Titanenstrijd
Op woensdagavond 17 februari 2010 vond de reuzenstrijd plaats van de tot de tanden toe gewapende, doch zwaar onderbemande Groninger Grizzlies tegen de gigant, naar verhouding, de Hajé Flyers Heerenveen. Voor de laatsten een thuiswedstrijd. Reuzen, figuurlijk gesproken, tegen de goden, uiteraard ook figuurlijk bedoeld, want we moeten niet overdrijven. Echter de reuzen waren gedoemd het onderspit te delven. Maar niet zonder een felle strijd. Zo ook deze avond in Thialf.
De Groningers betraden na de introductie van ijsbeer met dreigend zwaaiende stick de ijsvloer. De Friezen hadden ook een dreigend entree en de zwarte duivels, want goden vind ik toch wat overdreven in dit geval, kwamen tevoorschijn uit een echte rookwolk.
De Grizzlies kampten nog steeds met blessures en ziekte, Blair Tassone weerde zich uitstekend ondanks blessureleed. En hierbij dus de uitzondering die de regel bevestigd dat ik in principe geen namen noem, want dit mag wel eens geprezen worden!
Sjoerd Idzenga stond in het Groningse doel in zijn oude thuishaven.
In de eerste periode kreeg Sjoerd het gelijk druk. Leuk dat de Friezen snel een straf incasseerden, maar het hielp niet. Wel een aardig schot op het goede doel, maar gestopt. Na wat heen en weer gedoe gingen de Flyers doelbewust richting Sjoerd en dat zorgde voor 1-0. Een zwakke poging de goede richting uit liep stuk, omgekeerd niet en nog geen minuut later werd het 2-0 voor de Friese combinatie. Gelukkig wist Sjoerd een volgende aanval te keren. De Grizzlies deden een duit in het zakje en bedreigden de Friese goalie, maar geen punt. Wel een hevig ‘gedoe’ voor dat doel, het leverde geen straf op. Wat gerollebol en wat mooie kansen. Volgens mijn buurvrouw zat er een wak in het ijs. Het werd tot mijn grote afschuw wel 3-0.
En als je het niet verwacht is er soms licht, zo ook 23 seconden later. Peter Cartwright scoorde 3-1 met assist van zijn compaan Blair Tassone. Eindelijk gerechtigheid. Bij de schrikkelijke aanvallen der Flyers wierp Sjoerd zich doeltreffend op de grond en redde zo een aantal rebounds. Toch werd het even later 4-1. Dan heus 4-2 door een doelpunt van Siem van Sluijs met assist van Peter Cartwright en Ben Heersink. Nog een straf voor Groningen, een uitbraak werd een afbraak en het was pauze.
Er stond nog een restje straf in de tweede periode, maar dat ging goed. Wat niet goed ging was 5-2 na 47 seconden en nog geen minuut later 6-2. Een straf voor een Flyers hielp de Groningers niet, de Flyers vielen gewoon Sjoerd aan. Straf voor de Grizzlies liep goed af, zij het dat er enge momenten waren. Volgens buurvrouw waren zij aan het piemel’n. Siem van Sluijs deed er wat aan en maakte er 6-3 van met hulp van Blake Pronk en Blair Tassone.
Komische capriolen deden zich voor, maar zo konden we nog eens lachen. Twee bijna gelijktijdige straffen deden de Grizzlies de das om en je kon er vergif op innemen, het werd er 7-3 van. Het lachen was ons vergaan. Het werd nog erger, 31 seconden later werd het 8-3 nog in de powerplay der Flyers.
Wat Groningse supporters wilden wel een keeperwissel, maar dat kon niet, want Wyatt stond aan de boarding grieperig te zijn en was dus meer versiering. Kreten als paniekhockey bereikten mijn oor. Een Grizzly ging op de platte bek, verloor helm en controle, maar het werd gesust. Een kansje en retour leverde 9-3 op inclusief een Grizzly in het Friese doel. Algemeen, niet door de Friese supporters neem ik aan, werd geconstateerd dat de puck niet zat, maar scheids kende het punt wel toe.
Een Flyer kreeg 10 minuten vanwege abuse, in gezelschap van zijn stukgeslagen stick. De 10 minuten stonden wel aan de verkeerde kant op het bord, maar daar zaten we niet mee. We gingen gewoon pauzeren.
De Grizzlies kregen na ca. 5 minuten in de derde periode straf. Het schot tegen de lat deed geen zeer. Echter even later kregen de Flyers een makkie en het werd een powerplay doelpunt, 10-3. De Grizzlies kregen drie kansen in drie minuten, mijn buurvrouw heeft een goed horloge. Het hielp allemaal niet, het werd 11-3. Siem van Sluijs nam acute maatregelen en maakte er 15 seconden later 11-4 van, geassisteerd door Peter Cartwright en Blair Tassone. Een volgende powerplay voor Heerenveen bracht de eindstand tot stand, 12-4. Siem van Sluijs kreeg nog een mogelijkheid te scoren, maar dat bleef bij bijna. Een Flyer mocht nog 2 minuten zitten. En als extraatje ontstond nog een vechtpartij tussen een Grizzly en een Flyer. De scheids liet de heren zich lekker uitleven. Helmen bleven in de strijd, doch de Grizzly kwam er goedgemutst van af, hij kwam met het shirt om het hoofd gedrapeerd uit de strijd. Precies na 60 minuten werden daardoor nog wat roughings uitgedeeld van 5 en 20 minuten voor ieder der vechtjassen.
Een compliment aan Siem van Sluijs, die met zijn 17 jaren maar liefst drie van de vier doelpunten op zijn naam zette. Klasse!
De strijd der Titanen was gestreden en kon niet gewonnen worden. Een team van drie verdedigers en acht aanvallers had een titanenstrijd geleverd, maar die konden ze niet winnen. Wat een veel grotere overwinning is, al wordt die niet in punten uitgedrukt, is de enorme inzet die het kleine groepje iedere wedstrijd weer levert en ondanks verliezen niet de moed opgeeft. Jullie zijn geweldig en de ware supporters en die zijn er heel veel, blijven jullie steunen en aanmoedigen.
