Hulde

Zaterdag 10 oktober 2009 reden twaalf spelers en twee goalies van de Groninger Grizzlies ingeblikt naar Zoetermeer om de wedstrijd te spelen tegen HYS The Hague. Door pech achtervolgt vanwege blessures, ziekte en weet ik veel wat nog meer voor sores hadden de jongens natuurlijk ook geen keuze. Moeten is dwang en huilen is kindergezang, pleegde wijlen mijn brave moeder te onderwijzen, maar ondertussen moet een mens heel wat in zijn leven. Nou ja, jong geleerd, oud gedaan zullen we maar zeggen. De wereld zit ook vol dooddoeners.

Ik was er niet bij in Zoetermeer. Lafbekkerij hoor, ik geef het eerlijk toe. Na de blessures, opgelopen woensdag in Heerenveen en vrijdag jl. in het eigen Kardinge, te hebben aanschouwd, durfde ik gewoonweg niet. Moet je je voorstellen een uitgedund rijtje beren, waar nauwelijks nog een uitheems exemplaar tussen staat, en dan naar de top, figuurlijk gesproken dan want ik woon zelf al op een wierde dus hoger kan het niet, waar uitheems hoogtij viert en de ene overwinning na de andere binnen wordt binnengesleept. Afgemaakt worden die stakkers en dat wil ik niet zien. Rij  je in je uppie tweeënhalf uur voor zo’n voorstelling, rij je weer in je uppie terug zwaar gebukt onder narigheid en 20-0 verlies en te weinig zakdoeken bij je voor de tranen, want daarvoor heb je hele magazijnen nodig.   Mooi niet, ik volg het wel vanaf mijn bureaustoel achter het scherm. Mooi niet, er viel niets te volgen, zelfs niet met de leesbril op mijn voorgevel. Da’s nog erger bemerkte ik al gauw. Niet weten is dus erger dan wel weten. Weer wat geleerd! Alleen de einduitslag kreeg ik mee door middel van Forum en dat viel mee. Wat er aan vooraf ging heb ik van horen zeggen. Ik praat gewoon na, maar ook dat is geen nieuwtje, dat is schering en inslag in deze aardse jokerij.

Toegegeven het Haagje had ook niet het maximum aan spelers op het ijs, maar de namen blijven klinkend als je alleen maar klinkende namen hebt natuurlijk.

De eerste periode startte met Tom Korte in het Groningse doel. Ontmoedigend was het eerste doelpunt der Hagenaars, doch de Grizzlies lieten zich niet uit het veld slaan. Echter een tweede tegendoelpunt werd hun deel, maar ook dat vuurde hen aan tot aanvallen. Dat had een fraai resultaat, het werd 2-1 door een schot van Peter Cartwright met assist van Siem van Sluijs. Dat gaf de burger moed!

Jammer dat er een checking from behind werd uitgedeeld, wel terecht doch eigenlijk per ongeluk ontstaan. De stand werd er niet anders van en dat was een keurig uitgangspunt voor de volgende periode.

Jeff Honebeeke nam de verdediging van het doel over van Tom, want hij was geblesseerd geraakt aan het sleutelbeen. Jeff kreeg het niet gemakkelijk. In goed vijf minuten werd het van 2-1 maar liefst 6-1. Straffen vielen er niet in deze periode.

Aankijkend tegen een 6-1 achterstand werd de derde periode een zware periode voor de Groningse jongens. Zij hadden wel een aantal malen een powerplay situatie, doch het lukte niet daarmee uit de schaats te komen. Niet vreemd natuurlijk, na een zware wedstrijd de avond ervoor en zo weinig spelers. Het werd tenslotte 9-1 en dat is toch een compliment waard.

Wat betreft de blessures is de verwachting dat Zahir niet te lang uitgeschakeld zal zijn. Blake Pronk was als toeschouwer mee, maar kampt wel met een hersenschudding, dus daar valt nog niets van te zeggen. Andere niet spelende Grizzlies waren Freark de Jong, Jeroen van Olphen, Francis Walker en Alwin Assenberg. Hopelijk staan allen spoedig weer op het ijs, want niemand kan gemist worden! De bekende doktergrap gaat hier niet op. Welke? Dokter ik heb zo’n pijn in mijn voet en dan de pasklare oplossing  van dok ‘hinken maar’. Geen gezicht op het ijs en de krijgt er ook niet veel vaart mee. Ik heb geen grap kunnen vinden over sleutelbeenderen, terecht, want het is natuurlijk niet grappig. Tom, heel gauw weer in het doel hoor. Niets ten nadele van Jeff trouwens.

Niettemin hulde voor de einduitslag  van 9-1 voor HYS en dat met zo’n kaalslag!  Volgende vrijdag de revanche……………????!!!!............