Drama in drie bedrijven

Zaterdag 13 februari 2010 in Kardinge vond de voorstelling plaats van de enige hoop die de Grizzlies nog hadden, namelijk de wedstrijd tegen Amstel Tijgers Amsterdam. En die hoop werd door het ijs de bodem in geslagen. Daarover later.

Het publiek stroomde binnen, dus supporters genoeg, daar lag het zeker niet aan. De trommels trommelden dat het een lieve lust was. En wat mij ook opviel is het feit dat babybeer een zeer puntige neus heeft en het doet mij dus vermoeden dat moe vreemd is gegaan. Niet verder vertellen……

Sjoerd Idzenga mocht de Grizzlies behoeden voor doelpunten. Nou dat liep niet helemaal jofel zoals zal blijken.

Het eerste bedrijf. Na veertig seconden mocht er al een Grizzly twee minuten in ontvangst nemen en dat had rap gevolgen. De Tijgers scoorden 0-1. Wel compleet natuurlijk, dat wel. Echter de aanvallen op het Groningse doel gingen lustig verder en de doelpunten ook, 0-2. Een leuk kansje en mis, aan een doelpunt ontsnapt en toen 0-3. Een pientere buurvrouw merkte op dat het niet goed zou aflopen als er iedere drie minuten een tegendoelpunt zou vallen. Ik ben maar niet gaan rekenen. Een keer tegen de lat en op herhaling leverde Amsterdam 0-4. Straf voor de Tijgers bracht geen winst voor de Groningers. Alles wat mis kon gaan, ging mis. Een time out voor Groningen leek ons wat komisch als het met een halve minuut pauze is, maar ik heb er geen verstand van. Hoe dan ook het werd er natuurlijk niet meer anders van.

Het tweede bedrijf. Na onze ellende breed te hebben uitgemeten op het koude en gladde balkon, namen we maar weer met lood in de schoenen of laarzen, je mag kiezen, plaats op de tribune met gezichten van ‘wat hangt ons nog verder boven de hoofden’. Sjoerd had het doel overgedragen aan Wyatt Russell. Op hoop van zegen.

Nog een klein stukje powerplay voor de Grizzlies, maar dat gaf geen soelaas. Wyatt stopte een schot en men vloog naar de andere kant, waar tenslotte met veel  moeite de Groningse eer in het Amsterdamse doel vloog. Blair Tassone scoorde met assist van Arjan Peters 1-4. Blair bleek niet in orde en verdween richting kleedkamer. Leuke opsteker met toch al zo’n kleine bezetting. Gelukkig was hij even later terug, maar duidelijk niet haan. Een mooie kans ging naar de filistijnen. Een aanval op Wyatt, werd wel gestopt, maar maakte hem nogal pissig  en dat gaf straf. Even later was ook een Tijger stout. Een knokkerijtje leverde aan beide zijden straf op. Een Tijger overtrad de regels dermate dat Peter Cartwright een penaltyshot mocht plegen en dat pleegde hij uitmuntend, het werd 2-4. Van een nieuwe Groningse straf maakten de Tijgers gebruik, 2-5. Een mooie kans en omgekeerd het tij gekeerd door Wyatt, die een geblesseerde indruk maakte doch wel in het doel bleef. Het werd nog 2-6 voor we mochten pauzeren.

Het derde bedrijf. Mooie pogingen, geen resultaten. Er sloegen wat spelers aan het vechten, maar dit keer geen straffen. Leuke kansjes eindigden niet leuk. Straf voor een Grizzly en even later nog een. Ontredderd keken we elkaar aan op de tribune. Dat was niet nodig bleek al spoedig, want met slechts drie spelers op het ijs braken zij lustig uit en Peter Cartwright maakte er met behulp van Blair Tassone en Ben Heersink 3-5 van. Knap werk van die jongens.

Volgens de supporters werd er een onzinnige straf voor Groningen uitgedeeld en dat bracht een prachtig werkje voor fluit teweeg. Dat een Tijger even later straf kreeg zaten we niet mee.

Mogelijkheden voor de Grizzlies wilden niets uithalen. Erger nog, het werd 3-7. Even hadden ze weer de goede richting, maar al snel waren ze die weer kwijt. Het werd 3-8. Een powerplay voor de Grizzlies bracht een raar doelpunt tot stand. De maker was Blake Pronk, geholpen door Jeroen van Olphen en Ben Heersink en dat betekende 4-8.

Opnieuw een schermutseling, opnieuw twee zondaren naar de strafbank. Tot mijn grote genoegen mocht er nog een Tijger bij gaan zitten. Een schot door Groningen, maar nee, de Amsterdamse goalie ging er gewoon op liggen. Nog een straf hier en daar, nog een tevergeefs schot idem en de toeter ging voor het einde, 4-8 dus.

Wat was er met de Grizzlies? Het leek wel of er pap in de benen zat, de schouders naar beneden, de koppen hangend, uitgeput, lens, bedenk het maar. Met name in de eerste periode, de tweede en derde perioden waren wat pittiger.

Nu maakte een supporter bij ons vertrek een pientere opmerking en die luidde ‘er is geen sport waarbij in de eredivisie er zo kort tussen de wedstrijden tijd is voor herstel’. Vrijdagavond in Den Haag een zware wedstrijd, half drie ’s nachts  thuis hoorde ik verluiden en dan om half negen ’s avonds aantreden voor de volgende kluif. Daarbij genomen het geringe aantal spelers vanwege blessures en ander leed. Amsterdam beschikte over een lijn meer en zo ook Den Haag vrijdag.

Je kon met je blote ogen zien dat er spelers waren die zich duidelijk  niet optimaal voelden. Een pluim voor de sportieve inzet het geringe team niet in de steek te laten.

Kop op, dit was een drama in drie bedrijven, maar er zijn ook blijspelen! Voorbeeld? Gewoon a.s. woensdag in Heerenveen! Kan toch?