De eer gered!

Vrijdag 27 november 2009 speelden de Groninger Grizzlies in het eigen ijspaleis tegen de Ruijters Eaters uit Geleen.

Een redelijk gevulde arena en slaande trom was een leuk uitgangspunt voor de wedstrijd. Zoals gewoonlijk gierden de zenuwen mij door het ganse lijf alsof ik zelf moest optreden. Het is een open deur intrappen op te merken dat niemand er wat aan zou hebben, hoewel……….. hoe ouder hoe gekker, dus je weet maar nooit. Schrik maar niet, ik beheers mij wel.

Onze beer deed de inleiding op het ijs, onze stadsomroeper vanachter de microfoon en onze DJ zorgde ervoor dat er geen stilte viel. Stel dat we allen met de mond vol tanden zitten te zwijgen, geen gezicht. Zonder tanden is natuurlijk nog gekker.

Nu even weer serieus. Wyatt Russell bevolkte het Groningse doel en daar kwamen ze aan…………

Gelijk de goede kant op in de eerste periode deed mijn oude hart goed. Dat het er wat wild aan toe ging, werd bewezen door de waterfles van Wyatt, die ver achter het doel lag. Gelukkig ontstond er geen verwarring met de puck. De caravan ging de andere kant op en viel het Groningse doel aan. Tot onze verbazing leverde het omver werpen van onze goalie geen straf op, maar wie weet mag dat wel. Van mij niet natuurlijk…….

Een Geleense straf werd helaas niet benut. Even later moest er een Grizzly naar de strafbank, doch ook de Eaters konden daar geen voordeel uit halen. Maar compleet lag dat anders. Geleen scoorde 0-1. Nog erger, een paar minuten later zat opnieuw een Limburger boete te doen en ze scoorden ook nog shorthanded, 0-2. Jasses! Een time out voor Groningen hielp niets. Er waren pracht kansen voor de Grizzlies, maar de puck wilde er niet in. Wanneer heb ik dat toch eerder gehoord???????

Na een nicotineshot meenden wij moed genoeg verzameld te hebben voor de tweede periode. Als ze nou maar scoren, zongen wij hoopvol. Tenslotte kan het nog best, vonden wij. En even ging het de goede kant op, heel even, toen draaien de Limburgers zich om en waar bleef onze verdediging? Het ging goed, behalve dan die straf voor een Groninger. Een medebezetter van de tribune merkte op dat de Grizzlies te lief zijn en zich niet als Grizzlies gedragen doch als teddybeertjes. Dat vond ik wel erg cru hoor, er zitten heus echte beren bij.

Even gingen de spelers over op vangbal, doch spoedig beseften zij dat het ijshockey betrof. Geleen kreeg straf, daar zit ik niet mee. Mooie aanvallen, schoten helaas mis. Daar hadden de Eaters geen last van, want zij schoten en raak, 0-3. Wyatt keepte overigens heel verdienstelijk, want heel wat aanvallen wist hij in de kiem te smoren.

Er werd wat over elkaar gekukeld zonder lichamelijke schade gelukkig. Het ging wel mis met Wyatt, want hij raakte geblesseerd. De hulptroepen rukten uit en wisten hem overeind te krijgen, doch het was onder luid applaus kreupelend het ijs af.

Jeff nam zijn plaats in het doel over. Geleen kreeg opnieuw een straf en dat betekende weer kans op kans en daar bleef het bij. De toeter voor de pauze bleek het sein voor een algehele vechtpartij. Daar ik een vredelievend tiepje ben, vluchtte ik naar buiten.

De vechtpartij betekende bij het begin van de derde periode dat van beide partijen twee heren op de strafbank  moesten, er zat nog een Eater, dus het was er druk. Even later waren de gasten compleet en alles was weer eerlijk verdeeld, want men speelde vijf tegen vijf, terwijl de boeven mochten uitrusten. Het werd helaas toch 0-4.

Jeff pleegde een keurige redding en een der linesmen viel ervoor op de knieën. Omdat een Eater sloeg mocht hij twee minuten nadenken over zijn zonde. De Grizzlies kregen ook een straf en dat vond ik persoonlijk niet eerlijk, want die ander begon. Toen alles compleet was, kregen de Grizzlies opnieuw straf en dat resulteerde in 0-5.

Een kleine vier minuten voor het einde muntte een aanval der Groningers uit in een penaltyshot in hun voordeel, want men werd hinderlijk gehinderd.  Blair was de klos en mocht hem nemen. Helaas lukte het niet. Nog eenmaal straf voor Geleen, maar geen punt voor Groningen.

Eindelijk 20 seconden voor het einde redde Peter Cartwright de eer met assist van Chad Euverman en Brady Olsen.

De eindstand werd dus 1-5 voor de heren uit het zuiden des lands.

Het credo voor de Grizzlies was echter gebleken: ‘wel kansen, geen punten’. Ik heb ook herhaaldelijk aangeraden de andere kant op te gaan, als men de verkeerde kant op ging, maar naar mij wordt zo slecht geluisterd. Behalve als ik ‘mis’ roep, dat gaat nog al eens goed. Dat roep ik uiteraard slechts aan één kant van de ijsbaan.

Ach, we wisten natuurlijk heus wel dat Geleen sterker zou blijken, maar je hoopt altijd op een wonder. Tenslotte zijn die de wereld nog niet uit, naar men zegt. Dus ga ik vol goede moed en optimisme naar Tilburg a.s. zondag. Denk erom Grizzlies, laat je berentanden zien!!!