Kansspel

Zaterdag 30 januari 2010, plaats Kardinge, teams Groninger Grizzlies vs DESTIL Trappers Tilburg.

Bij binnenkomst werd mij al een plaatje door de fotograaf onder de nieuwsgierige neus geduwd, dus het was echt zo: ‘ze zijn er!’. Je meent het, was mijn septische reactie, want ik wordt niet graag voor het lapje gehouden. Ik kon er niet omheen, ze zaten echt gewoon op de tribune als gewone mensen en dat zijn het natuurlijk ook. Ja, ik heb het over de ouders en familie van Wyatt Russell. Maar toch leuk om mensen die je alleen van de buis kent of het witte doek, eens van dichtbij te zien. Wel dacht ik even heel overdreven dat er nu gewonnen zou worden, omdat de Grizzlies extra hun best zouden doen, nou ……………..

Echter first things first, dat krijg je dan gelijk als er Engels sprekenden op de tribune zitten. De opening van het festijn werd verricht door mammie beer, of is het pappie, vergezeld van de kleine. Natuurlijk de berichtgeving over de spelers en wie de scheidsrechter speelde dit keer.

Gezien de blessure van Wyatt Russell waren wij allen verbaasd hem in het doel te zien, doch bovengenoemde situatie zal de reden wel zijn geweest. Kom op Wyatt, riep mijn buurvrouw luid. Dat pakte niet goed uit, want na 35 seconden scoorden de Trappers al 0-1. Er volgden meer benauwde ogenblikken en een enkel kansje, een kleintje maar. Na een straf voor Tilburg kwam er een grote kans, meer niet. Tilburg compleet, even later de Grizzlies straf. Ondanks een bijna doelpunt voor de zuiderlingen raakten de Groningers schadevrij compleet. Luttele seconden later 0-2. Weer straf Grizzlies, want charging mag niet evenals hooking  en dat deed even later ook een duit in het zakje. De Trappers zouden de Trappers niet zijn als ze in die situatie niet scoorden, 0-3.

Een minuut later, nog steeds een powerplay toestand, 0-4. Als ik op het ijs had gestaan, was ik er doorheen gezakt van ellende. Wel een kans, maar het kon toch erger, 0-5. De beker was niet leeg, 0-6. De coloradokever deelde nog één straf uit in de eerste periode, maar daar volgde geen verder leed uit.

Na een koude peuk namen wij onze plaatsen weer in. Paps en broer Wyatt zochten hun plaats dichter bij de doel, vanwege de wisseling van helft natuurlijk. Mijn buurvrouw opperde dat wij maar op de foto moesten met de prominenten, we zaten immers keurig op een rijtje, doch de fotograaf had hier slechts op te zeggen dat wij miepen waren. Het was ons een rot zorg.

De tweede periode liet een pittiger spel zien en dat resulteerde al snel in een paar kansen. Groningen straf, maar toch probeerden de Grizzlies shorthanded een koekje te bakken, en nog een, wat niet lukte trouwens. Erger, er kwam nog een straf bij, maar het ging goed.

De ene kans op de andere volgde, maar het bekende liedje: ‘hij wilde er niet in’. Tot onze verbazing ging de nieuwe goalie, Sjoerd Idzenga, zich doelklaar maken, om zich even later weer te ontkleden. Foutje kennelijk. Inmiddels was er een Trapper naar de strafbank getrapt. De kansen bleven de Grizzlies om de oren vliegen, daarbij bleef het dan ook, want de Tilburgse keeper maakte er gewoon vangbal van. Toch moest het een keer mis gaan en dat gebeurde ook aan de verkeerde kant ons inziens, 0-7. Een schermutseling, een Grizzly delayde the game, er kwamen gelukkig geen punten meer voor Tilburg bij. Wel spraken wij grote verwondering uit dat zoveel kansen als in deze periode niet tot doelpunten hadden geleid.

In de derde periode vonden we Sjoerd Idzenga in het doel. Het beroemde publiek zat niet meer op ons rijtje, dus vroegen wij ons af of ze het misschien wel gezien hadden. Nee hoor, ze stonden er bij en keken er naar. Om te zien hoe het 0-8 werd.

Voor de zoveelste keer waren de Grizzlies het telraam vergeten, dus straf. Misselijk makend misbruik veroorzaakte 0-9. De zoveelste prachtige kans voor Groningen ging de mist in. Powerplay mocht niet baten. Kans, kans, kans.

Vol goede moed constateerde mijn buurvrouw dat er nog tien minuten te spelen waren en dat het dus nog kon……….. Weer deelde de opperzebra straf uit voor de Grizzlies. Wat zijn die jongens toch stout.

Het dichtst bij een doelpunt kwam een schot tegen de lat. Een robbertje knokken en in de kortste keren zaten er beide kanten een paar handjes vol. In het kort kwam het er op neer dat er vier Grizzlies op het ijs stonden en drie Trappers. Toen de Grizzlies weer straf. Het ging lekker jongens!  Even powerplay mocht weer niet lukken en alles was compleet.

Eigenlijk hadden we de moed al opgegeven en zagen we de eer der Grizzlies te grabbel. Eindelijk, eindelijk wist Brady Olsen met assist van Peter Cartwright en Blake Pronk die welbekende eer te redden, 1-9. Meer viel er niet te verhapstukken.

Een slechte eerste periode, dat wel, maar daarna wemelde het van de kansen. Een kansspel als het ware. Inmiddels hadden wij bewondering voor zoveel kansen zonder doelpunten. Eigenlijk heel knap. In de tweede periode keepte Wyatt als van ouds, Sjoerd pleegde in de derde periode mooie reddingen. Maar dat scoren?????? Dat wil niet. Conclusie van een rookgenote was dan ook, als ze met zoveel kansen nog niet scoren, hoeveel kansen moeten ze dan wel hebben!

Om even terug te komen op mijn puzzeltje van de vorige keer, hoe zit het nou met ‘alles went, behalve een …….’? Nou, een vent natuurlijk. Het is een bekende titel van een alleraardigst werkje van een bekende schrijfster. Dat in vorige gevallen het baantje van die vent 14, 13 of 9 letters heeft, dat vind je in de tekst van dit verhaaltje. Even ter verduidelijking, in deze wedstrijd is alleszins redelijk gefloten voor zover ik het kan beoordelen. Hoewel, partijdig als ik ben, de tegenpartij natuurlijk uren op de strafbank had mogen zitten!