Niets nieuws onder de zon
Nou ja zon, jawel een beetje vandaag. Echter vanochtend was de wereld wel weer wit, het dooide snel weg en het zal de Groninger Grizzlies dan ook geen moeite hebben gekost op zaterdag 20 februari 2010 in Eindhoven te geraken om de plaatselijke Kemphanen te bevechten.
Met opnieuw een pover team traden de Grizzlies aan om tegenover een welvoorziene bedoening te staan. Voor zover ik het kon inschatten begonnen de heren iets later dan gepland, maar dat mag de pret niet drukken.
Ik ben er dus alweer niet bij. Eerst wel, toen niet, want de hondenoppas had een dubbele afspraak gemaakt, waarbij de eerste voorging. Zit wat in. Overigens kwam het me niet echt slecht uit, want zondagochtend zou mij enige stress ten deel zijn gevallen, vanwege het ophalen der viervoeter, het schrijven van mijn column en het tijdig ter plekke zijn van ondergetekende voor een serieuze bezigheid om vervolgens terug te stormen richting huis voor het voederen der wilde dieren en tenslotte in Kardinge te geraken, alwaar ik dan hijgend en puffend op de bank zou storten om vervolgens de pen te hanteren en iets onzinnigs er uit te persen. Dat laatste zou dan maandagochtend mogen geschieden. Nu zit ik zaterdagavond te wippen van sheet naar word en schrijf mijn verhaaltje al vast voor een deeltje.
De eerste periode deed mij, niet verbazingwekkend maar toch verdrietig, aan. Jammer dat Sjoerd Idzenga kennelijk geen grip op de schoten der Kemphanen kon krijgen, maar ik weet natuurlijk ook niet hoe hard hij het te verduren had. Bovendien slechts drie verdedigers werkt ook niet in het voordeel der Grizzlies. Daarbij genomen de gelegenheid die geboden werd door de powerplays voor de Kemphanen en waardoor twee powerplay doelpunten werden gemaakt, moest ik en ongetwijfeld niet alleen ik, aanzien hoe het 4-0 werd in het voordeel der thuisblijvers. In Eindhoven bedoel ik natuurlijk, niet de arme gekwetsten der Grizzlies, die verbeten zich zonder mankeren ook hevig.
Na een peukje en een slokje zette ik mij opnieuw achter de moderne tijd en zag tot mijn vreugde in de tweede periode gebeuren, dat Peter Cartwright in ieder geval de eer gered had. Hij werd geassisteerd door Blair Tassone en Siem van Sluijs, 4-1. Wat zei ik eerder? Juist powerplay en daar maakten Peter en zijn kompanen dus gebruik van.
Het moet gezegd dat de Grizzlies stouter waren dan de Kemphanen, maar dat is misschien wel logisch, want als je moe wordt, word je ook sneller geïrriteerd en reken maar dat je vermoeider wordt met een lijn minder. Toch leverde het de zuiderlingen niets op en dat is mooi. Jammer dat compleet geraakt er toch vlak achter elkaar twee doelpunten voor Eindhoven werden gescoord en dan zit je zo maar op 6-1. Echter verder straf of geen straf, de Kemphanen zagen geen kans meer punten te verkrijgen. Helaas, omgekeerd ook niet ondanks af en toe in de meerderheid.
In de derde periode ging het al snel mis, voor de Grizzlies dan wel te verstaan, 7-1.
En het ging maar door, 8-1 opnieuw een powerplay doelpunt omdat een Grizzly getript had, 9-1 en nog ongeveer vier minuten te gaan. Dan zit je je thuis wel te verbijten hoor. Niet dat het er anders van zou worden als je er met je neus bovenop zit natuurlijk. Gelukkig werd het niet erger, want een één voor het cijfer vind ik altijd wat onverteerbaar. Nog erger dan een nul voor het cijfer, daar heb ik er wel eens een paar van ontmoet, vandaar………
Niets nieuws onder de zon, want aan verliezen zijn we inmiddels wel gewend! Jammer, ik gun ze zo graag een overwinning, maar wat wil je nou, steeds een lijn minder........je kunt tenslotte geen ijzer met handen breken.
En nu moet ik iets schandelijks opbiechten, iets wat me nog nooit en daar jok ik niet mee, nooit eerder is overkomen. Ik ben na de tweede periode in slaap gevallen, echt waar. Kijk ik had er toch bij moeten zijn, want dan gebeurt zoiets niet. Maar ja, dan was ik misschien achter het stuur onder zijl gegaan en dat komt ook niet goed.
Dus heb ik net de derde periode pas gevolgd. Overigens werd ik deze ochtend herhaaldelijk telefonisch gestoord. Prettig gestoord, zoals ik zelf ook ben.
Ook geen lijntje met het thuisfront gehad en nu durf ik nog niet te bellen, want de heren zijn vast niet voor vieren, een ruwe schatting, in het nest beland.
Zodoende geen sfeerplaatje van de wedstrijd. Niet overdreven veel straffen, iets meer voor de Grizzlies, maar een kniesoor die daar op let. Het enige wat ik nog hieraan kan toevoegen is ‘Grizzlies, hou je haaks tegen de Devils vanavond!’
