Op de koffie

En ook op zaterdag 12 december 2009 vonden de Groningse supporters de tribune in Kardinge weer, want de Groninger Grizzlies moesten het thuis opnemen tegen DESTIL Trappers uit Tilburg.

Even tussen haakjes, ik ben zo verheugd dat ik aandacht kreeg op forum/ ijshockey.com! Iemand maakte mij erop attent namelijk. Dat betekent dat een enkeling mijn pennenvruchten leest en bovendien dat een enkele enkeling heeft begrepen hoe ik het bedoel. Ik noem natuurlijk geen namen…….

Ter verduidelijking: Een column is een kort stukje proza waarin de auteur spits en uitdagend zijn mening ventileert. Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden. En ik doe gewoon een zwakke poging in die richting, in de wetenschap dat ik niets weet. Waarmee ik Plato tracht te evenaren, die daarmee dus juist de wijste was, ik niet hoor!

Ook moet ik iets rechtzetten ten einde de Groningers niet te kort te doen. Mijn ‘gebrek aan humor’ of hoe je het ook wilt noemen, is zeker niet Gronings. Ik ben een Haags nufje met een flinke vleug Fries bloed……….. wie had dat gedacht hè!

Maar terug naar Kardinge, want moeder en kind hebben samen met de stadsomroeper de introductie verricht en er moet nodig gespeeld worden. Jeff Honebeeke verdedigde het Groningse doel. En dat is buiten de goals de enige naam die ik noem.

De Grizzlies gingen in de eerste periode onmiddellijk in de aanval, doch zij troffen geen doel. Het was ook van korte duur, want de Trappers draaiden de rollen om en zo suisde het nog wat heen en weer. Een kansje, een strafje, waarvan werd opgemerkt dat ‘ze dat nou echt was’, totdat het eerste doelpunt door Tilburg werd gescoord na 4.31 minuten, 0-1. Wel compleet natuurlijk, dat wel. Af en toe mogelijkheden en toen liet ik van pure prettige schrik mijn aantekenboekje vallen (jullie dachten toch niet dat ik alles uit mijn blote hoofd deed?), we waren bijna tien minuten onderweg toen Alwin Assenberg een duit in het zakje deed, 1-1, met assist van Ben Heersink.

De straffen gingen nog min of meer gelijk op en zo kwam er een Trapper twee minuten vast te zitten. Vreselijke aanvallen, mooie reddingen van Jeff. Geen plezier van de powerplay. Nog een straf, behoorlijk onbegrijpelijk voor simpele zielen en een Tilburger straf, daar kon je niet omheen. Groningen weer straf, maar dat klopte als een zwerende vinger. Dat deed zeer, het werd 1-2.

Pauze op een koud balkon. Trouwens we misten een clubgenoot (van de rokersclub), zij moest zo nodig jarig zijn. Gefeliciteerd meid! Dat je hem nog maar lang mag lusten…….

Onze reservespelers, beer + kind waren niet van het ijs te slaan. Dat lukte tenslotte toch zonder slaan en de Grizzlies raakten zonder ellende compleet. Het werd gelijk 1-3. Een volgende straf voor hen was volgens een, naar mijn smaak, deskundige meneer een dubieuze beslissing. Na een mooie redding ging het mis, 1-4. Er biggelde een traan over mijn geteisterde wang en dat was mogelijk de reden dat een aardige supporter mij een alcoholische versnapering in de hand drukte. Proost jongens!

Het hielp, Brady Olsen scoorde 2-4 met assist van Zahir Hup. De lol mocht niet te lang duren, straf voor Groningen. Jeff druk in de weer, een uitbraak die mislukte. Een diep gevoel voor rechtvaardigheid deed het publiek verlangen naar een fluit, het mocht niet zo zijn. Wat knoeierij en een schermutseling tijdens een aanval op het goede doel, maar dat mocht kennelijk. Je kunt niet alles begrijpen niet waar. De tribune ging helemaal uit zijn dak van verontwaardiging bij de volgende strafexercitie. Ik zal niet proberen het uit te leggen, want dat snappen jullie vast niet. Echter de deskundige meneer bevestigde mijn vermoeden, vandaar.

Een Trapper deelde een Grizzly een watjekou uit, maar ook dat mocht. De rest van de periode kenmerkte zich door luid gefluit zowel van het ijs als van het publiek.

Wij hebben besloten dat we voor de overwinning gingen. Een positieve houding leek ons belangrijk. Nog een restje straf bracht geen schade. In alle wijsheid kreeg een Trapper straf, doch er werd niets mee gedaan. Nog bijkomend van de teleurstelling scoorde Brady Olsen een pracht doelpunt, geassisteerd door Peter Cartwright en Blair Tassone, 3-4.

Helaas even later 3-5. Wat op en neer geschaats, twee spelers gaven elkaar een knuffel, een kans om te zoenen, de puck wilde er niet in. Straf na straf, gevaar op gevaar en ga zo maar door. Een time out voor Groningen en daar gingen ze weer. Een straf voor hen, we deden geen moeite meer het te begrijpen. De tijd was om.

Zo gingen we huiswaarts met een dubbel gevoel. De Grizzlies hadden beter verdiend, maar hadden de wind niet mee zullen we maar zeggen.

In bovenstaande verhaal heb ik geprobeerd de ‘gevoelens van het volluk’ (gejat van Toon Hermans) te vertolken. Gevoelens waar ik het helemaal mee eens ben, maar ik heb er geen verstand van zoals jullie wel weten.

Het was verder een aardige wedstrijd, de Grizzlies hebben hun best gedaan, maar ze kwamen op de koffie. Terwijl ik af en toe hard loeide ‘pak hem nou’, de puck natuurlijk want ik ben vredelievend. Helaas wordt er slecht naar mij geluisterd. Vooruit nog een poging: “Morgen in Geleen winnen!” Helaas ben ik er niet, maar zal mij wel door middel van een column melden.