Lollig? Niks lollig!

Wij schrijven zaterdag 21 november 2009. De dag waarop opnieuw een derby plaats vond. Dit keer in Thialf te Heerenveen, dus Hajé Flyers contra Groninger Grizzlies. Ik wil steeds Groninger Pinguïns typen, dat komt omdat ik uit de pinguïntijd stam. Ooit heb ik de grote sprong via de Bears naar de Grizzlies gemaakt. Dat is gewoon een kwestie van evolutie, meneer Darwin kan je er alles over vertellen.

Tja, en dan wordt er ook nog van mij verwacht dat ik een lollig stukje schrijf. Het leven is niet altijd even gemakkelijk, maar daar ik de lolligste thuis ben, en dat kan al gauw daar mijn harig monster zelden grappen en grollen debiteert, gooi ik in ieder geval in huiselijke kring hoge ogen.

Het voordeel van Thialf vind ik, het ruikt er niet naar friet en erwtensoep. De verleiding in Kardinge is groot en de discipline klein naar mijn idee, want heel wat toeschouwers aldaar trachten zich extra en waarschijnlijk overbodige ponden te verschaffen. Nou ja, eigen schuld, dikke bult.

Wel heel storend vond ik de reclame van een bekend voetbalmerk uit ons Grunn aldaar uitgemeten voor mijn snufferd te vinden. Dit spreekt van grote ontrouw aan de eigen noodleidende topsport, maar misschien zie ik dat verkeerd en is de ultieme achterliggende gedachte wel pure misleiding. Van wie laten we toch maar even in het midden, net als de puck als de wedstrijd begint, dat deed ie tenslotte om 19.30 uur en wij stonden erbij en keken er naar. Gejokt, wij zaten en dat was maar goed ook.

Uit een grote rookwolk traden de Flyers aan, de Grizzlies waren onbewolkt binnengekomen en dat leek mij bemoedigend. Wyatt Russell mocht het Groningse doel bemannen, leuk een nieuw gezicht al is het gemaskerd. De rook trok op en de handel kon los in de eerste periode.

Sommige mensen hebben losse handjes, in Heerenveen hebben ze een zeer los doel. Er werd vrij snel, naar mijn smaak onbehagelijk snel op het Groningse doel geschoten. Het enige resultaat was voor alsnog een verschoven doel. Niet alleen het doel was los, ook Wyatt, hij kwam regelmatig uit zijn losse doel, hetgeen ons de stuipen bezorgde. Doch het liep goed af en hij stopte en hij stopte dat het een lust was. Tot 4.12 minuten, toen ging het mis, 1-0 voor de Flyers. Even later 2-0. Nog een schot veroorzaakte opnieuw een los doel en bovendien kregen de Grizzlies straf. Dat werd dus beuken op het verkeerde doel. Toch leverde het geen schade op. Heen en weer en daar zat ie weer, nu met een koket sprongetje, maar hij zat 3-0. Een beeld van een kans voor Groningen, geen resultaat.  Het werd 4-0 en een Grizzly kreeg straf, maar ook de Flyers waren stout. Volgens vele Groningse supporters zat de puck in het goede doel, maar het was helaas in of net na de toeter van het einde der periode, ik wil er vanaf zijn, het leverde geen punt op.

De tweede periode startte met een Flyer op de strafbank voor maar liefst vier minuten. Daar heb je nog eens wat aan dacht Blake Pronk en hij scoorde 4-1 met assist van Peter Cartwright en Chad Euverman. Effe wat knoeien en bijna. Omgekeerd een schot op het Grizzlies doel en alles rollebolde, zelfs de keeper gleed fors buiten zijn doel. De Flyers trachtten daar misbruik van te maken en schoten een aantal malen op het lege doel, er was toch enige rechtvaardigheid in de wereld, het lukte hen niet. Wij blij!

En toen stom, stommer, stomst, het werd 5-1. De linesmen waren niet altijd even eensgezind, want de ene riep no op een vermeende icing, de ander floot wel. De fluitist won. We waren een paar minuten verder toen het 6-1 werd. Straf en nog eens straf voor Groningen. Toch een uitbraak der Grizzlies gevangen in het goaliehandje leidde tot een vechtpartijtje. Met meer geluk dan wijsheid werd alle ellende overleefd. Een leuke kans, een retourtje verkeerde doel leverde 7-1 op. Twee minuten later, een fluitje van een cent, 8-1. Pauze om bij te komen van de emoties.

In de derde periode zag het publiek Jeff Honebeeke in het Groningse doel, het geheime wapen moest dit zijn natuurlijk. We kunnen nog winnen, sprak mijn buurman opgewekt. Het ging de goede kant op met 8-2 slechts 28 seconden later, een doelpunt van Blair Tassone in zijn uppie. Nog een kans, mis. Een schot langszij en nog een misser. Dat gaf een licht knokkerijtje en twee Flyers mochten uitrusten. Dat leverde een fraaie powerplaysituatie op. Zelfs Jeff ging het doel uit teneinde doelmatiger te zijn. Het mocht niet helpen. Nog een keer een Flyer naar de bank. Time out voor Groningen en daar gingen ze weer en weer mis, maar dan raak, 8-3, een powerplaypunt van Brady Olsen, assist Peter Cartwright.

Het onthutste Groningse publiek zag het 9-3 worden. Hoopvol 9-4, want Blair Tassone scoorde opnieuw, nu met assist van Francis Walker en Peter Cartwright.

Een powerplay voor de Grizzlies lukte niet en  het werd 10-4, daarna 11-4, 12-4. Hiermee was een einde gekomen aan de lijdensweg der Grizzlies en aanverwante artikelen op de tribune.

Natuurlijk hadden we er meer van verwacht. Af en toe was het net een ‘slap stick’, trouwens een mooie mengeling van onvervalst Nederlands en het te gebruiken attribuut bij het spel.

Met name in de laatste periode konden mijn omstanders en ik de scheids niet altijd volgen, maar daarom niet getreurd, want we zijn wel wat gewend.

De Flyers zullen wel een feestje hebben en niet alleen om de overwinning, want na hun 10^e doelpunt verkondigde de omroeper luid dat de heer Vincent zijn 1000^e punt had veroverd. Wij gunden het hem van harte, maar hadden het liever in een wedstrijd tegen, noem maar wat, Lutjebroek gezien.

Een wij? Wat lollig, niks lollig! Het is dat mijn bijrijder zo’n vrolijke Frans is, zo heet hij overigens niet hoor, anders was ik niet lollig naar huis gereden. Thuis ben ik wel weer in het voordeel natuurlijk.

Ik ga morgen (dus eigenlijk vandaag, want ik schrijf op zondagochtend)  naar Amsterdam en met mij nog een aantal trouwe supporters. Dus laat eens wat moois zien Grizzlies. Laat ons lollig naar huis rijden, alsjeblieft……………!!