Pffffffffffffffffft

Zeer ruim op tijd, omdat ik niet graag iets mis, zette ik mij op het hout in Kardinge om de wedstrijd van de Groninger Grizzlies tegen de Kemphanen uit Eindhoven te zien op vrijdag 5 februari 2010.

Bij binnenkomst werd mijn aandacht gevestigd op de uitbreiding der boardingreclame. Dat is altijd een goede zaak en verdient luid applaus. Er leek aanvankelijk niet zoveel publiek, maar zo als gebruikelijk deed men aan ‘laatste nippertje werk’ en dat is chique heb ik mij eens laten vertellen. Je zal weten dat je in Groningen bent!

Wij telden weer wat meer Kemphanen dan Grizzlies en daar wordt ik dan wat onrustig van. Bemoedigend was dat Klaver Jan Middelweerd terug was van weggeweest. Ben Heersink was hersteld van zijn blessure, maar compleet waren de Grizzlies nog niet.

Het wordt een nieuwe traditie, let op mijn woorden, om de tegenpartij er gelijk met de puck vandoor te laten gaan. Het betekende gelijk werk aan de winkel voor Wyatt, maar hij was op zijn taak berekend. Men bevond zich ongetwijfeld op glad ijs, want een paar glijpartijen sierden de eerste periode op.

Men stuiterde wat van de ene kant naar de andere en net toen ik het op mijn heupen dreigde te krijgen van de zenuwen, viel het eerste schot in het goede doel. Peter Cartwright scoorde 1-0 met assist van zijn kompanen Blake Pronk en Chad Euverman. We waren pas 2.58 minuten onderweg!

Het tempo lag behoorlijk hoog en het was duidelijk dat de Kemphanen verhaal wilden halen. Doch Wyatt hielp een aantal pogingen fraai naar de gallemiese. Bovendien kreeg een Kemphaan twee minuten verlof. Toen ze compleet waren, besloot Peter Cartwright nog eens te scoren samen met Chad Euverman en Blake Pronk, 2-0. Jammer dat een Grizzly straf kreeg. Toch moesten wij even erg lachen, want de oprechte poging van een Kemphaan om een punt te veroveren, schoot ver  het pand in. Terug naar Wyatt, hij ving, tegen de lat en hij ving en zodoende raakten de Grizzlies schadevrij compleet. Eindhoven weer straf en foutje, voor de Grizzlies dan, want de Kemphanen scoorden shorthanded 2-1. Jakkes………

Opnieuw een ondeugende Kemphaan, zo moet dat! De Grizzlies hadden wel het goede doel voor ogen, doch zij troffen geen doel. Nog wat griezelige momenten en het was pauze.

Na een frisse neus zetten wij ons voor de tweede acte. De kleine beer was niet van het ijs te slaan, maar ging tenslotte wel, zonder te slaan hoor. Een der linesmen had een bijbaantje, hij dweilde nog een baantje.

Een leuk begin met het verbannen van een Kemphaan voor twee minuten. Tenminste dat dachten de supporters optimistisch. Eindhoven keek er anders naar en maakte shorthanded de stand gelijk, 2-2. Ze raakten uiteraard ook nog eens compleet en de Grizzlies kropen door het oog van de naald. Een straf voor de Grizzlies liep goed af. Enige minuten later op nieuw een Groninger de pineut. Een gedoe van jewelste aan de verkeerde kant en de kapotte sticks vlogen om de oren. Het was de Kemphanen een rotzorg, ze scoorden gewoon een powerplay doelpunt en daarmee werd het 2-3. Het lachen was mij vreselijk vergaan temeer daar een mooie kans op niets uitliep. Men draaide om en ik  zat te sidderen, want Wyatt kwam flink uit zijn doel, waarmee in dit geval met flink ‘ver’ wordt bedoeld. Dat hij ook echt flink is, wil ik niet in twijfel trekken. Het liep goed af, hij gaf de puck op tijd een flinke lel, hier is flink dus letterlijk flink.

Af en toe sloeg een vlaag van kleurenblindheid toe. Er waren ook kansen te over. Echter de stand bleef 2-3.

Nou ik was wel toe aan een peuk. Met verkrampt gezicht van de aanstaande spanning kroop ik op mijn plekje. Nou ja, niet echt kruipen natuurlijk, want ik ben niet piep meer en ook nog niet stok, dus ik kruip niet meer en nog niet.

Misselijk dat de Kemphanen gelijk in de aanval gingen, maar er volgde een retourtje en een paar mooie kansen. Mijn nek bleef lenig, ik draaide van het ene doel naar het andere. Storend vond ik het dat Eindhoven er 2-4 van maakte. Straf voor Groningen, compleet zonder nadelige gevolgen. Een paar gemiste passes, maar Wyatt voorkwam verdere ellende. Straf voor Groningen en een eerdere gestrafte ging op herhaling. Tot dan toe waren wij zeer content met het zebraopperhoofd, maar hier kreeg het publiek bedenkingen. Het uitdagend vasthouden van een Groningse stick door een Eindhovense klant werd niet bestraft, echter een fractie later moest een Grizzly voor een flut geval ter strafbank. Een luid en duidelijk fluitconcert barstte los en ik kan niet fluiten anders had ik mij erbij aangefloten.

Enfin Wyatt maar werken voor de kost. Peter Cartwright liet zich niet weerhouden en brak razendsnel uit, werd dermate gehinderd vlak bij het doel dat hij een diploma voor het circus verdiende. Een duikeling door de lucht dus. Het publiek had op een penal gehoopt, doch het werd een gewone straf voor Eindhoven+ een straf voor abuse, die werd ingekort tot twee minuten. Het is overal bezuinigen immers.

Wij geloofden onze ogen niet, Eindhoven scoorde met twee man minder, 2-5.

Dezelfde situatie leverde een halve minuut later  een powerplay 3-5 voor Groningen op. Ben Heersink maakte het punt met assist van Peter Cartwright.

De Kemphanen compleet en 45 seconden voor het eindsignaal haalde Peter Cartwright 4-5 binnen voor de Grizzlies, geassisteerd door Chad Euverman en Ben Heersink. Time out Groningen voegde er niets meer aan toe. Dit werd de eindstand.

Mijn bloeddruk was gestegen tot ver boven het maximum. Een trouwe supportster informeerde nog belangstellend hierover per sms. Daar heb je het antwoord dan! Maar ik heb het er levend afgebracht anders zat ik nu niet mijn column er uit te wringen.

Een hele spannende wedstrijd, die anders had kunnen aflopen als er niet een paar jammerlijke foutjes door de Grizzlies waren ingeslopen. Toch geen gek resultaat al had ik ze met mijn hebberige natuur graag met de winst naar de kleedkamer zien gaan.

Pffffffffffffffffft, ik ben nog buiten adem.