliezen temeer daar het een rommelig zootje was op het ijs, althans voor mijn ondeskundig oog. Nog een vreselijke aanval op onze Tom, maar hij had gelukkig de benen tijdig bij elkaar, dus dat ging goed. Een Groningse uitbraak kwam precies in het pootje van de Tijgergoalie terecht. En daar was weer pauze. Gelukkig, ik moest even op adem komen.
De somber zwart geshirte Tijgers hadden vast lelijke plannen teneinde de score in hun voordeel te verhogen, maar……… na een dikke vier minuten in deze derde periode zag Blake Pronk het licht en het werd met assist van Jolke Balt en Peter Cartwright 3-2! Hoera, zou het dan toch nog kunnen??? De Tijgers deden hun best en ik persoonlijk vond ze nogal gevaarlijk, maar Tom had alles goed in de hand. Af en toe kropen de Grizzlies wel door het oog van de naald, echter na een paar mooie kansen voor hen wist Peter Cartwright de stand gelijk te trekken, 3-3. De assist was van Arjan Peters. Zou het dan echt nog kunnen??? De klok tikte onverbiddelijk door. Groningen worstelde zich nog door een straf en Amsterdam vroeg een time-out 47 seconden voor de eindsignaal. Wat kun je nog verwachten. Nou, niet veel. Eigenlijk hoop je op een gelijke stand en dan maar een verlenging. Hoewel een verlenging dodelijk is voor mijn zenuwen. De klok bleef doortikken, tot hij om 59.41 even stil moest staan, want de Grizzlies wisten de winst binnen te slepen door een doelpunt van Francis Walker, assist Ben Heersink.
En daarmee kwam de eindstand op 3-4 voor de Groninger Grizzlies!!!
Juichend reed ik naar het Noorden!
