Wat een aanfluiting

En dit keer niet de ‘schuld’ van nou ja, vul maar in. Nee, op woensdagavond 7 oktober 2009 wisten de Groninger Grizzlies in Heerenveen tegen de thuisploeg Hajé Flyers voor een grote flop te zorgen. Zo’n aanfluiting bedoel ik dus.

Opgewekt en monter aanvaardde ik het korte tochtje naar Heerenveen, mooi meegenomen! Dit moest kunnen, verzekerde ik mijzelf en zo dachten vermoedelijk alle Groningse supporters. Ha, ha, ha………. Zelfs na de eerste periode leek dat nog haalbaar, ha, ha, ha……..

Wel viel mij op dat er niet erg veel Grizzlies inschaatsten. Ik was er natuurlijk mooi op tijd om dat extraatje niet te missen. Kun je doen met zo’n kippeneindje immers. Je moet wel enige moeite doen om fatsoenlijk op een stoeltje terecht te komen en dan je benen nog kwijt te kunnen anders dan in de nek van je voorbuur, maar als je eenmaal zit is alles ok. Luid gejuich van de vele Groningers, een aantal testen van de microfoonmeneer, die ondanks dat later wel luid doch niet echt verstaanbaar bleek, maar ach daarvoor raadpleeg ik gewoon de sheet. Oh, en er schaatste ook nog koket een ijsbeer rond. Voor de moedigen onder jullie volgt hier het drama in drie bedrijven.

Zoals ik al opmerkte de eerste periode gaf nu niet aanleiding tot grote droefheid. De Grizzlies schoven met enorme overgave richting Flyersdoel en trachtten na 22 seconden reeds te scoren. Dat lukte niet, maar toch bemoedigend. Wel mocht Tom Korte, die in het Groningse doel stond, zijn kunstje een fractie later vertonen, en 8 seconden later nog eens en 13 seconden later weer en opnieuw. De wedstrijd was ruim één minuut gaande, maar Tom bleef staande.

Een buurvrouw merkte op dat Gordon meedeed. Mij best, als ie maar niet gaat zingen! Nog geen drie minuten aan de gang of er viel een straf. Voor wie?? Voor hullie? Ja, voor hullie, en even later weer voor hullie en dat leverde het eerste doelpunt op, niet voor hullie maar voor zullie,  de Grizzlies dus. Blake Pronk scoorde geassisteerd door Ricardo Dijkema en Peter Cartwright, 0-1!!!!

Toen waren de Groningers aan de beurt voor straf. Tom stopte de aanval. En nog een straf. Tom werd bedolven onder de pucks en dat bracht de gelijkmaker, 1-1.

Een mooie uitbraak van twee Grizzlies liep stuk, volgens kenners had de eerste moeten passen naar de tweede. Tja, en dat deed ie niet.

Het viel wel op dat de ‘Friezen’ nogal misselijk deden, doch het werd afgestraft en dan hoor je mij niet meer. Af en toe keken we naar een soort houthakkers en dat ontaardde dan ook in een robbertje vechten. Tom kreeg het weer zwaar te verduren. De Groningers incasseerden opnieuw een straf. Schadevrij gebleven, en toen woeps, 2-1.

In de pauze overwogen wij de kansen en waren nog niet uit het veld geslagen. In de wandelgangen bereikte ons het zure bericht, dat Dylan Foks zijn neus gebroken zou hebben. Een feit was wel dat hij niet meer ten tonele verscheen. In aanmerking genomen dat er al  weinig aanvallers waren, was dit geen goed bericht.

Kansen wisselden zich af met hevige aanvallen op het Groningse doel. Een straf gaf de Flyers de kans om er 3-1 van te maken. Wij begonnen bedenkelijk te kijken, maar…… Opnieuw een relletje, opnieuw twee zondaren naar de strafbank. Groningen dubbel gestraft! Dat liep goed af gelukkig. Tom kreeg het opnieuw zwaar voor de kiezen en dat liep op 4-1 uit. Grizzlies-kansen werden gestopt, de Friese keeper was te goed. Weer straf en een van mijn rookvriendinnen voorspelde dat het uit de hand zou lopen. Dat klopte wel. Een Grizzly gleed het Flyersdoel in en dat werd knokkerij. Beiden dubbel gestraft. Toen de Grizzlies compleet waren, maakten de Flyers hun 5^e doelpunt en nog geen minuut later het 6^e. Een boze Grizzly liep maar liefst 10 en 20 strafminuten op en kon dus wieberen. Een optimiste op de tribune zag een voordeel, hij had nu een warme douche. Ik vond dat hij een koude douche verdiende. Weer een speler minder……

We waren nauwelijks gezeten of het werd 7-1 en wij lieten het moede hoofd hangen. Een straf liep goed af, van een Heerenveense straf kon men geen vruchten plukken. Zo wisselde het zich af tot er weer een bokswedstrijd ontstond met alle gevolgen van dien. Weer compleet en het werd 8-1.

Tom uit het doel, Jeff Honebeeke er in. Ook hij kreeg het zwaar, want het werd 9-1. De kommer en kwel was nog niet ten einde. Blair Tassone  verliet geblesseerd het ijs. Het werd 10-1 en ik wilde maar één ding en dat was naar huis. De beker was nog niet leeg. Wel wat punten betreft, maar er ontstond opnieuw een gewelddadige samenscholing. Helmen, handschoenen, alles lag op het ijs. Een Flyer miste zelfs zijn shirt. Zowel een Groninger als een Fries kon douchen.

Het was meegenomen dat de eindstand niet hoger werd, 10-1 was erg genoeg.

Eerlijk, ik heb zelden zo’n belabberde wedstrijd gezien. Het had ook niet langer moeten duren of ik was gaan gillen en dan had ik mogen douchen………