Vol verwachting klopte ons hart…..
Geflankeerd door de heren Arnold Steenhuis en Gerben de Vries begaf ik mij vrijdag 13 november 2009 (ik ben niet bijgelovig) rond vijf uur spoorslag met mijn automobiel naar het Nijmeegse ijstheater om daar de eerste echte wedstrijd van de echte competitie te begluren. Dus de Romijnders Devils uit Nijmegen als gastheren van de Groninger Grizzlies.
Natuurlijk hadden wij alle drie al via internet tot ons genomen dat er twee nieuwe grootheden aan het Grizzlies firmament waren toegevoegd, vandaar die verwachting. Nu had ik ook hiervoor al optimistische geluiden laten horen vanwege het compleet zijn van het team, maar dit zou wel eens het krentje in de pap kunnen zijn, of de kers op de slagroomtaart, kies maar uit.
Die krent of kers bleek er nog niet helemaal te zijn, maar wat in het vat zit, verzuurt niet. Althans zolang het geen echte slagroom betreft….. Alleen Chad Euverman mocht zijn kunsten vertonen als verdediger.
Na een vlotte reis kwamen wij vroegtijdig ter plekke. De deur was zelfs nog niet open. Eenmaal binnen zetten wij ons op een geel stoeltje en dat was dus vrolijk genoeg.
De dweilert had waarschijnlijk opdracht om tenminste een kwartier te dweilen, want er kwam geen eind aan. Toen was de baan uiteraard blinkend en de heren konden aantreden. Natuurlijk de Devils door het duivelse opblaasding, dat met vereende krachten op zijn plaats was gehesen en moest worden gehouden. Wij zaten eerste rang, want we konden hem in het achterhoofd kijken en dan weet je tenminste wat er in om gaat….. Devils dus.
De eerste periode dan maar, we wisten gelukkig nog niet wat ons te wachten stond! We kwamen er snel achter!
Tom Korte bevolkte het Groningse doel, er sjouwden twee echte scheidsen en twee linesmen over het ijs, dus tot de tanden gewapend kon het beginnen.
Lieve hemel, is het al begonnen, stamelde ik ontzet. Ja hoor, na 18 seconden 1-0 voor de duivels. Na 2.36 minuutjes 2-0. Eigenlijk wilde ik toen al weg……….
Maar te snel geoordeeld, mopperde ik op mijn lafheid, want Brady Olsen maakte er 2-1 van geassisteerd door Blake Pronk en Jolke Balt. Het werd 3-1. Een straf voor de Grizzlies zorgde voor 4-1. Compleet, doch nog geen minuut later 5-1. Tom werd ingeruild voor Jeff Honebeeke.
Francis Walker wist de stand op 5-2 te brengen met behulp van Brady Olsen en Ricardo Dijkema. Even rekenden wij de Grizzlies nog een doelpunt rijker, doch dit werd afgekeurd en een Devil kreeg straf. Wij snapten er niet veel van, maar wie zijn wij. Heerlijk dat ik nu over ‘wij’ kan spreken in plaats van ‘ik’. Het staat zoveel steviger in de schoenen. Het werd echter wel 5-3 vanwege een schot van Blake Pronk met assist van Chad Euverman en Brady Olsen, een powerplay punt notabene. WIJ kregen weer hoop, dat kun je je voorstellen. Niet lang trouwens, het werd 6-3, een fractie later 7-3. De Grizzlies kwamen nog een keer terug in deze periode. Het werd 7-4, want Blair Tassone had samen met Francis Walker en Jeroen van Olphen de vijandelijke goalie verschalkt. Wel nog even een straf geïncasseerd.
En die namen ze mee naar de tweede periode. Er kwam nog een straf bij, tel uit je winst. Gelukkig mocht ook een Devil twee minuten uitrusten. Toch een powerplay punt voor Nijmegen, 8-4. Weer straf voor Groningen en het zouden geen Devils zijn als ze er geen gebruik van maakten, 9-4. Compleet en 10-4. Een gestrafte Devil leverde niets op, maar daarna werd het toch heus 10-5. Een doelpunt van Arjan Peters met assist van Jolke Balt en Blair Tassone. Twee Nijmegenaren op de strafbank eveneens geen winst. Jeff pleegde een paar fraaie reddingen en we mochten pauzeren.
Dat was nodig, want wij waren in volledig bevroren toestand geraakt en buiten konden we even ontdooien met een neuswarmertje. Twintig seconden te laat zaten we weer gepikt en gepekeld op onze gele stoeltjes. Niet meer vrolijk te zijn, maar vaag nog wel op een wonder te hopen.
Het viel ons op dat er een echte zebra was verdwenen, nou ja dan maar met één. Het ging al 2.40 minuten goed en de Grizzlies vielen mooi aan, maar net niet….
Francis Walker had de vaart er in en kennelijk ook nog moed. Hij maakte er 10-6 van met assist van Peter Cartwright en Brady Olsen. Wauw, dacht ik flauwtjes. Een straf die nergens op sloeg en daarin waren wij opnieuw unaniem, zorgde voor 11-6.
Weer kreeg Jeff het zwaar voor de kiezen, maar hij redde het een en ander. Het werd 12-6 en ons enige commentaar was ‘eigen schuld, dikke bult’! Dertien seconden later, ja jullie lezen het goed, DERTIEN seconden later werd de einduitslag bepaald op 13-6.
Ons hart klopte nog wel, dat wel……….. We hebben ons uiterste best gedaan er niet meer over na te denken op de terugweg. Koetjes en kalfjes waren de onderwerpen en thuis een flinke slaapmuts.
Het is de Devils gegund, maar liever iets minder uitbundig wat de uitslag betrof.
De kennis van sommige mensen op de tribune is erg beperkt en dat blijkt uit de veronderstelling dat er alleen maar boeren in het noorden wonen en dat die ook nog allemaal op het ijs staan. Komt ook wel in andere zuidelijker provincies voor trouwens. Overigens zonder boeren geen melk, kaas, vlees, groenten enz. Ook met propjes gooien naar supporters van de andere partij doet niet welkom aan. Hoe dan ook enige bijscholing tot respect voor iedereen zou niet verkeerd zijn.
Positief is, dat het vermogen tot scoren duidelijk is toegenomen, zes doelpunten is niet niks! Dus voor zondag tegen Eindhoven: laat ze een poepie ruiken!!!! Ik geef de moed nog niet op!
