Kop op!
Zondag 25 oktober 2009 in Kardinge vond de ontmoeting plaats van de Groninger Grizzlies met de Romijnders Devils Nijmegen.
Hoopvol gestemd begaf ik mij naar genoemd ijspaleis, waar ik gelijkgestemde zielen trof. We gingen uit van de overwinning, want positief denken is ons parool.
Tot onze grote blijdschap zagen we Francis Walker op het ijs inschaatsen. Echter de wandelgangen wisten ons mee te delen dat hij slechts op halve kracht mocht opereren. Rodney Kuijper was deze wedstrijd toegevoegd aan het team.
De naam van de scheidsrechter boezemde mij geen optimisme in, maar de toekomst zou het leren. Ik noem natuurlijk geen namen.
Een redelijke bezetting van de tribune, waardoor het geheel wat leuker aangekleed was. De trommelaars ontbraken, wat aan de ene kant goed was voor het gehoor, doch aan de veel grotere kant nadelig voor het sfeertje. Wel zat er een meneer die heel goed kon fluiten. Niet de scheidsrechter jôh, want die zit natuurlijk niet. Ik zie al voor me op het ijs.
Het ijs werd gepoetst en op een klein streepje na was dat dus gereed om de strijdende partijen te ontvangen.
Zo kwamen we dan terecht in de eerste periode. Het feit dat de Devils onmiddellijk de puck veroverden en richting onze Tom Korte, die de be’doel’ing verzorgde, maakte mij ongerust. Doch men maakte spoedig rechtsomkeert en belaagde het Nijmeegse doel. Bijna, nog een kans en opnieuw een bijna. Voor we er erg in hadden, zo genoten wij na van de kansen, scoorde Nijmegen 0-1. We waren maar net twee minuten verder. Er slashte een Grizzly volgens de zebra en dat betekende zwaar weer voor Tom. Peter Cartwright brak desondanks prachtig uit, de puck belandde niet in het bedoelde doel. Wel overleefden de Groningers schadevrij de straf. Om vervolgens in een nieuwe straf te vallen en daar maakten de Devils duvels misbruik van, 0-2, hetgeen ergens achter mij op de tribune wel werd gekwalificeerd als een mazzelgoaltje. Een Nijmeegse straf leverde geen voordeel. Tom had geen tijd om duimen te draaien. Wij schreven 17.13 minuten en Nijmegen scoorde 0-3. Nog geen halve minuut later werd het 0-4 en ik zakte van ellende in elkaar, zoals ik in mijn vorige column al had voorspeld. Weer straf voor Groningen en ja hoor, 0-5.
Bekommerd rookten wij ons peukie, onze droefheid wijd uitdragend om tenslotte onze plaatsen maar weer op te zoeken. Mijn buurvrouw vertelde moedig dat er gewonnen ging worden door de Grizzlies. Ik beaamde het volmondig……(vanwege een pepermuntje).
Vonden wij in de eerste periode dat de Grizzlies wel relatief veel straf bekwamen, na ruim drie minuten in de tweede periode mocht een Devil naar het schavot. De vreugde duurde niet lang, want de Devils kregen een penaltyshot toegewezen. Wij onnozele halzen snapten er niets van, maar even zo goed zat het loeder, 0-6. Gerechtigheid kwam ruim een minuut later, want Ben Heersink scoorde 1-6 met assist van Francis Walker. Spoedig afgestraft, 1-7!
Even gingen de Groningers over op een potje houthakken. Er vond een keeperwissel plaats, Jeff Honebeeke nam het doel over van Tom. Tom bedankt, je hebt weer heel wat erger voorkomen.
Francis Walker, dus eigenlijk op halve kracht, scoorde 2-7 geassisteerd door Blair Tassone en Peter Cartwright. Een gejuich van jewelste! Er leek meer in te zitten, want nu werd Groningen een penaltyshot toebedeeld. Francis Walker was de uitverkorene, maar helaas miste hij doel. Omdat Nijmegen nu ook wat straf kreeg wist Jeroen van Olphen daar gebruik van te maken, 3-8, dit met behulp van Francis Walker en Blair Tassone. Nog een bijna, een poging bleef bij een poging, nog eens bijna en straf voor tripping, raad eens voor wie???? Ik noem geen namen, maar dit moet niet moeilijk zijn.
In de derde periode werd dus gestart met vier man, doch men raakte compleet zonder narigheid. Er volgde opnieuw een pracht kans voor Groningen, en nog een, maar met een powerplay werd geen voordeel binnengehaald. Wel werd het 3-9 en 3-10. Weer straf voor Groningen. Een meneer naast mij merkte op dat de scheids wel erg partijdig was. Ik zou het niet weten, want ik heb er geen verstand van…….
Ook Nijmegen wisselde van goalie. De Grizzlies geraakten zonder kleerscheuren compleet. Blair verliet zichtbaar pijnlijk het ijs, doch gelukkig zagen wij hem spoedig terug. Er kon niet voorkomen worden dat het 3-11 werd. En weer straf en nog een erbij en nog een. Een import kreeg nog eens 10 minuten extra vanwege gekwebbel en dat allemaal in het Engels, waaruit de conclusie mag worden getrokken dat de scheids ook een mondje over de grens spreekt.
De afloop van deze kommervolle situatie bleek het eindsignaal. Gered door de bel!
Jammer jongens, weer hebben jullie je best gedaan. En het is knap dat jullie iedere keer toch voluit gaan na een teleurstelling. Houden zo en dan komt het heus in orde! De aanhouder wint!!!
Jeff heeft ook zijn mannetje gestaan. We hopen op betere tijden, want nu waren er toch nog drie geblesseerden die eigenlijk niet gemist konden worden. Te weten Blake Pronk, Brady Olsen en Zahir Hup. Beterschap met de euvels en gauw weer het ijs op!
