De slag bij Mokum
Zaterdag 16 januari 2010 reed ik met een wagen volgeladen naar de hoofdstad, want de Groninger Grizzlies moesten op bezoek bij de Amstel Tijgers Amsterdam. Welgemoed, toen nog wel. Een zeer vlotte heenreis, mooi op tijd gearriveerd, regen in het Amsterdamse, geluk met het parkeerplekje, mijn liefje wat wil je nog meer! Ach, gewoon een beetje rechtvaardigheid in dit aardse bestaan. Positief als ik gewoonlijk ben, zette ik mij blij tussen de vele andere Groningse supporters, grabbelde mijn opschrijfboekje te voorschijn om vrolijke aantekeningen te maken. Nu lukt dit in Amsterdam nooit direct, want de tijger wordt opgeblazen, de lichten uit, spot aan. Echter de spot is natuurlijk niet op mijn boekje gericht en terecht, want er moeten Tijgers uitgespuugd worden tussen de dreigende slagtanden door.
Maar er kwam licht en er werd ons opgedragen een prettige wedstrijd te hebben. Ik was het er gloeiend mee eens, toen nog wel……..
Wyatt Russell stond in het Groningse doel, dat leek mij zeer doeltreffend. De naar een provincie vernoemde scheidsrechter was de baas van het spul en dat deed mij sidderen.
In tegenstelling tot de gewoonte die ik laatst beschreef, ging het spel de verkeerde kant uit. Een supporter achter mij maakte vrij snel de opmerking dat het hier ijshockey betrof en geen voetbal. Had ik nou nooit gedacht!
Zoals te verwachten mocht er na 48 seconden al een Grizzly uitrusten. Het is ongetwijfeld aan mijn doorgewinterde onnozelheid te wijten, maar ik snapte er niets van. Gelukkig waren er meer van die halzen, bemerkte ik onmiddellijk. De Grizzlies trachtten er het beste van te maken door een shorthanded poging, maar die mislukte. Even later mislukte een schot van Peter Cartwright niet, 0-1. Hij werd geholpen door Blair Tassone en Chad Euverman. Een goed begin enz.
Er overkwam de Grizzlies opnieuw een niet begrepen straf, maar geen schade. Een Tijger kreeg ook twee minuten aan zijn broek, hetgeen resulteerde in 0-2, een doelpunt van Chad Euverman, assist van Blair Tassone en Peter Cartwright. Overigens volgde er een welverdiende straf voor Groningen van maar liefst vier minuten. De vlegel! Een Tijger slashde, dus ook hij mocht wieberen. Alles raakte gewoon compleet. Groningen was opnieuw de klos, nu voor vier minuten, maar Wyatt stond zijn mannetje en het werd pauze.
Na enige filosofische beschouwingen over het begrip tijd namen wij onze plaatsen weer in. Kijk het zit zo, als de Grizzlies straf hebben lijkt het uren te duren, hebben de Tijgers straf dan is het zo voorbij. Conclusie? Tijd is een relatief begrip. Nu weer over tot de orde van de dag, avond bedoel ik.
Een straf, ja wat anders. En twee tegelijk, ja ook voor Groningen. Volgens omstanders sloeg het als een tang op een varken, een soort varkentje pesten dus. Ik ben het natuurlijk altijd met de meerderheid eens, want ik heb er geen verstand van. Het betekende dat Amsterdam incasseerde, 1-2. Nog een aanslag op het Groningse doel mislukte jammerlijk. De gang van zaken wekte irritatie op en het bracht wat knokkerij te weeg.
De grap van twee op de strafbank, voor Groningen natuurlijk, werd herhaald en de woorden van afkeuring hierover waren niet van de lucht. Wyatt stond te keepen als een jonge god, dus het ging allemaal goed.
Weer even blauwbekken voor een peukje. Het goot nog van de lucht, maar we stonden overdekt. Bij terugkomst in de hal waren een paar Tijgers aan het nadweilen. Er was zeker geen interieurverzorger/ster aanwezig.
Scheids zag het licht want er werd een Tijger voor twee minuten verbannen, en dat herhaalde zich. Amsterdam brak desondanks uit, doch vergaten dat Wyatt in het doel stond en het dus een mislukte actie werd. En nog eens een Tijger op de strafbank. Wat de Grizzlies ook probeerden, de puck wilde er niet in. Wanneer heb ik dat eerder gehoord?? Amsterdam compleet.
Onze Blair raakte gevloerd en bleef liggen, er werd lustig doorgespeeld. Naar mijn gevoel na een uur (daar heb je het weer) werd er gefloten. Het viel gelukkig mee. Amsterdam straf, Groningen straf. Compleet, compleet. Door het oog van de naald, de Grizzlies bedoel ik. Weer een grote flauwekul straf. Actie en reactie, een Groninger mocht douchen, vanwege de reactie en dat mag natuurlijk niet. Amsterdam scoorde een powerplay doelpunt, 2-2.
Op de tribune werd met bier gegooid en enige Groningse supporters vingen de dikke spetters op. Wel een beetje aso hoor. De heren werden terecht verwijderd. Amsterdam straf, en compleet. Time out voor Groningen hielp niet, het werd 3-2 voor de Tijgers. Time out Amsterdam en hoera weer een Groningse straf. Een goed einde is het halve werk, haha.
En raadt eens wie het winnende doelpunt voor Amsterdam maakte? Francis Walker! We hebben het eerder meegemaakt, was dat niet 19 december in Kardinge?Opnieuw rees bij velen de vraag, waarom hij was weggedaan bij Groningen. Wat de reden ook mag zijn geweest, de supporters hadden hem graag gehouden en het feit blijft dat hij Amsterdam in beide wedstrijden tegen de Grizzlies aan de overwinning heeft geholpen en de Grizzlies het nakijken hadden.
Overigens was dit een afschuwelijke wedstrijd. Het aantal strafminuten, 14 voor de Tijgers, 46 voor de Grizzlies geeft al aan dat het geen soepel verloop was, maar ook wat niet gezien werd. De onvrede was torenhoog en niet perse over het verlies van de wedstrijd, maar meer de hele gang van zaken.
Al met al ga je niet leuk naar huis. Tja en dan die tocht naar huis………. praat mij er niet meer van. Sneeuw, sneeuw, hagel, glad, langzaam rijden. Inclusief een kwartiertje om mijn grote vriend Rex op te halen, was ik om twaalf uur binnen. Dat betekende een dikke drie uur en da’s veel vanaf Amsterdam. Thuis nog een stevig filmpje gekeken om de gedachten te verzetten, en een borrel ernaast om de slag bij Mokum te vergeten. Sufferd, dan moet je er nu geen stukje over schrijven!!!
