Als een gillende keukenmeid

Zo snelde ik voort over ‘s heren wegen op vrijdag 23 oktober 2009 naar het Tilburgse domein der DESTIL Trappers, tegen wie de Groninger Grizzlies het moesten opnemen. Dat wil werkelijk zeggen snellen, want de spits speelde ons nauwelijks parten. ‘Ons’ zijn in dit geval Gerben de Vries, die vanwege de herfstvakantie een ‘buitenlandse’ reis kon maken en Jolke Balt, die door studiematige toestanden de bus miste, maar mij dus niet. Gezellig kletsend vloog de rijtijd en keurig op tijd bereikten wij het genoemde pand, alwaar wij met figuurlijk open armen werden ontvangen. Nou wij is overdreven, want de prangende vraag was ‘waar is Jolke?’. Die was lekker al binnen……..

Toen wij naar binnen. Of het een voorteken was??? Wie zal het zeggen, maar de muntjesautomaat weigerde mij pertinent dienst. Mijn eurootjes kwamen er net zo hard weer uit als ze er in gingen. Nu is dat met overmatig alcoholgebruik ook wel eens zo heb ik gehoord, maar dat was hier niet aan de orde. Met de beste wil van de wereld kon je zo niet aan de drank geraken. Een vriendelijke meneer verkocht mij een muntje, omdat hij het gepruts niet meer aan kon zien, dus dat was opgelost.

Nadat Gerben op grote schaal speldjes voor het thuisfront had ingekocht, zochten wij een plekje op de tribune. Waar we ook neerploften, alles was gereserveerd en daar werd je streng op gewezen. Eigenlijk dienen gasten zich beschaamd in een hoekje terug te trekken! Daar nogal wat gereserveerden geen gebruik van hun reservering maakten, deden wij of onze respectievelijke neuzen bloedden en gingen gewoon gereserveerd zitten om de capriolen met het opblaasding gade te slaan. Moeizaam hief het beest zijn zware hoofd op teneinde spelers uit te spugen.

Een lieve jongedame liet haar kunsten op het ijs nog even zien, maar het publiek joelde maar door, zodat in ieder geval haar muziekje in de herrie ten onder ging.

Na de Trappers kwam er een soort gebakken lucht uit de opblaasopening, de Grizzlies kwamen door de zijdeur, of voordeur, het is maar hoe je er voor staat.

De eerste periode startte met overmatig gebruik van de Grizzly-helft door de Trappers. Ongetwijfeld met het misselijke voornemen een puck er in te trappen. Tom Korte trapte er niet in. Werkeloos was hij beslist niet en het moest er wel van komen. Na ruim vier minuten scoorden de Tilburgers. Zij kregen al spoedig een straf, want ze konden niet tellen. Dat weerhield hen niet er 2-0 van te maken. Maaaaaaaaaaaaar….. jubel, jubel, Peter Cartwright maakte er 2-1 van met assist van Siem van Sluijs. De twee enige Groningse supporters schreeuwden voor een heel stadion. De pret mocht niet lang duren, want twee straffen vrijwel tegelijk voor de Grizzlies boden de Trappers een mooie kans, 3-1. Het werd zelfs nog 4-1 en eindelijk werd er een Trapper voor straf uitgetrapt. Mijn buurman merkte op dat onze verdediging te slap was, Tom kan tenslotte niet alles alleen. Deze leerzame opmerking mocht niet baten en het werd pauze, dat wel.

In je eentje roken is niets aan hoor, ik was dan ook blij gereserveerd weer op mijn gereserveerde plaats plaats te kunnen nemen. Dat heb ik nog niet verteld, maar Tilburgers kunnen toch een herrie maken, horen en zien vergaat je. Ik kan het slecht hebben als er zo buitengewoon overdreven hard wordt geschreeuwd als hun club gescoord heeft……. Gewoon jaloezie hoor! Eerlijkheidshalve moet ik wel even opmerken, dat er van het thuisfront de sms-opdracht was binnengekomen, dat wij harder moesten schreeuwen.

Er zijn ook een aantal viezeriken aldaar, want lege vaat werd zonder pardon naar beneden gegooid. Dat viel me wat tegen.

Goed, de tweede periode dan maar. Beginnen met straf is wat jammer. En vanwege die powerplay der Trappers binnen drie minuten 5-1 ook natuurlijk. Het werd nog erger, 6-1 en 7-1, de laatste treffer weer een powerplay doelpunt. Onze net geïmporteerde Brady Olsen verliet geblesseerd het ijs, een hamstringblessure zoals later bleek.

Uiteraard noteer ik onmiddellijk de doelpunten die door Grizzlies worden gemaakt (de rest kan mij niet schelen) en de omroeper riep om: nr. 74 Arjan Peters, assisten 61 Jolke Balt en 44 Blair Tassone. Echter op de sheet staat 98 Ricardo Dijkema met de hulp van 91 Alwin Assenberg en 61 Jolke Balt. Jullie mogen wat mij betreft kiezen, het blijft er wel 7-2 om.

Het werd overigens door Tilburg afgestraft met 8-2.

Wij mochten opnieuw pauzeren. Ik plengde een traan door de rook in mijn oog……

Het duurde een tijdje voor de Grizzlies kwamen opdraven en ik was al bang dat ze in de kleedkamer zaten te huilen. Maar nee, daar kwamen ze toch en hup, een trap om de oren van Tom, 9-2. Gerben en ik keken met droefheid naar Tom, die zo zijn best deed en prachtige reddingen pleegde, doch het ook niet kon helpen dat die Trappers de puck er steeds weer in probeerden te trappen. Het Brabantse publiek juichte al weer veel te triomfantelijk en vooral te hard. Het werd 10-2.

In deze periode de beurt aan de Trappers om er met regelmaat uitgetrapt te worden, maar het mocht niet helpen. Weer konden zij de tel niet bijhouden, toch presteerden zij het opnieuw shorthanded te scoren, 11-2.

Bijna een relletje, ieder een strafje,Tilburg nog een en nog eens een, wij nog een en zij al weer, het trof geen doel meer en het eindsignaal was daar.

Een lange rit terug, weer als gillende keukenmeid, maar nu van kommer en kwel.

De Grizzlies hebben hard gewerkt, maar waren eigenlijk toch weer te onderbemand. De Trappers beschikten over een hele lijn meer en dat scheelt een slok op een borrel. Tom heeft zijn uiterste best gedaan en meer kan een mens niet doen.

Nog steeds blessures bij de Grizzlies en weer nieuwe erbij. Ik hoorde dat ook Jeff Honebeeke mankementen vertoonde en meer als bladvulling in de bank stond. Kortom, een team door pech achtervolgt, heeft alles gegeven wat het kon. Een pluim op jullie gehelmde hoofden, jongens! Wij waren maar met twee, maar we staan voor 200% achter jullie en juichen voor, pak hem beet, 519.