Paarden die de haver verdienen………

Vrijdag 9 oktober konden de toeschouwers in Kardinge een heel andere wedstrijd zien dan afgelopen woensdag in Heerenveen. De Groninger Grizzlies namen het op tegen de Ruijters Eaters uit Geleen.

Of het publiek de schrik in de benen had van die dramatische avond of dat er een andere trekpleister bleek die avond dan wel dat het gewoon ‘toeval’ was, zullen we wel nooit te weten komen, maar het aantal supporters was niet uitbundig. Doch ook het aantal Grizzlies op het ijs kon beter. Wij telden zestien man inclusief de beide goalies en da’s behelpen. Ziekte, blessure, schorsing teisterden het team. Dat nam niet weg dat ze een prijzenswaardig stukje pit lieten zien en zich niet van de ijsvloer lieten dweilen. Toch bleef pech het team achtervolgen.

Gelukkig waren trom en aanverwante artikelen aanwezig om de jongens op te zwepen en het publiek natuurlijk ook.

De eerste periode beloofde veel, maar dat gebeurt wel meer. Dus eerst zien dan geloven, bedacht ik diepzinnig. Het eerste schot was wel voor de Grizzlies maar de Geleense keeper liet zich niet verschalken. Tom Korte stond in het Groningse doel en liet zich wel voor de gek houden na 4.16 minuten, 0-1 voor Geleen.

Hoe het allemaal precies gebeurde kon niemand mij vertellen, maar een Groningse speler lag plotsklaps voor pampus op het ijs en bleef liggen om 5.56 minuten. Dat was verontrustend en deskundigen begaven zich rap richting gekwetste jongeman. Daar werd het niet beter van en na, in mijn beleving, eeuwen kwamen  hulptroepen met een brancard aan spurten. Tegen die tijd kun je mooi terminaal zijn, maar dat was gelukkig niet het geval. In een latere periode zat Zahir Hup, want dat was de akelig getroffene, weliswaar in burgerkleding gelukkig wel weer op de bank.

Tenslotte ging de wedstrijd gewoon door en het scorebord gaf 6.14 minuten aan toen Peter Cartwright met assist van Jolke Balt en Blake Pronk de stand gelijk trok, 1-1!

Er volgde een pracht kans, doch dat bleef lattenwerk. En bij die kans bleef het niet. Doch ook de Eaters lieten zich niet onbetuigd en dat betekende veel werk aan de winkel voor Tom. Dat deed hij uitstekend overigens. Jammer dat een straf voor Geleen niets opleverde. Het loeder wilde er gewoon niet in. De opperfluiter floot heel mild en ik vroeg mij even af of al te mild niet buurmans gek was, maar ik ben nu eenmaal geen fluiter, dus kan ik het niet weten.

De pit werd aangehouden in de tweede periode en dat was bemoedigend.

Er bereikte mijn buurvrouw en tevens rookgenote een sms van een andere clubgenoot met de mededeling, dat zij haar seizoenkaart zou opeten indien er slecht gespeeld zou worden. Heel diplomatiek, want wat is slecht......... en betekent het dat verliezen slecht is?????

Even leek het of er nog een Grizzly geblesseerd raakte, maar het viel mee. Veel bedroevender was het enige minuten later, want Blake Pronk verliet het ijs door een blessure. Dat konden de jongens er niet bij hebben, vonden wij. Het werd 1-2 voor de Limburgers. De strijd golfde heen en weer van het ene doel naar het andere en dat ontaardde in 1-3. Een strafje hier, een strafje daar, maar daar viel in alle gevallen niets mee te doen. Heel even was het doel van Geleen leeg vanwege een actie van de goalie, maar ook daar konden de Grizzlies niets mee. Een mooie uitbraak van Peter Carwright liep dood op de vijandelijke keeper. Met een powerplay liep het ook niet verdienstelijk af. Wel ging de puck aan de achterkant het net in, maar dat telde niet.

Ook de derde periode bracht kansen genoeg, maar de puck wilde er weer niet in. Overigens zat Tom ook niet zonder werk. Een hevig gedoe voor het verkeerde doel, maar Tom voorkwam ellende. Twee straffen achterelkaar voor de Grizzlies brachten de stand op 1-4. Baaaaaaaaaaaaaaaalen natuurlijk, maar gek is het niet met zo ‘weinig’  spelers op het ijs. Een straf voor Groningen konden wij niet echt volgen, maar wie zijn wij……

En dan een grote verrassing, want in de laatste minuut wist Siem van Sluijs er 2-4 van te maken. Daarbij werd hij geholpen door Peter Cartwright en Ricardo Dijkema. Helaas zat meer er niet in.

De bovengenoemde rookvriendin vond het niet nodig haar seizoenkaart op te eten en terecht, want de Grizzlies hadden tot het laatst toe gevochten als echte beren! Echt waar, ze hadden meer verdiend. Echter zoals het met paarden ook kan gaan, zij die de haver verdienen krijgen die niet altijd immers.