Weer eens wat anders dan ijshockey!

Moet je gewoon eens doen, verhuizen bedoel ik. Nou dat heb ik dus en ik doe het nooit meer! Alleen al het doorgeven van die wijziging naar instanties en aanverwante artikelen. Ik kan er een trilogie over schrijven. Geef je als datum aan een bekende telefoonmaatschappij (klopt potverdrie niet, ik noem liever geen namen zoals jullie weten) door 26 maart, krijg je een bevestiging  aangaande 3 maart, bel je op, een half uur later snapt de juffrouw het, krijg je een bevestiging voor 1 maart. Oh ja, de buren kregen ook nog bericht dat hun telefoon per 1 maart afgesloten zou zijn. Tenslotte kreeg ik een sympathiek telefoontje van een donderse mevrouw die haar schande uitsprak over alle narigheid en zij zou alles regelen en mij € 15,00 op de rekening storten als doekje voor het bloeden. Ze had alles begrepen. Er kwam een douceurtje van welgeteld € 10,00, maar een gegeven paard mag je niet in de bek kijken, dus ik toch blij verheugd. En dat is slechts een kleine greep uit het arsenaal van irritaties. Of er ook problemen met gas en licht waren? Hahahahaha, zij hebben nu dik belegde boterhammen van mijn pogingen e.e.a. op de rails te krijgen.

Goed dan de verhuizing. Netjes opgenomen door een kundige meneer, bleken er toch nog enige misverstanden te zijn, want de verhuiswagen was te klein en ik zou dus, want we draaien de zaken altijd graag om, te veel spullen hebben. Enfin, de wagen zoveel mogelijk volgepropt richting nieuw adres (ik zeg lekker niet waar, want anders komen jullie allemaal op de koffie) om vervolgens afscheid te nemen en een bijna dubbele rekening te zenden. Bovendien waren mijn goede zoons nog het halve weekend bezig in mijn aardige peugeotje, dit vanwege de ruime achterkant, alle restanten over te brengen. Hoe dan ook, weer in de telefoon, de hoogste die ik vinden kon. En daar was het laatste woord niet over gezegd, dat mag gezegd worden. En wij zijn tot een vergelijk gekomen, zoals dat zo politiek kan worden uitgedrukt.

En wat bleek, na de indringende schriftelijke verzekering dat ik vrijdag 26 maart om 13 uur weer met de buitenwereld verbonden zou zijn, geen contact, dus ook geen internet. Mobieltje leeg, oplader handig opgeborgen opdat ik hem in geval van nood onmiddellijk zou kunnen inzetten. Helaas was ik vergeten hoe handig. Hele pand doorzocht, duizend dozen half geopend, in alle hoeken en gaten en dat waren er velen aangezien nog niets zijn vaste plek had, geneusd, geen oplader. Edoch een ouderwetse kast van een mobiel gevonden tussen vele snoertjes, kabels enz. met oplader. Opladen die handel was mijn slimme gedachte. Goed idee, het duurde alleen een dikke twaalf uur, maar toen had ik ook wat. Hij was pas na drie kwartier leeg……….. Kortom, maandag in de telefoon geklommen en keuzepakket na keuzepakket geopend om tot een juffrouw te geraken die van toeten noch blazen wist, haar achternaam was ‘even kijken’, doorverbonden naar een manspersoon met de dubbele achternaam ‘ik zet u even in de wacht’ en ‘dank u voor het wachten’. Voorspelbaar wat er gebeurde? Juist, mobieltje na drie kwartier leeg……. Opladen, opnieuw beginnen, doorverbinden kon niet. Tenslotte een kip aan de andere kant die ook al ‘ ik zet u even in de wacht’  heette. Lieve juffrouw, smeekte ik ongeveer op mijn knieën, wilt u een beetje tempo maken, want mijn mobiel is bijna leeg. Dat was teveel voor haar om te verwerken en zij merkte vinnig op dat zij geen hond was en dat ik maar iemand anders moest bellen. Nu was mij wel duidelijk dat zij geen hond was, want het iq van mijn hond ligt veel hoger. Opladen, opnieuw begonnen. Tja, ik ben een doordouwer!  Toen tot mijn grote verrassing trof ik na de weelderige keuzemogelijkheden een meneer die mij al na een half uur begreep, dus mobiel nog niet leeg. Hij moest wel even kijken natuurlijk, maar met hun netwerk was alles prima geregeld en het moest mijn telefoon zijn die kaduuk was. Hindert niet hoor, was zijn positieve benadering, er zou gewoon de andere dag een monteur komen, voorrijkosten twee concertplaatsen, uurloon waar een gezin in Afrika twee jaar van leven kan.

En toen? Ja, hij kwam, de goede sint en kondigde in de deuropening al aan dat mijn telefoon het deed. Wel goede man, want ik wilde het wel vriendelijk houden, tien minuten geleden nog niet…….. Echt waar en ja hoor, echt waar. Het had aan de centrale gelegen en hij had het al gefikst. De aardige kant hiervan was, punt één dat ik telefoon, fax en internet had en we nog geen week verder waren, punt twee dat ik geen kosten hoefde te betalen.

Het energieverhaal doe ik niet uit de doeken, want anders wordt ik nog vervelender dan ik gewoonlijk al ben. Ik heb nu alles, inclusief dubbele rekeningen op verkeerde adressen, maar dat zijn peanuts, want mijn telefoon doet het immers.

Hoe ik er nu bij zit? Ik heb mij door de dozen geworsteld en mag zeggen dat ik er nu aardig bij zit. De diepe wallen onder mijn omfloerste ogen beginnen langzaamaan weg te trekken, zodat ik mijn jeugdig aanzien van 70-jarige terug begin te krijgen.

Slechts de tuin is nog een puinhoop, dus alles jullie willen komen helpen, bel mij gerust. Dan kom je gelijk op de koffie!