Lest best

Ja, ik ben weer helemaal op de pikkels en echt niet in slaap gevallen bij de laatste competitiewedstrijd van de Groninger Grizzlies tegen de Romijnders Devils Nijmegen in het eigen Kardinge. Het was spannend en de Grizzlies gaven een prachtige laatste voorstelling door het Nijmegen heel moeilijk te maken. Nu hoorde ik al Nijmegen supporters zeggen ‘ja maar, Nijmegen ging niet voluit, want dat was niet meer nodig’ en dergelijke uitspraken, maar dat lijkt mij meer een doekje voor het bloeden.

Zoals wel meer wierp ik mij, figuurlijk natuurlijk, van een geestelijk verrijkende bezigheid op de mij zo geliefde letterlijke contactbezigheid, het ijshockey. Contact niet voor mij uiteraard, maar voor de spelers. Dit om misverstanden te voorkomen.

Nijmegen met een lijn meer op het ijs. De onderbezetting der Grizzlies was opnieuw een feit. Zelfs de ‘vader des teams’ ontbrak.

Wyatt Russell stond in het Groningse doel en dat deed hij uitstekend, maar lees vooral verder.

In de eerste periode trokken de beide teams flink van leer. De Grizzlies leken geen last van slaap te hebben na de nachtelijke rit uit Eindhoven. Een eerste mooie aanval der Groningers leverde niets op, maar was wel veelbelovend.

Binnen drie minuten zaten zowel een Grizzly als een Devil op de strafbank. Ach, zolang de zaken in evenwicht zijn, mag het van mij. Klaver Jan Middelweerd beet het spit af door 1-0 te scoren met assist van Danny Kerstholt. Wauw……..

Een mooie uitbraak der Grizzlies, een keurige redding van Wyatt, een paar fraaie kansen, een straf voor Groningen bracht wat enge seconden, compleet en opnieuw wauw, want Blair Tassone maakte er 2-0 van geassisteerd door Peter Cartwright. Wij schreven toen 8.22 minuten onderweg. Wij  juichten wat minder toen Nijmegen 2-1 op het bord liet zetten. Bijna waren de Grizzlies weer aan bod. Een Devil straf en even later een Grizzly. Met die laatste straf waren de Groningse supporters het niet echt eens. De Devils compleet, de Grizzlies compleet. Dan heb ik iets opgeschreven in mijn kladboekje dat ik niet lezen kan, misschien maar goed ook.

Jammerlijk voor de Grizzlies scoren de Devils 2-2, om nog geen minuut later met 3-2 Nijmegen om de duivelse oren te slaan. Een doelpunt gescoord door Danny Kerstholt met assist van Zahir Hup. En bijna weer, maar dat ging net mis.

Pauze in de sneeuw.

Vanwege mijn eeuwige geklets met deze en gene was ik maar liefst 1.43 minuten te laat op mijn plek. Echter er was niets bijzonders geschied. Keurig gewacht tot ik ook zat, stevende Peter Cartwright op het vijandelijke doel af, maar helaas…..

De volgende straf voor Groningen van 2 + 10 minuten, terwijl de Devil zich ook duivels had gedragen en er genadig van afkwam, deed de tribune in grote verontwaardiging ontsteken. Enfin dat helpt niet hè! De Grizzlies geraakten compleet zonder nadelige gevolgen. Wyatt stopte de een na de ander, doch ook de Nijmeegse goalie had werk aan de winkel. Halverwege de tweede periode werd de laatste gewisseld. Dus een nieuw gezicht, een nieuw masker bedoel ik. De Devils kregen straf, maar ondanks de vele kansen van Groningen, volgden geen nadelige punten voor hen.

Bij een hevige aanval op het Groningse doel, een fluitje van een cent voor Wyatt, vond een botsing plaats waarbij Danny Kerstholt plat op het ijs stortte. Gelukkig kwam hij op eigen schaats naar de bank en was hij even later weer present op het ijs. Opnieuw een onbegrijpelijke straf leidde tot grote muzikale uitspatting van de Groningse supporters. Shorthanded wist ons aller Blair Tassone  met assist van Peter Cartwright (ook ons aller natuurlijk) de stand op 4-2 te brengen. Gek van enthousiasme waren wij. Een beetje flauw dat Nijmegen er 4-3 van maakte net voor de pauze.

De derde periode was eveneens bloedstollend spannend. Het scheelde een haar en da’s net te veel, of de Grizzlies hadden weer gescoord. Het spel golfde wat heen en weer. Een moment van lichtzinnigheid, men liet een Devil teveel ruimte en het werd 4-4.

De volgende straf voor Groningen begrepen we ook niet zo, maar vooruit met de geit.

Geen schade gelukkig. Nijmegen had op een gegeven moment twee stoute jongens op de bank en dat moest lukken knikten wij optimistisch. Wij meenden dat het lukte, maar kennelijk zat ie niet genoeg of zo. De Nijmeegse lummels waren compleet. Inmiddels was de spanning om te snijden. Er werd door Groningen een time-out gevraagd en uiteraard gekregen. De eindstand bleef 4-4 en dat mag niet, dus verlenging.

Verlenging is heel slecht voor mij hart, maar daar houdt niemand rekening mee. Logisch eigenlijk. De tweede lijn mocht beginnen. Er ontstond na een dikke drie minuten een schermutselingetsje en daar moest voor gebloed worden. Een Grizzly 2 + 10 en een Devil slechts 2. Opnieuw een uitvoering van het bekende fluitconcert, want men kon zich niet vinden in deze straf.

De Devils scoorden 4-5 en gezien al eerder wat onverteerbare straffen werd mij dringend verzocht om vooral de oppercoloradokever ‘hartelijk te bedanken’ en daar schaar ik mij van harte achter, alleen ik heb er geen verstand van.

De Grizzlies hebben de competitie afgesloten met een fantastische wedstrijd. Jullie hadden nog meer verdiend dan dat ene puntje. Echter het schouwspel voor het publiek was geweldig, vooral in aanmerking genomen dat ook de Devils weer over een hele lijn meer spelers beschikten. Fantastisch was het! Lest best!

En dan nu op naar het afscheid der spelers. Zie de volgende column.