En daarom ging het nou eigenlijk (3)

Denk je dat je even rustig kunt pauzeren, vergeet het maar. Soms ben ik toch wat traag van begrip, want de horde fans die naar binnen wilde, terwijl velen naar buiten probeerden te komen, hadden het moeten doen vermoeden. Het zou vreselijk druk worden en iedereen wilde zo goed mogelijk zitten. Liever beter dan jij, zo is het leven helaas.

Maar goed, zo slim was ik niet en zette mij gezellig aan een supporterstafel in de kantine/restaurant hoe je het maar wilt noemen achter een pilsje, want ik had het verdiend! Een knus babbeltje en allen waren er van doordrongen dat we niet te laat een plaatsje moesten zoeken. Zover waren we wel. Tot we in een onbewaakt ogenblik naar buiten keken en daar een massa mensen zagen staan waarvan de koude rillingen me over de rug liepen. Als dat allemaal wil zitten??? De schrik sloeg ons terecht om het hart en opbreken was de boodschap. Om binnen al in een horde terecht te komen waarvan het zweet je uitbrak. Een mensenmassa, waarvan voetbalclubs alleen maar kunnen dromen. Enthousiast en oranje vermomd, doch beschaafd en dat bedoel ik met dromen van…….

Tenslotte binnengekomen en een redelijk plaatsje gevonden, maar wel pas half acht, hetgeen betekende dat ik een uur moest stuk slaan op mijn stoeltje. Gelukkig hielp het inschaatsen der Oostenrijkers en Nederlanders een handje. Plotseling werd ik weer partijdig. Wat een verschil, hoe ontspannen zit je naar bijvoorbeeld naar Verweggistan tegen de Zuidpool te kijken en hoe spelen de nerven op als ‘jouw’ club of land in het geding is. Ach ja, we blijven mensen nietwaar.

Een meneer kon zich nog net op het stoeltje naast mij proppen. Het zijn stoeltjes die ten enenmale ongeschikt zijn voor ruim toebemeten personen. Daarbij zitten de meeste, er zijn altijd uitzonderingen, mannen wijdbeens. Nu ben ik een soort slangenmens, dus redde ik mij wel.

Voor ik het vergeet, ik had mij een oranje zonnebril aangeschaft, maar heb hem niet opgezet, ik kijk liever door een roze bril.

Het deed mij sterk aan een Grizzlies wedstrijd denken. Na 33 seconden scoorde Oostenrijk (verder O te noemen)  al 1-0 en die supporters maar juichen terwijl ik daar zo’n hekel aan heb. Een Oostenrijkse straf leverde niets op. Met mij gingen velen uit hun dak toen het toch 1-1 werd, volgens mij door nr. 16, maar  ik laat dit soort details maar weg uit angst dat ik mij vergis en mensen ernstig te kort doe dan wel dingen in de schoenen schuif waar zij part noch deel aan hebben.

De aanvallen op het Ned. doel liepen vooralsnog stuk op het uitstekende keepwerk van de Ned. goalie. Goed zo jochie, dacht ik bemoedigend. Kansen wel, winst ho maar. Gerommel voor het Ned. doel en 2-1. O. was in de eerste periode sterk dominant aanwezig, zoveel was mij wel duidelijk.

Ging in de tweede periode die vermaledijde O. alweer direct met de puck er vandoor en maar gevaarlijk doen. De Ned. goalie keepte zich het lebbes, hij stopte pucks of het kapotte kousen waren.

Door mijn roze bril vond ik het penaltyshot dat O. mocht nemen een misselijke zaak. Zij niet natuurlijk en ja hoor, 3-1.

Het spel zakte in en de alom bekende uitdrukking ‘spelen als natte kranten’ was van toepassing, hetgeen resulteerde in 4-1. Harder aanmoedigen zette geen zoden aan de dijk, althans niet direct. Toch werd het 4-2, tenminste dat dachten wij, maar scheidsmans keurde het af in zijn grote wijsheid. In de pauze hoorde ik de toedracht van die afwijzing. De scoorderd had in de goalgreese (hoe schrijf je dat?) gestaan en dat mag niet. Echter een snoodaard had hem er in geduwd. Trucje dus.

Het was intussen 19 graden.

Daar gingen we weer met de derde periode. O. was voortdurend in de aanval en dat beviel me niet. Het leek wel of het enige wat restte was te voorkomen dat er meer tegendoelpunten zouden vallen. Daar was overigens de Ned. goalie zeer goed in. Naar de smaak van het partijdige publiek werd een overduidelijke holding over het gestreepte hoofd gezien, maar het mocht de pret niet drukken.

Nederland kwam het vak haast niet meer uit en de hoop liet ik varen, want zelfs straf voor O. voorkwam niet dat zij aanvielen. Het bleef gelukkig bij een 4-1 verlies, het had tenslotte erger gekund. Jammer, maar O. was gewoon beter.

De thuisreis verliep buitengewoon voorspoedig en het was allemaal zeer de moeite waard geweest. De sfeer van zo’n evenement is geweldig en het is een kersje op de taart om een wedstrijd van je eigen land bij te wonen.

Van mijn ‘literaire’ oprisping heb ik een trilogie gemaakt. Dan kun je nog eens een hoofdstukje wegleggen voor een volgende keer.

De oranje zonnebril bewaar ik voor de 5 mei viering en ik ga nu verder volleyballen in een oversized WK t-shirt. Ik weet het, het is de verkeerde sport, maar ik zie mij niet direct ijshockeyen. Geef mij maar een flinke bal, die zie je tenminste.