Partir, c’est mourir un peu
Ja, ik spreek ook een mondje over de grens! Een waarheid als een koe ‘vertrekken is een beetje sterven’, vooral voor de achterblijvers.
In het restaurant van Kardinge hadden velen zich neergezet, maar er waren ook staanplaatsen, teneinde getuige te zijn van het afscheid van het team en in het bijzonder van de buitenlandse spelers. Zien we er nog eens een van terug? De toekomst zal het leren. Eerst moesten de heren natuurlijk in de kleren.
Zodoende konden de getuigen nog een babbeltje maken. Daar gewerd mij enige opbouwende kritiek, namelijk dat mijn ‘woordspelingenschat’ uitgeput begint te raken en da’s niet best. Daar moet ik wat aan doen, was mijn intelligente, doch niet woordspelige gedachte. En dat heb ik vannacht gedaan! Ik heb mijn woordspelingenboekje onder mijn hoofdkussen gelegd dan komt het vanzelf in je hersens terecht volgens wijlen mijn grootvader. Een soort contactsport dus eigenlijk, waarmee ik aardig door mijn middelbare schooltijd ben doorgekomen. Hopelijk werkt het ook nog als je een paar jaar ouder bent. Ik hoor het wel.
Langzaam maar zeker druppelden de aangeklede heren binnen. Het te verkopen shirt over de gewone kleren, dat stimuleert natuurlijk de verkoop, tenminste dat denk ik, want daar heb ik ook al geen verstand van. Ik kan nog geen spijker verkopen!
Jacob van Gelder speelde opperstalmeester en grapte de zaken kundig aan elkaar.
De voorzitter der Grizzlies de heer Noordman deed ook een duit in het zakje zo maar uit het blote hoofd. Kortom allen waren op de hoogte van het wel en wee in een nutshell (hier is geen Frans bij).
De spelers kwamen een voor een op het ‘podium’ bij name genoemd en dat was wel nuttig, want ze bleken hele andere koppies te hebben dan op het ijs. De vrijwilligers, ook bij name genoemd hadden wel bekende smoelen en kregen een envelop met inhoud. Een leuke foto van het team.
Tenslotte kon de verkoop beginnen. Er was al een mogelijkheid geweest om een bod te doen en daar hadden een aantal mensen dankbaar gebruik van gemaakt. En dat is natuurlijk ook plezierig om te beginnen. Ga er maar overheen als je wilt. Ach en soms lukt dat en soms niet. Maar er waren ook knallers, waarvan ik er toch twee wil noemen. Mijn informatrice, ik was zelf al naar huis om te voorkomen dat ik een overstroming had bij thuiskomst, veroorzaakt door mijn grote harige monster, deelde mij mee dat Wyatt Russell de kroon had gespannen met een bod van € 225,00, Blair met ook niet een geringe opbrengst van € 180,00. Ik zou het niet durven dragen…… Danny Kerstholt werd van zijn shirt afgeholpen door een fan van het vrouwelijk geslacht en dat lijkt me toch leuk om te weten.
Sergey Yashin kreeg het woord nog en werd dringend verzocht langzaam te spreken in verband met de verstaanbaarheid, zodat iedereen van zijn wijze woorden kennis kon nemen. Dat zal dan wel gebeurd zijn.
Een avond om nooit te vergeten, die van vorig seizoen ligt mij nog vers in het geheugen. Tot volgend seizoen dan maar. Nu sterven wij een beetje en dan worden wij opnieuw geboren, want ijshockey zit je nu eenmaal in het bloed……… mensen zijn rare pissebedden heb ik eens gelezen!
