Kanjers

Sidderend reed ik op vrijdag 16 oktober 2009 richting Kardinge, want de Groningers Grizzlies speelden hun thuiswedstrijd tegen HYS The Hague.

Het klinkt chique en uitheems ‘The Hague’, maar in feite zijn het natuurlijk gewoon Haagse nufjes en ik kan het weten, want ik kom uit Den Haag. Jammer dat ze hun uitshirts aan hadden, want ik kan maar niet wennen aan de kleurencombinatie van lichtblauw met rood. Maar zo zijn de voorschriften nu eenmaal, geen thuisshirts als je een avondje uit bent.

Er zat opnieuw weinig publiek op de tribune en dat kan twee redenen hebben. De wedstrijd was gewijzigd van datum, dus misschien had een deel der supporters het niet mee gekregen. Of men wil geen verlies incasseren. Dat kan natuurlijk ook. Echter dat is niet handig. Ten eerste omdat je cluppie je dan juist heel hard nodig heeft en ten tweede, en dat gold voor bovengenoemde wedstrijd zeker, je mist wat!

In de eerste periode troffen we zoals gebruikelijk Tom Korte in het Groningse doel en wat had hij het gelijk druk. De ene aanval na de andere op het verkeerde doel. De ene na de andere sloeg hij met mannenmoed af. Ik vroeg mij in alle gemoede af of de geïmporteerde Hagenaars niet wisten dat de ijsbaan veel groter is. Na 1.32 minuten potverdriedubbeltjes scoorde The Hague! Daarmee was de drukte voor Tom nog niet voorbij, de aanvallen gingen verontrustend door. Een zeer acrobatische ‘stop’ van Tom werd gevolgd door vele andere kunststukjes. Af en toe een klein aanvalletje er tussen door, een fraaie kans trof geen doel doch slechts de handschoen der Haagse keeper. Stop, stop en raak, 0-2, waarbij wel het doel verschoof, doch scheidsmans zag er geen probleem in of hij zag het niet, dat kan natuurlijk ook.

Het tempo lag hoog en het spel golfde intussen eerlijk heen en weer. Dat resulteerde in een doelpunt van Arjan Peters, met assist van Daan van Fessum en Siem van Sluijs, 1-2. Ik schreeuwde mijn keel voor de rest van de avond schor.

Even later werd de eerste straf uitgedeeld aan een HYS-er, doch daar plukten de Grizzlies helaas geen vruchten van. Kansen waren er genoeg temeer daar de goalie der Haguenaars een ‘loslatende’ goalie bleek, zoals men dat om mij heen noemde. Hij gaf rebounds weg als het ware, maar de verdediging der tegenpartij was ook niet voor de poes.

In de pauze konden wij even bijkomen op het balkon en de conclusie was unaniem dat de Grizzlies geweldig speelden en dat Tom zeer goed keepte. Vol verwachting klopte mijn hart, terwijl het nog lang geen sinterklaas is, maar vanwege  de tweede periode.

Het ging gelijk van dik hout zaagt men planken, want het eerste schot was nu op het Haagse doel, jammer genoeg gevangen door de bewaker, maar toch een leuk begin. En nog een kans en weer een kans, Tom aan het werk, en opnieuw een kans! Tom actief en omgekeerd en weer en ga zo maar door. Een gegriebel voor het doel van Tom en het ging net goed, kans, terug. Ik kreeg een stijve nek van het gedraai. Volgens mijn boekje kregen de Grizzlies een straf, een jongeman deed zijn naam eer aan, hij moest 2 minuten zitten voor tripping, zoals ik verstond van de stadsomroeper. Echter tot mijn verbazing kon ik die straf niet terugvinden op de sheet. Terwijl ik notabene zo moest lachen om de woordspeling. Schrijf ik ook nog enthousiast op ‘geen schade’. Ra, ra politiepet……..

Tom keepte miraculeus, doch kon niet verhinderen dat het 1-3 werd. Het Haagje verdiende weer een straf, een teamgenoot brak uit, Tom pleegde nog een waanzinnige redding en de periode was ten einde.

Kun je begrijpen hoe wij nu op het balkon stonden, 1-3 na twee perioden is tegen HYS een handvol complimenten waard. Groningen gaf het niet cadeau! En in het besef dat er nog een derde periode gespeeld moest worden, waren we toch optimistisch.

Met een rest powerplay waagden de Grizzlies een mooie aanval, maar uiteindelijk leverde het niets op. Weer een aanval  mislukte, in tegenstelling tot een Haagse poging, het werd 1-4. Het werd zelfs 1-5. HYS had vast vreselijk op de geïmporteerde koppen gehad, want ze gingen duidelijk een tandje hoger. Dat betekende 1-6. Droevig keken wij elkaar aan op de tribune, dit verdienden ‘onze’ jongens niet. Tom stond de doelbewakening af aan Jeff Honebeeke, die het gelijk om de oren kreeg, 1-7. Aanval op aanval, en tenslotte ging Jeff weer door de knieën, letterlijk en figuurlijk, want het werd 1-8. Er waren opnieuw mooie kansen voor de Grizzlies, maar het verhoogde de stand niet voor hen. Bij een retourtje Grizzliesdoel werd de eindstand bepaald op 1-9 voor HYS.

Jammer van de derde periode, maar overeind blijft dat de Grizzlies een mooie partij ijshockey hebben laten zien, Tom fantastisch gekeept heeft en ook Jeff zich niet onbetuigd heeft gelaten. Jullie waren allemaal KANJERS. En dat komt recht uit mijn hart. Daar een lezer van mijn column mij op het hart drukte vooral een compliment uit te delen, zijn dat dus in ieder geval vast twee complimenten.

Supporters, met name zij die verstek hebben laten gaan, ondanks het verlies hebben jullie een mooie wedstrijd gemist. Nog steeds waren twee van onze imports geblesseerd, dat betekende ‘slechts’ drie op het ijs met verder fanatieke eigen jongens. Alles bij elkaar: petje af. Er zit heel duidelijk een flinke verbetering in het spel en dat belooft wat voor de toekomst!

AANMOEDIGEN DUS op zondag 25 oktober a.s.!!!