Zo komen de Habc-ers door de zomer
De club der zondaars, want dat ben je tegenwoordig als je de onhebbelijkheid hebt zo nu en dan, en soms wat meer dan dat, een peuk op te steken en tot overmaat van ramp zelfs op te roken. Uitschot, dat zich nog slechts op balkonnen en de straat dient op te houden teneinde daar hun onfatsoenlijke hobby uit te oefenen. Geloof me of niet, ik word er een beetje recalcitrant van en ik ben vast niet de enige. Dus wat moet je als rokersclub met kenmerk ijshockeygek als het seizoen is afgelopen? Goede vraag!
Gezellig uit eten was snel bedacht en viel in ieders smaak. Dat was een prettige bijkomstigheid, want uit eten en het smaakt niet…….
Maar dan wel in een gelegenheid waar je mag roken. Ha, ha, ha, daar moeten we misschien voor naar China of belendende percelen. Maar er werd wat op gevonden. Ondergetekende zit tenslotte in de club en heeft geen snuiter thuis zitten, die dan de straat op moet worden geschopt teneinde straffeloos het pand in blauwe nevel te kunnen hullen. Zo gezegd, zo gedaan en op 26 april was het dan zover. De dames, wij zijn een selecte groep waarin tijdens zo’n bijeenkomst geen vermenging van geslachten wordt getolereerd, kwamen naar het kleine dorpje boven Groningen waar mijn woonst zich bevindt, om de lusten bot te vieren onder het genot van enige zelfwerkzaamheid met kleine koekenpannetjes. Wij schaarden ons na een drankje vooraf in het fraaie voorjaarszonnetje, rond de tafel en tafelden dat het een lust was.
Mijn harige vriend, die weliswaar van het verkeerde geslacht is en ook niet eens rookt, mocht wel aanwezig zijn. Dit omdat zijn ras van andere aard is en zijn intentie niet is om mee te eten. Nou ja, hij zou wel willen, maar is door ondergetekende netjes opgevoed en beperkt zich tot zijn bak en af en toe een versnapering op hondengebied. Zijn enthousiasme was groot, want nieuwe mensen zijn knots. Hij liet de dames dan ook onmiddellijk zijn bot zien, en dat is een blijk van groot vertrouwen en affectie. Heer Pinkie en mevrouw Mies, beiden immers van het poezenras, aanvaarden gewoonlijk de zaken zoals ze komen en van bezoek worden ze niet warm of koud. Een rustige begroeting en daar moet je het maar mee doen.
Maar goed, we dwalen weer af. Overigens ben ik niet van plan een nauwgezet verslag van de conversatie te doen, want bijna niets was voor publicatie geschikt. Meisjes onder elkaar, moet je maar denken.
Wij klepten de avond vol, de balg idem en na vele uren vertrokken de dames richting eigen honk. Zo’n avond heeft twee kanten. Het is hartstikke gezellig, je eet te veel, je rookt veel te veel en de andere dag hoef je nauwelijks bij te voederen en, maar dat geldt vermoedelijk niet voor alleman, ik hoef zeker geen sigaret. Nou ja, na een paar dagen wel weer hoor. Al is het maar omdat het niet ‘mag’……….. Dus tot de volgende keer!
