Een lange pauze en op naar de volgende wedstrijd (2)
Er was heel wat tijd stuk te slaan, maar met een heerlijk zonnetje buiten en veel te zien, kwam de tijd wel om. Veel te zien omdat een deel der supporters zich in een verkleedpartij had gestort. Walt Disney was er niets bij. Van Indianen tot een soort marsmannetjes, veel oranje en bedenk het maar en trek het aan.
Ik noem trouwens geen namen bij mijn summiere verslagjes, want ik kon er geen chocola van maken, laat staan dat ik het moet opschrijven. Sommige namen waren eigenlijk te lang voor de shirts en het verbaast mij zeer dat de omroepjuffrouw haar tong niet brak. Langdurige oefening moet hieraan vooraf zijn gegaan.
Nu hebben de Grizzlies ons nog wel eens voor een aangename dan wel onaangename verrassing gesteld, maar na 10 seconden trachten te scoren? Nou ja het was een slap geval en er kwam dus niets van terecht. Ook de Servische goalie raakte zijn stick kwijt, doch dat werd opgelost. Na veel lawaai werd het 0-1 voor de Litouwers. Het scheelde niet veel of er viel nog een doelpunt, maar de Servische keeper was bij de hand. Hij had het zwaar te verduren.
Het viel ons op dat de scheids heel streng was. Leuk te vermelden is dat er een gewone en bekende naam meedeed bij de Serviërs, een Jacob, misschien zelfs wel vader Jacob?
De eerste periode werd afgesloten met een stand van 0-3 voor Litouwen.
De tweede periode kenmerkte zich door het welbekende gezegde ‘twee honden vechten om een been en de derde ging er mee heen’. Jammer voor de Serviërs, want zo werd het 0-4. Je kon er op wachten, het werd 0-5, een schot onder de goalie door, dat kan ook tenslotte.
Inmiddels liep de temperatuur in de hal behoorlijk op, letterlijk hoor. Het was al 17 graden. Jasje uit, mouwen opgestroopt!
Een Serv lag even geknakt op het ijs, doch gelukkig leverde het niet meer dan een flinke straf voor Litouwen op. De Litouwse keeper klapte eveneens omver en dat was ook winst.
Tot grote ontsteltenis van de Servische goalie werd het 0-6. Hij hief de armen ten hemel, maar kreeg geen contact. Wel redde vader Jacob de eer, 1-6.
In de derde periode stond er een gewisselde goalie voor Servië in het doel en het spel was duidelijk een tandje hoger. Op de Servische mieters gehad, veronderstelden wij. Het kon dus wel, want het werd 2-6. Even later 3-6 en ze wisten niet meer van ophouden, 4-6. Dat werd afgestraft, 4-7. Gelijk was ik op de hand van de Serviërs, want ik mag graag de underdog steunen. Wat straffen aan weerszijde en compleet. Toen was de koek op voor Servië en het werd 4-8. Hevig gedelibereer over toe te kennen straffen, maar daar begreep ik gelukkig niets van. Bij 4-9 viel volgens mij de Servische goalie in tranen op de knieën. Hij moest toch toezien hoe het 4-10 werd en leunde kreunend (dat denk ik tenminste) op zijn zwaar bezochte doel.
Vader Jacob, inmiddels zongen een aantal supporters het liedje al, dus net zo slim als ik, bleek de beste van zijn team en dat gunde ik hem van harte.
