Verrassing

Donderdag 29 oktober 2009, dus zomaar een doordeweekse avond, vond de krachtmeting plaats tussen de Groninger Grizzlies en de Hajé Flyers Heerenveen in Groningen.

Bij mijn binnenkomst was het inschaatsen in volle gang en je hoefde niet te vragen wie de gasten waren, dat was duidelijk. De sombere geraamten waren nadrukkelijk aanwezig. De Grizzlies waren duidelijk nog niet op sterkte. Zahir Hup nog gehandicapt, evenals Brady Olsen, die ik naast Blake Pronk op de tribune zag zitten. Van de laatste werd gefluisterd dat zijn hersenschudding nog lang niet over is. Tjongejonge, dan moet hij er wel erg veel hebben als ze nog steeds schudden.

Redelijk wat Groningse supporters en een aardig aantal Friezen bevolkten de tribunes. Er was een onbekende opperzebra, dus wij gingen ons laten verrassen. Ik was zo zenuwachtig dat ik zat te trillen als een geigerteller na de eerste atoombom.

Goed we gaan over tot de zaken waar we voor kwamen. Tom Korte in het bekende doel en de spelers tot de tanden gewapend, tenminste dat hoopten we natuurlijk.

De start was veelbelovend, de aanval om te zoenen, maar hij wilde er niet in. De puck bedoel ik. Een aanval op het Groningse doel liep stuk op Tom. Gelukkig ging toen de meute weer richting het goede doel en het lukte Peter Cartwright te scoren met assist van Blair Tassone en Francis Walker, 1-0 en we waren nog geen 3 minuten onderweg. Gillen, schreeuwen, we waren buiten ons zelf. Een Flyer oogstte een straf en dat juichten wij ook toe. Overigens weerhield het de Friezen niet om uit te breken. De puck stuitte af op de lat en een fractie later bleef ie net voor de kritieke ijsrand liggen. Dat heet door de ogen van de naalden.  Overigens opnieuw straf voor Heerenveen en wij vonden de scheids toch zo aardig. Peter Cartwright maakte gebruik van deze powerplay en scoorde 2-0, nu met assist van Francis Walker en Jolke Balt. Nog een mooie kans en toen een straf voor de Grizzlies, waar wij het niet echt mee eens waren en deelden een minpuntje uit. Maar ook de Flyers incasseerden nog een paar straffen, plus een derde doelpunt voor de Grizzlies. De maker was Jeroen van Olphen met hulp van Blair Tassone. Jammer dat de Flyers ook scoorden, 3-1. Wat zijn we snel verwend, we vonden het niet leuk. In de laatste seconden van deze eerste periode maakte Arjan Peters er 4-1 van, assist Ricardo Dijkema.

Dat was goed pauzeren. We waren toe aan een verrassing. Nou geloof me, er zijn erger dingen om aan te wennen. Dit went trouwens nooit echt, je wilt alleen maar meer…………meer………..meeeeeeeeeeeeeer

Flauw dat de Flyers onmiddellijk Tom belaagden in de tweede periode, maar hij ving de puck netjes in het gehandschoende kluifje. Kans, een retourtje, en bijna, weer bijna en weer gevangen en straf voor de Groningers. Dat mondde uit in een 4-2 voor de geraamten, maar de Grizzlies waren compleet. En op en neer. In deze periode vielen er alleen maar straffen voor de Groningers. Hoe is het mogelijk dat de Friezen opeens zo braaf waren. Een misselijke manoeuvre bij het doel van Tom, de puck in erin en hij telde ook nog, 4-3. Kans op kans, maar nul op het rekest. Wat er bij de time out voor Groningen besproken werd, zullen we wel nooit te weten komen, maar het hielp niets, want Heerenveen scoorde de gelijkmaker, 4-4. En de Grizzlies incasseerden een straf. Niet leuk, doch scheidsmans vond alles leuk, want hij liet met grote regelmaat zijn tanden zien, constateerde ik vanaf de tribune. Het was een lachebekje als het ware.

Bezorgd rookten wij ons peukje op ‘ons’ balkon. De boodschap was duidelijk naar de Grizzlies: zet hem op witte muizen!!!!

We waren zo langzamerhand toch wat minder enthousiast over bovengenoemd lachebekje. Het gefluit was niet van de lucht en als ik maar even beter had kunnen fluiten had ik meegedaan.

Er volgden beeldige kansen voor onze jongens. Helaas viel al vrij snel een Gronings strafje. Dat liep goed af. Anderzijds meenden wij duidelijk een lelijke overtreding der Flyers te constateren, doch dat was knap van ons, maar het hielp niet. Beide teams vlogen van hot naar her, de puck wilde er niet in. Eindelijk wilde hij wel in het goede doel. Er is tenslotte maar één goed doel. Francis Walker maakte er 5-4 van met assist van Blair Tassone en Peter Cartwright. Ik had inmiddels geen stem meer over. Nog geen halve minuut later 5-5. Wij leefden mee met de Groningse spelers waarvan er volgens ons een in tranen was, ik ook trouwens.

Een pracht kans voor de thuisploeg, een onbegrijpelijke straf voor hen, time out voor de Flyers, weer straf voor een Grizzly terwijl wij dachten dat er een Flyer op zijn mieter zou krijgen. Het fluitconcert bereikte grote hoogte! Een geblesseerde Grizzly, die gelukkig even later wel weer op het ijs was al was het niet van harte. De Groningers vochten voor hun leven, want slechts drie tegen vijf is geen sinecure. Toen vier en tenslotte weer compleet zonder schade. Knap hoor!

Al met al betekende dit verlenging en dat is voor een teer kinderzieltje als het mijne een aanslag op mijn leven. Ik heb het overleefd, maar vraag niet hoe.

Na drie minuten traden de teams weer aan, nu vier tegen vier. De kansen voor de Grizzlies waren bijna ontelbaar, maar hij wilde er niet in hoe men het ook betrachtte.

Gezien het aantal kansen voor de Groningers was het extra bitter dat de Friezen bij een uitbraak scoorden en dat betekende 5-6 in hun voordeel en einde van het feestje. Wel een punt toegevoegd voor Groningen, dat wel natuurlijk.

Het was een geweldig spannende wedstrijd. De Grizzlies hebben heel goed gespeeld en Tom uitmuntend gekeept. Nahijgend ben ik huiswaarts gereden. Ga zo door en zoals ik in mijn vorige column al voorspelde, het komt wel goed!!!!