Op naar de kruikenzeikers!

Zondag 29 november 2009 gingen de Groninger Grizzlies op bezoek bij de kruikenzeikers, oftewel de DESTIL Trappers in Tilburg. Nu heten de Tilburgers echt kruikenzeikers, maar alleen in de carnavalstijd heb ik mij laten vertellen en zo ver is het nog niet, echter ik loop graag voorop. Hoe ze aan die naam komen, zoeken jullie maar op, want ik dien het meer over ijshockey te hebben en daar schiet het toch al zo nu en dan bij in, meer nu dan dan.

Dit keer luxueus in een limousine, dus niet zelf het heft in handen, doch in de geest van ‘glaasje op laat je rijden’. Nu had ik dat glaasje nog niet op, maar het zou zonder bezwaar gekund hebben. Kortom, ik kon alles laten hangen en dat is op mijn leeftijd niet zo’n opgave meer, dat gaat in meer of mindere mate vanzelf. Wij gleden als het ware vanzelf richting genoemde ijshal, zeker vergeleken met mijn kleine 206-je. Keurig op tijd, zodat een eveneens ‘slechte’ dame en ik nog een stinkstokje konden consumeren.

Zo kon het gebeuren dat wij het uitspugen der spelers uit het opblaasgeval mochten missen en wij precies op tijd aanschoven om de verrichtingen waarvoor wij kwamen gade te slaan. Maar liefst zeven supporters voor de Grizzlies gingen de kelen schor schreeuwen. Ik voel het nog!

Aanvankelijk hadden wij goede hoop in de eerste periode. Het ging zoals wel meer, heen en weer en op en neer. Een kansje, afgestraft enz.  Jeff Honebeeke verdedigde het Groningse doel en kwam af en toe lichtzinnig eruit, waardoor wij een hartverzakking kregen, doch hij laconiek zijn plaats weer innam, zonder dat er schade was ontstaan. Met magische krachten trachtten wij invloed uit te oefenen indien de Trappers richting verkeerde doel gingen. Een andere dame wilde de scheids ‘beïnvloeden’ en het maakte niet uit of hij echt leuk was. Kun je nagaan hoe ver supporters willen gaan. Er kwam natuurlijk niets van terecht en na wat straffen over en weer, wat kansen, wat gebeuk op Jeff, werd het 1-0 voor de Trappers. Er werd met overgave op het Groningse doel geschoten zonder direct resultaat, maar na twaalf minuten en een gestrafte Grizzly, ging het fout, 2-0. Opnieuw twee minuten voor Groningen. Toen had Peter Cartwright er genoeg van, spurtte er shorthanded vandoor om samen met Blair Tassone een duit in het zakje te doen, 2-1. Heb daar maar eens van terug, dacht ik tevreden. Ze hadden er van terug, want de Grizzlies kregen er nog een straf bij, wij konden echt niet begaffelen waarom, maar je zit er maar mooi mee. Jeff ook, hij ging op de puck zitten, heel effectief. Echter na wat gegriezel voor ‘ons’ doel scoorden de Tilburgers 3-1. Wel weer compleet natuurlijk, een schrale troost overigens. Een mooie kans, maar nee hoor. Voor Tilburg maar ja hoor 4-1. Nog eens straf waar wij ons hoofd over braken waarom, maar het leverde Tilburg 5-1 op.

De tweede periode begon met enige kleurenblindheid en dat leidde tot 6-1. Een gedonder door een donderse Trapper gaf een voordeeltje. De Trapse keeper was ook stout en zo mochten vijf Grizzlies het opnemen tegen drie Trappers. Het hielp niet en compleet vlogen de gastheren richting verkeerde doel, 7-1. Onze Blair kletste tegen de boarding en opnieuw hielden wij onze harten met beide handen vast. Gelukkig liep het los. Een Groningse aanval liep stuk op de Tilburgse keeper, helaas het omgekeerde niet, 8-1. Een paar kansen, een slecht pasje en in het handje verhoogde de stand voor de Grizzlies niet. Weer straf voor Groningen, toch richting goede doel, hoog over en terug met de handel. Dat werd 9-1. Een powerplay voor Groningen hielp niet, compleet eindelijk wel. Blair Tassone maakte er 9-2 van met assist van Peter Cartwright en Blake Pronk. De periode werd beëindigd met twee minuten voor een Grizzly.

Inmiddels wilde ik mijn verdriet verdrinken door middel van één pilsje. Het hielp een beetje, maar niet veel hoor, het was meer de keel smeren vanwege ons geschreeuw. Na 45 seconden in de derde periode schoot een Trapper op het Groningse doel. Aanvankelijk had Jeff de boosdoener, doch hij gleed toch door en zo werd het 10-2.

Toen brak de zon een beetje door, de Grizzlies zaten veel aan de goede kant en dat wierp vruchten af. Danny Kerstholt maakte er achteloos 10-3 van met assist van Peter Cartwright. Hij kreeg er aardigheid in en deed het nog een keer, 10-4 nu met behulp van Alwin Assenberg. De wraak van de Trappers was zoet, 11-4.

Intussen vloog er weer een leeg flesje over onze Groningse hoofden. Dat had niets met onze hoofden te maken, maar een aantal Tilburgse supporters smijten gewoon de lege troep naar beneden. Ook spugen op een stoel schijnt geen afschuw op te wekken. Wij mogen dan slechts 'boeren' zijn, maar zulke oprispingen in het openbaar plegen we niet.

Wij waren er nog niet, nog 7,5 minuten te gaan. Er volgde een keurige poging van ‘het neefje’. Ter verduidelijking, ik zat naast zijn nichtje, vandaar. Tilburg wisselde de keeper en in gedachten zag ik nog 7 doelpunten in het goede doel vliegen. Dat feest ging niet door. Jeff keepte zich drie slagen in de rondte en zo bleef de stand op 11-4 steken.

En zo gebeurde er dus geen wonder, wat overigens geen wonder was. Tilburg is gewoon sterker en om de wijze woorden van de bestuurder der limousine aan te halen ‘ze hebben er weer van kunnen leren’.

Wel had ik even een kleine inzinking en hunkerde ik naar pensioen,  hoewel de pensioengerechtigde leeftijd normaal gesproken wat mij betreft mag worden opgetrokken tot 104 jaar. Dus ik ben bang dat jullie voorlopig nog niet van mij af zijn.