Overmacht
Vrijdag 2 oktober 2009 bezochten de Groninger Grizzlies de Romijnders Devils in Nijmegen teneinde hen op leven en dood te bestrijden. Daar had ik natuurlijk graag bij willen zijn, maar soms slaat het noodlot toe en wat kan een mens dan anders dan berusten. Nou ja, berusten……… als een getergde leeuwin ijsbeerde ik door mijn ruime pand om tenslotte om, pak hem beet, elf uur sidderend contact te zoeken met een der teamleiders om mij op de hoogte te stellen van het wel en wee.
Waarom ik er niet was? Welk noodlot mij getroffen had? Mijn grote harige vriend was de oorzaak als je het perse wilt weten. Hem trof een vervelende kwaal, maar volgens ome dok waren er vele honden dit jaar het slachtoffer van deze ontsierende narigheid. Hij beet zijn halve lijf aan stukken en dat wil je dan wel even aanzien en voortdurend joelen ‘blijf af’, maar er zijn grenzen anders hou je geen hond over. Goed wij naar het slachthuis, want zo ziet mijn kalf dat wel. Met drie man/vrouw hem een misselijke streek geleverd. Kop in de hoek, muilkorf om en gedrieën hem in de houtgreep, waarna een vierde lummel hem de halve rug kaal schoor. Gemener kun je een eerlijke viervoeter niet behandelen. Goed dat prikje daarna is een peulenschil. Maar het nawerk niet. Bij de balie de knip leegschudden, maar dan heb je ook wat: een tas vol doosjes pillen en een zalfje. In die pillen zit het hem. In de eerste plaats moet je er een administratie op plegen, anders is het niet bij te houden met afbouwsystemen enz. Veel erger is dat hij van een van de pillen vreselijke dorst krijgt met alle gevolgen van dien. Mijn jongens bleken niet beschikbaar voor de boordnodige oppas de betreffende vrijdagavond. Kijk en normaal gesproken kan ik hem wel van 5 ’s middags tot 2 ’s nachts alleen laten, maar nu……. Je treft toch niet graag een tsunami aan bij thuiskomst. Ik zie het al, een oud sprokkelvrouwtje wadend door gigantische watermassa’s, ijshockeyaantekenboekje krampachtig boven het hoofd houdend…………
Maar ik ouwehoer weer vreselijk en daar zit niemand op te wachten. Dus snel naar ijshockey, nou ja bij wijze van spreken.
Over overmacht gesproken! Nee, dat was overdreven in dit geval voor de Devils. Tom Korte verdedigde het Groningse doel met verve en ze kregen geen poot aan de grond oftewel geen puck in het doel in de eerste periode. Ook de Grizzlies scoorden niet, dus ben ik snel uitgekwebbeld. Wel werd mij ook nog ingefluisterd, dat dit de beste periode van de wedstrijd was……
…..dan nu maar naar de tweede periode. Nijmegen gooide er een extra tandje tegenaan, want ze waren vast wel geschrokken van de tegenstander die had voorkomen dat er een puckje in het Groningse doel gefrommeld werd. Het werd dan ook binnen een halve minuut 1-0 voor hen. Mogelijk waren de Grizzlies geïntimideerd, want zij zakten als het ware in, niet letterlijk natuurlijk. Vijf minuten later 2-0, zes minuten later 3-0, drie en een halve minuut duurde het voor het 4-0 werd. Toen beseften de Groningers waarschijnlijk dat het zo niet goed ging en Blake Pronk maakte er door middel van een penaltyshot 4-1 van, waarmee de eer tenminste gered was.
Zo belandden we in de derde periode. Noch Nijmegen, noch Groningen wist nog te scoren en mijn inlichtingenbron wist te vertellen dat er vele kansen voor de Grizzlies waren geweest, doch het zette geen zoden aan de dijk. De periode kenmerkte zich door ‘rommeligheid’.
De straffen voor Groningen waren gering, slechts 6 minuten. De Devils gooiden hogere ogen, in de laatste paar minuten checkte er nog een from behind, maar de straf van 2 + 10 minuten stelde in dat stadium natuurlijk niets meer voor.
Graag was ik er toch bij geweest teneinde een extra impuls aan het juichgedrag te geven, dus mijn steentje bij te dragen. Of dat zou hebben geholpen?? Je weet maar nooit. Nu holde ik van buis naar computer en terug, dus ik kreeg min of meer het heen en weer. Enfin, zo ben je er tenminste een beetje bij, een heel, heel klein beetje……
