Zoutkamp
Jawel, de volleybalrecreanten van Adorp timmeren aardig aan de weg. Eerst de krachten gemeten met Zuidwolde, hoewel daarbij van meten niet echt sprake was vanwege het enorme verschil in vaardigheid, hadden zij woensdag 13 mei bezoek van Zoutkampers en dat was heel andere koek.
Een keurig in dondergroen shirt uitgedost zeskoppig team uit het allerhoogste noorden trad aan teneinde ons royaal bemande en bevrouwde team te bekampen.
Voor de Adorpers werd na enig dubben een aardige formule gevonden van zes op de vloer, drie op de bank, na de eerste set drie omwisselen, na de tweede de volgende drie, na de derde enzovoort enzoverder. Om tenslotte in een heel merkwaardige wisseling der wacht te geraken bij het laatste potje, na tien punten en toen na vier punten, nou ja, ik kon er geen touw meer aan vast knopen, maar dat was ook niet de bedoeling. In ieder geval had trainer Ismet het helemaal zelf bedacht en wij deden braaf mee.
De schrik sloeg mij aanvankelijk wel om het lijf, want de tegenstanders zagen er zo professioneel uit en gezien de weliswaar niet persoonlijke ervaringen in Zuidwolde vermoedde ik een spoedige inmaakpartij. En die angst leek even bewaarheid, want de groentjes namen het voortouw. Maar om met Jos Brink te spreken ‘Niets is voedzamer dan angst op je brood’ en daar ik het vaste plan heb wat af te vallen, smeet ik deze misselijke gedachte met kracht van mij af en dat hielp, niet zo zeer voor het afvallen natuurlijk. Het bleek dat de Adorpers aardig partij konden bieden en dat de mentaliteit van de Zoutkampers op hetzelfde niveau lag als dat van hen. Hetgeen betekent dat je je suf lacht om mislukte pogingen of malle kapriolen, sommige manspersonen zich dwars door het veld gooien, andere sportievelingen verstijfd naar de bal staren om tenslotte verschrikt oeps of woorden van gelijke strekking te fluisteren.
Het werd na een spannende strijd uiteindelijk 2-2 en dat gaf de krachtverdeling magnifiek weer.
Er werd mij door een mederecreant in een van mijn bankzitperioden besmuikt gevraagd hoe die Zoutkampers hier kwamen. Al sloeg je me dood, ik had er geen idee van, dus zinnig antwoord kon ik de vraagsteller niet geven. Wel kwam een der dames mij bekend voor en daar hield alles mee op. Maar het werd duidelijk en eigenlijk pas vrij laat. Bij ons après had ik het plaatje rond. De mij bekend voorkomende jongedame bleek de dochter, overigens ook weer vergezeld van een dochter, van onze grote opschepper, dat is de meneer die altijd behulpzaam het eerste rondje knabbeltjes bij de borrel uitdeelt. Ik had het kunnen vermoeden door de enkele toeschouwster bij dit spannende toernooi, want dat was zijn vechtgenote, maar weet ik veel en ik weet niet veel……..vandaar. Het was gewoon een familiekwestie.
Natuurlijk kwamen de eerder genoemde bakjes met versnaperingen weer ter tafel en onze opschepper maakte er nadrukkelijk op attent dat hij alleen de eerste ronde opschept, dat is hij thuis ook zo gewend. Gewoon een kwestie van opvoeding.
De conclusie was bij beide partijen heel duidelijk. Dit is voor herhaling vatbaar en wij wachten gespannen af op de uitnodiging om het na de zomervakantie hoger op te zoeken.
