Reuze bedankt!
Zondag 15 november 2009 speelden de Groninger Grizzlies op eigen terrein de tweede competitiewedstrijd en wel tegen de Eindhoven Kemphanen.
En schreef ik niet de vorige keer dat ik er in geloofde? Ja, in de spelers bedoel ik, de omlijsting is een andere zaak. Nou, de Grizzlies moesten er aan geloven en aangezien ik mij het wel en wee van deze beren persoonlijk aantrek, zat ik hijgend en puffend van opwinding en soms van ergernis op de Kardingse bank. Eigenlijk moet het allemaal langs de koude kleren afglijden, maar anderzijds maakt het me wel menselijk toch?
De tribune, had ik toch bijna tribunes geschreven, zat mooi vol. Het ijs was keurig gedweild, de spelers aangekondigd en er kon begonnen worden met Jeff Honebeeke dit keer in het doel.
Een goed begin is het halve werk, zegt een op ervaring gebaseerd Nederlands spreekwoord, dus de supporters waren hilarisch bij het eerste doelpunt in de eerste periode. Dat viel al na 1.26 minuten en Blair Tassone was de maker zonder assist, 1-0. Een volgende poging liep stuk, maar de toon was gezet, dacht ik opgewekt. Eindhoven probeerde wat terug te slaan, maar dat lukte niet. De Grizzlies verwierven een terechte straf, zelfs ik kon dat bevestigen. Het weerhield de Grizzlies niet om uit te breken, doch de Kemphaan in het Eindhovense doel was de puck te snel af. Een nieuwe poging mislukte en de Groningers mochten nog een straf incasseren. Even drie spelers op het ijs, toen weer vier. Een mooie uitbraak eindigde in een glijpartij. Weer richting verkeerde doel en opnieuw straf voor de Grizzlies. Alles liep goed af.
Eindelijk een Kemphaan voor 2 minuten van het ijs. Schot op schot, maar geen punt aan overgehouden. Jeff verrichtte een huzarenstukje door even mee te spelen en dus het doel het doel te laten. Een situatie waaraan een rechtgeaarde Kemphaan geen weerstand kan bieden, doch Jeff was er als de kippen bij. Retour goede doel, gestopt en straf voor een Grizzly. En daar begon de onvrede te groeien, want niemand, althans in mijn omgeving, snapte er een puck van. Het resulteerde in een gelijke stand 1-1 en daarmee waren de Groningers compleet. In de laatste dikke vier minuten gebeurde er niets meer, nou ja hooguit een paar maal door het oog van de naald en een paar kansen. We mochten pauzeren.
Het weer zat mee en we konden droog ons peukie doen. Tijdig op de bank terug zagen we de acteurs hun plaats op het ijs innemen. Gelijk deed zich een aardige kans voor de Grizzlies voor. En nog een en nog een, maar de puck was niet doelmatig genoeg. Een Kemphaan kreeg twee minuten, zeer terecht natuurlijk. Kansen, kansen, nop en Eindhoven compleet. Een alleraardigste Groningse speler die geen groot bezoeker der strafbank is, mocht voor de derde maal dit spelletje gaan zitten. Volkomen onbegrijpelijk voor de gewone man/vrouw en de veronderstelling rees dat scheidsmans hem niet mocht. De Kemphanen maakten misbruik (het is maar aan welke kant je staat) en scoorden 1-2. Twee heren uit Eindhoven tegelijk straf opende de weg naar een tweede doelpunt voor de Grizzlies, 2-2 en de maker was Peter Cartwright geassisteerd door de heren Chad Euverman en Ben Heersink. Er volgde opnieuw een zeer gunstige powerplaysituatie, maar dat duurde niet lang, want een straf voor Groningen volgde al snel. Er vloog een Kemphaan in zijn eigen doel en graag hadden mijn buuv en ik daar een dubbele beloning voor gezien, maar dat feest ging natuurlijk niet door.
De volgende straf voor de Grizzlies deed de irritatie flink toenemen, want men kon zich nauwelijks aan de gedachte onttrekken dat er van het eten van dropsteekpenningen bij de hoofdzebra sprake was. Een duidelijke overtreding van een Kemphaan ging hoegenaamd aan de aandacht voorbij. Een knokkerijtje leverde beide partijen straf op met een extraatje van 10 minuten voor een Grizzly, die volgens het publiek juist zijn best had gedaan de vrede te bewaren. Mogelijk heeft het dat iets te duidelijk aan de scheids uitgelegd??? Nog een straf erbij deed de tribune in opperste verontwaardiging uitbarsten. Mij persoonlijk zakte alles af en dat is ook niet bevorderlijk voor de goede gang van zaken. Nog wat kansen en nog wat griezelige momenten en het was gelukkig pauze.
Even bijgekomen van de emoties, temeer daar een der leden van de rokersclub Habc bijna in de goot terecht kwam. Wij hadden haar daar zo nodig natuurlijk wel uitgehaald, zo zijn wij wel. We namen de plaatsen vol goede moed weer in.
Er resteerde nog een stukje powerplay in de derde periode. De geplande aanval liep dood op de Eindhovense goalie en de tegenpartij was compleet. Er volgde wat gebeuk op het Groningse doel, zonder doel te treffen. Eigenlijk vonden wij dat de scheids straf moest hebben voor delaying the game, want hij moest op het ijs het plakband (volgens zeggen, ik dacht eerder aan veters) van zijn schaats vastmaken. Wij zagen het door de vingers. Straf voor de Grizzlies, het liep goed af. Straf voor een Kemphaan, want hij deed heel lelijk tegen een Grizzly. Een vreselijke aanval der Kemphanen werd de kop ingedrukt, Jeff wierp zich met ware doodsverachting op de puck. Men had geen goed woord voor een straf die volgde voor Groningen. Gelukkig waren ook de Kemphanen af en toe stout, maar ondanks duizend kansen, mocht het de Grizzlies niet lukken. Het lukte de Kemphanen wel, 2-3. Er volgden nog een paar onbegrijpelijke straffen, een time out voor Groningen en de laatste 45 seconden gebeurden er geen opwindende dingen meer.
De eindstand werd dus 2-3 voor de Kemphanen. De algemene visie na afloop was toch wel dat dit niet een reële uitslag was en dat er aan dit sinterklaascadeautje flink was bijgedragen door een gestreepte piet. Reuze bedankt!
Jammer jongens, jullie moesten er aan geloven. Het was echter een hele spannende wedstrijd en jullie hebben laten zien dat jullie het wel kunnen. Ook jullie reuze bedankt!
Goede moed houden, dat doe ik ook!
