Op afstand

Vreselijk hoor, een wedstrijd op afstand volgen. Welke wedstrijd? Oh, die in Geleen van de Ruijters Eaters tegen de Groninger Grizzlies op zondag 13 december 2009.

Wat moet ik er over zeggen…… je maakt niks echt mee, je rent van apparaatje naar apparaatje, dus van TV naar computer en je denkt alleen, goed zo jongens en neeeeeeeee niet weer.

Ik was niet lijfelijk aanwezig, want ik was bij een lezing vanmiddag waarbij men mij node kon missen en die ging over het jaar 2012, het einde van de Maya kalender, waarbij dus aantallen mensen uitgaan van het einde der wereld of een grote ommekeer in de menselijke mentaliteit. Ter geruststelling, dat einde gaat  niet door, we sudderen gewoon verder, let op mijn woorden. Van die positieve ommekeer van de gehele mensheid lijkt het ook niet direct komen. In ieder geval ijshockey is niet in gevaar, er blijft ijs en ik blijf kijken zolang als mogelijk. Met als akelig gevolg, dat ik misschien nog jaren door blijf krijten en jullie de dupe zijn. Tja, wat is erger………..

Jeff Honebeeke nam de zaken waar in het Groningse doel, wij spreken nu van de eerste periode. Op de sheet zag ik dat er toch wel een enkele speler ontbrak op het appel. Dat baarde mij onmiddellijk zorgen. Te meer daar er na luttele seconden al een straf werd uitgedeeld aan een Groninger, weliswaar een geïmporteerde, evenzogoed sneu..... en na twee minuten al een powerplay doelpunt door de Eaters gescoord werd, 1-0. Compleet en twintig seconden later, ja echt seconden, werd het 2-0. Nu durf ik thuis niet te vloeken, want dan krijg ik van mijn harig monster op mijn kop, dus zat ik al snel vol frustraties. Echter Zahir Hup bracht even licht in de duisternis door in zijn eentje 2-1 op het bord te zetten. Het duurde wel vijf minuten voor het 3-1 werd. Het ging door, het werd 4-1.

De tweede periode bracht 5-1. Blake Pronk greep in en maakte er 5-2 van met assist van de heren Peter Cartwright en Brady Olsen. Schiet nou op jongens, er kan nog meer bij. Precies wat de Limburgers dachten en het werd 6-2. De zaak werd overgenomen door Teun Hazewinkel in het Groningse doel. Dat hielp niet direct, want het werd 7-2. Zie ik tot mijn grote schrik dat die Grizzly lummels niet kunnen tellen en scheids het nog ontdekte ook. Straf aan het einde dezer periode.

Even rennen naar de keuken, want ik was vergeten te eten. Allemaal van de spanning!

Om in de derde periode dus met vier spelers te beginnen. Maak je borst maar nat!

Geen schade van bovengenoemde straf en als krentje in de pap een Eater de pisang in de strafbank, maar de gozer is nog niet ontslagen of ze scoorden 8-2. Dezelfde snoeshaan van daarnet mocht weer uitrusten, dus jongens toe nou!!!! Gooi dat onding in het Geleense doel! Nee hoor, niet doen, weer niet luisteren. Wel een Grizzly twee minuten pauze, als dat maar goed gaat met die dekselse Eaters. Dat ging wel goed. Echter net compleet en 9-2. De tweede Geleense goalie kreeg ook een kans. Misschien is dat dan de kans voor de Grizzlies? En een Eater kreeg ook nog straf, wie weet??? Nog vijf minuten. Doe nou wat met die powerplay!! Nee, dat niet en eigenlijk gebeurde er voor het computeroog niets meer.

De eindstand is dus 9-2 voor Geleen geworden. Snuf, snuf.

Gelukkig had ik na afloop een lijntje met het zonnige zuiden en zo werd ik nog iets gewaar over de sfeer en dergelijke. Het was duidelijk dat drie wedstrijden in vier dagen te veel van het goede was geweest. Men kwam niet echt in de wedstrijd. Goalie Jeff ging geblesseerd van het ijs en een van de spelers verliet de arena  ziek, zwak en misselijk. De fluiterij was niet om over naar huis te schrijven, dus morgen heb ik geen post. Het mag hieruit duidelijk zijn, dat dit verhaaltje tijdens de wedstrijd is geschreven. Heb ik morgen geen huiswerk meer.

Laten we hopen dat de jongens de komende dagen lekker uitrusten, want zaterdag dient men toch in puike conditie te zijn teneinde de kroon op de viering van ‘40 jaar ijshockey in Groningen’ te kunnen zetten met een spetterende overwinning op Amsterdam. Eerst natuurlijk nog vrijdagavond naar Den Haag en ik durf het haast niet te bekennen, ik kan weer niet. Wat doet het er toe, ik klets mij er toch wel uit.

Goede reis terug, lekker slapen en morgen gezond weer op.