Ferme knapen
Een propvolle ijshal was op zaterdag 19 december 2009 getuige van de wedstrijd tussen oud-GIJS spelers (verder te noemen GIJS) en oud-Oranje spelers (verder te noemen Oranje). Dit in het kader van de viering van ’40 jaar ijshockey in Groningen’.
Prachtig uitgedost stortten 36 middelbare en bijna middelbare ferme knapen zich op het Groningse ijs. Zelfs de scheidsrechter was een veteraan, te weten Piet Bakker. Zijn satellieten vertegenwoordigden een jongere generatie, maar dat mocht de pret niet drukken.
Mijn buurman op de tribune droeg trots zijn speldje uit de oude doos, HET GIJS SPELDJE, er waren oude GIJS-dassen op de tribune en veel grijze hoofden, maar ook de huidige GIJS Bears en Grizzlies waren goed vertegenwoordigd.
Er werd niet gedweild voor aanvang der wedstrijd, zodat de heren zich niet op glad ijs hoefden te begeven. Uiteraard was ik partijdig. Ik mag dan net de GIJS-tijd niet hebben meegemaakt, maar het hemd is toch nader dan de rok. Zo was mijn vreugde over het eerste doelpunt van GIJS in de eerste periode adembenemend. Na 41 seconden scoorde Wayne van Dorp met assist van Leo Koopmans, 1-0 voor GIJS. Oranje probeerde wat terug te doen, maar geen zichtbaar resultaat. Voor GIJS even later, 2.43 minuten precies, 2-0. Een doelpunt van Arjan Smid, assist Chris Eimers.
Marcel Nijland die het GIJS doel voor zijn rekening nam, trok zich van Oranje aanvallen niets aan en hield het doel wel schoon, hij was het duidelijk nog niet verleerd.
Een straf voor GIJS richtte geen schade aan. Nog wat kansen maakte duidelijk dat GIJS wel gevaarlijk was. Even uitrusten en voor een aantal toeschouwers een nicotineshot op een ijskoud balkon. Je moet er wat voor over hebben.
Een beetje te laat terug voor de tweede periode, want er was te veel gekletst, wat anders….. Maar er was niets noemenswaardigs gebeurd. Ik was dus ruim op tijd voor het derde doelpunt van GIJS, 3-0, gescoord door Chris Eimers geassisteerd door Arjan Smid en Alexander Schaafsma.
Even later moesten we erg lachen, want een Gijsie was de puck kwijt, had zijn bril niet op volgens buuv. Halverwege deze periode werd goalie Marcel Nijland gewisseld voor Heine Veenhouwer, die even goed bleek te kunnen presteren. Regelmatig vlogen beide doelen los, men ging af en toe eens gezellig samen op het ijs zitten, kort om er viel wat te beleven.
Oranje kreeg de puck niet in het GIJS-doel, maar wel straf, want je mag geen Gijsie omver gooien, dat spreekt. Een massale valpartij, maar alles krabbelde weer overeind. Een straf voor GIJS, maar ook een Oranjeklant mocht 2 minuten pakken. Dat weerhield hen niet om shorthanded notabene te scoren, 3-1. Een doelpunt gemaakt door Henk Hille, assist Theo Kruger en Theo van Gerwen. Daarmee was het weer pauze voor het gebruikelijke ritueel.
De goalie van Oranje verdwaalde bijna op het ijs bij het schot van GIJS. Bij het volgende schot kwam de goede man op zijn rug uit de strijd en toen was het raak. GIJS maakte er 4-1 van, een schot van Martin de Wilde, met hulp van Ricardo Dijkema en Chris Eimers. De GIJS keeper zat overigens niet zonder werk. Aan beide zijden deed zich wat kleurenblindheid voor. Wij kregen op de tribune een donker bruin vermoeden dat vermoeidheid begon toe te slaan bij beide teams. Bij Henk Hille kennelijk niet, want hij maakte er 4-2 van voor Oranje, assist Michel Carabain en Theo Kruger. Afgestraft door GIJS met een doelpunt van Martin de Wilde, assist Chris Eimers en Arjan Smid, 5-2. Een straf voor Oranje bleef zonder schade.
Een prachtige redding van de GIJS goalie, een hevig gedoe voor zijn doel en dat werd 5-3, weer de schuld van Henk Hille, Michel Carabain en Theo Kruger.
Van links naar rechts en van rechts naar links en ga zo maar door tot Chris Eimers 6-3 scoorde geassisteerd door Arjan Smid. Precies een halve minuut later 7-3, nu op naam van Arjan Smid, assist Martin de Wilde en Chris Eimers. Oranje had een antwoord, 7-4, een doelpunt van Frank Janssen, assist Arthur Pohlman en Henk Göbel. In de laatste halve minuut bracht Rob van Onlangs de eindstand op 8-4, daarbij assisteerde Gerard Carras.
Het was een leuke wedstrijd. De stoere jongens waren ook heel braaf geweest, er waren nauwelijks straffen uitgedeeld. Luid applaus voor de moedigen. Tot over tien jaar!
En dan nu op naar de jeugddemonstraties. Helaas moest ik die missen, want thuis zaten twee katten en een hond met geeuwhonger en hoge nood.
Met grote verontwaardiging over zoveel uithuizigheid werd ik uitgeleide gedaan toen ik weer richting Kardinge vertrok om de reguliere competitiewedstrijd te volgen. Zie verder ‘Het kan niet hele dagen feest zijn’.
