De buit is binnen

Daar zaten we weer op zondag 1 november 2009. Een behoorlijk gevulde tribune in Kardinge kon de wedstrijd van de Groninger Grizzlies tegen de Amstel Tijgers uit Amsterdam bezichtigen. Voor de Grizzlies de laatste wedstrijd van de bekercompetitie, daarna gaat het om het echie. Nog steeds geen compleet team voor de Groningers, doch het was al beter, want Ricardo Dijkema en Brady Olsen waren weer present en tot mijn grote opluchting stond ook Ben Heersink op het ijs, dus de hersenschudding is vast meegevallen. Ik ga er maar gemakshalve van uit dat dat het geval is en niet dat hij schuddend en wel  perse wilde spelen. Nog een moment van blijdschap, de trommels deden hun vrolijke werk gelukkig weer. Tekenen aan de wand dat het allemaal wel goed zou aflopen immers.

Het bekende ritueel van beertje en aankondiging was niet direct opwindend, doch we hielden goede moed dat de wedstrijd dat wel zou worden.

Slecht gewassen kwamen de Tijgers ten tonele. Hun shirts hebben ongetwijfeld de bedoelde kleur, maar zien er vast onbedoeld  groezelig uit. Vandaar.

Eerste periode, Tom Korte mocht zijn speciale specialiteit in het speciale doel bewijzen. Het spektakel barstte los. Even de goede kant op, doch de zaken namen snel een keer. Helaas trippelde een Grizzly al na 1.23 minuten naar de strafbank voor tripping. Al snel zat er ook een Tijger twee minuten en dat maakte het wat evenwichtiger. Beide teams raakten compleet zonder schade.

Een prachtige aanval van de Groningers oogstte geen beloning. Kans op kans en waarom wil de puck er dan niet in??? Ook Tom was in de weer, want het spel ging enigszins heen en weer. Een nieuwe straf voor Groningen bezorgde hem extra werk, maar het liep goed af. Francis Walker brak beeldschoon uit, doch de Tijgergoalie ving de puck keurig in het handje. Handje contantje als het ware.

Het spel was wat rommelig en leek ongecontroleerd voor de toeschouwers en ik kreeg er een hard hoofd in. Niet terecht bleek al snel, want tijdens een straf voor Amsterdam wist Brady Olsen te scoren met assist van Ricardo Dijkema, 1-0. Te gek jongens! Een volgende straf voor de Tijgers werd niet benut, evenals met de vele kansen in deze periode.

Een krachtloos duwtje van de puck richting Amstel doel in de tweede periode verschalkte de betreffende goalie niet. Toch zag het er allemaal wat actiever uit en na wat volgende kansen en een benauwd ogenblik wist Brady Olsen opnieuw te scoren, 2-0 met assist van Peter Cartwright en Ben Heersink. Een gestrafte Tijger hielp de Grizzlies aan 3-0, de componist was wederom Brady Olsen, nu met assist van Jeroen van Olphen en Francis Walker. De opwinding steeg ten top, nu moest het kunnen. Een goede afloop natuurlijk.

Weer straf, geen schade. Tom stopte de puck en tweemaal rebound, goed zo jongetje!  Een nieuwe straf voor een Grizzly verschafte Amsterdam hun eerste punt, 3-1, waarmee de Groningers compleet waren. De soms prachtige aanvallen strandden in het handje der Tijgergoalie. Omgekeerd lukte dat niet altijd en zo kwam het tot 3-2. Het motto van deze periode was zeker ‘wij de kansen, zij scoren’.

In de derde periode kwam het er natuurlijk helemaal op aan, want het kon nu nog alle kanten op, ook de verkeerde dus. De kansenregen zette zich voort, de aanvallen om het Groningse doel trouwens ook, maar het handje van Tom was vliegensvlug. Met een powerplay werden ook geen kansen gegrepen tot er een penaltyshot werd uitgedeeld ten voordele van de Grizzlies. Peter Cartwright was de klos en verrichte zijn taak voorbeeldig. Het werd 4-2. Lucht, dacht ik groen van spanning, temeer daar er even later een doodenge situatie was ontstaan voor het doel van Tom. Het ging net goed….

Bijna, bijna en wij straf. Even later zij straf, geen resultaten. Toen volgde een straf voor Groningen en nog een, welke laatste door enkele mij omringende kijkers als onterecht werd gekwalificeerd. Dat was een magere troost, het hielp zelfs geen piepklein beetje toen het daardoor 4-3 werd. Daardoor wel weer met vier spelers op het ijs, maar het bleef griezelig in de laatste minuut.

Echter toen tot grote opluchting, in ieder geval van mijn persoontje, de eindtoeter  ging, was de winst voor de Grizzlies binnen!

Een mooi slot en een leuke wedstrijd als aanloop naar de echte competitie. Zoals het begin ook mooi was. Toen wonnen de Groningers in Amsterdam van de Tijgers, nu in Groningen.

En zo komt Jan Splinter door de winter. Alhoewel de winter eigenlijk nog beginnen moet, doen we net of het lente wordt, alles gaat uitbotten en groeien en bloeien.  Deze vergelijking moet natuurlijk symbolisch worden gezien ten aanzien van de Grizzlies. Letterlijk gesproken zou het geen gezicht zijn, uitbottende, groeiende en bloeiende spelers. Ik zou ze gelijk in de tuin zetten.