Juichend naar huis!
Zondag 22 november 2009 troffen de Amstel Tijgers en de Groninger Grizzlies elkaar in Amsterdam.
Nu is het met mij altijd hollen of stilstaan, dus spoedde ik mij van een diepzinnige lezing naar een uitermate fysieke bezigheid, via het station in Groningen teneinde mij van een muzikale bijrijder te voorzien. Daarmee was de rijpret nog niet voldragen, want een telefoontje onderweg, niet eens handsfree (denk erom niet verder vertellen!), deed ons een verrassing voor een der spelers oppikken bij McDonald’s te Joure. Neeeheeeeeeeeeee, geen vette hap, ook geen tropische verrassing in melkchocola, maar zijn lieve jongedame.
Het was wel laatste nippertje werk, maar klokke vijf snelden wij de ijsbaan binnen. Overigens in het pikkedonker vanwege de gebruikelijke show in diepe duisternis. Je kent het inmiddels wel, opblaasbeest een tijger natuurlijk, spelers die er uit gegalmd worden door de speaker. Hoe dan ook zonder van de tribune te storten, vonden wij een riant plaatsje en wat ons betrof mocht de echte show beginnen.
De eerste periode, want daar hoor je mee te beginnen. Wyatt Russell stond wederom in het Groningse doel. Wij keken wat zuinig, maar dat bleek voorbarig.
Geruststellend vloog de bende gelijk de goede kant op en schoot en schoot en mis en mis. Het was wel bemoedigend. Komisch, maar waar, binnen een minuut vroegen de Tijgers een time out. Wij gierden van de gein, maar het hielp wel, want de Tijgers waren als door een toverwoord wakker. Een wijze meneer heeft hen kennelijk overtuigd dat ze de andere kant op moesten. Vonden wij minder trouwens, vooral daar ze de smaak te pakken kregen. De Grizzlies ontvingen uit handen der scheidsrechterin een mooie straf van twee minuten. Een mooie uitbraak liep stuk, doch schadevrij raakten de Grizzlies compleet. Heen en weer en weer heen. Wyatt liet fraaie kunstjes zien. Beeldige kansen, maar punten ho maar. Straf, wel ja toe maar. Blair Tassone was het een rotzorg, hij scoorde shorthanded 0-1 geassisteerd door Peter Cartwright.
De wraak was: vreselijke aanvallen op het Groningse doel, maar Wyatt leverde huzarenstukjes. De powerplay situaties vermochten geen duit in het zakje te doen. Er werd nog een penalty in ons voordeel toegekend, wat een luxe hè! Peter Cartwright mocht aan de bak, maar helaas mis.
In de tweede periode ging het onmiddellijk de verkeerde kant op en dat bracht de stand op 1-1. Dan krijg ik gelijk zorgelijke trekjes en nog diepere rimpels en dat kan ik eigenlijk op mijn leeftijd niet erbij hebben.
Een aanval in de juiste richting zonder resultaat en nog eens, nog eens, nog eens en idem. Een relletje bezorgde beide partijen een man minder. Eindelijk, daar kwam het verlossende schot, 1-2 en de maker was Peter Cartwright met assist van Blair Tassone en Jeroen van Olphen. Da’s één, dacht ik voorzichtig. Ook Peter dacht er kennelijk zo over, want een goede minuut later scoorde hij 1-3, geassisteerd door Chad Euverman en Blake Pronk.
En daar golfde het spel weer van links naar rechts en omgekeerd. Francis Walker maakte er achteloos 1-4 van met behulp van Peter Cartwright en Blair Tassone. Heerlijk, wat ruimte……….. maar niet lang, want de Tijgers besloten tot 2-4. Een powerplay voor de Grizzlies vermocht geen winst op te leveren en wij konden pauzeren.
Leuk begin van de derde periode, want een Tijger kon beginnen met twee minuten op de strafbank. Bijna, maar net niet helemaal en de tegenpartij was compleet. Een mooie kans, bleef bij een kans en een knus onderonsje op het gladde ijs. Bovendien trad een technisch probleem naar voren. De forse check tegen de boarding was te veel van het goede en een ruit moet worden vervangen. Nu had men daar kennelijk wel opgerekend, dus een nieuwe werd aangerukt en ingeplant.
Amsterdam putte er moed uit en vloog richting Wyatt, die de boef natuurlijk ving. Weer straf voor de Grizzlies. Geen schade. Weer straf voor een Tijger, wel schade maar dan voor Amsterdam. Ben Heersink scoorde 2-5 met assist van Peter Cartwright en Jeroen van Olphen. De periode was ruim over de helft en zodoende durfde ik weer adem te halen. Hoewel, bij ijshockey is alles mogelijk……….
Gelukkig kwam het niet zover, wel ontstond er oorlog naar aanleiding van een ‘checking to the head’ en het regende straffen. Voor de Tijgers een beetje meer dan voor de Grizzlies en zo hoort het ook.
Er kwamen geen punten meer bij, ook niet af natuurlijk.
Zo werd de eindstand 2-5 voor de Grizzlies en dat betekent de eerste overwinning in de competitie en een ruime, geen kantje boord!
De capriolen van Wyatt om de puck uit het doel te houden waren rijp voor het circus, maar zeer doeltreffend. Nee, niet doeltreffend, effectief is beter anders krijg je misverstanden.
Het was goed terug rijden met een overwinning op zak. Ik doe gewoon of ik er aan meegewerkt heb. Tenslotte voel ik me na afloop van een wedstrijd of ik de hele avond heb meegeschaatst, dus…………
Vrijdagavond thuis tegen Geleen, maak je borst maar nat en maak ze even in! Ach even is onzin, de Grizzlies mogen er drie perioden over doen!
