Een kanjer

Dat betreft in de eerste plaats de wedstrijd van 30 november 2008 in Kardinge van de Pecoma Grizzlies tegen de Amstel Tijgers Amsterdam. En in de tweede plaats de Groningse goalie Mathieu Blanchard vanwege zijn magnifieke prestaties, die hem dan ook terecht als ‘speler van de wedstrijd’ bombardeerden. Ik geef de voorkeur aan mijn moerstaal.

Ik heb al langer twijfels over het lezen van mijn verhaaltjes, maar nu weet ik het zeker. Het advies om de spelers spectaculair op te laten komen bij het omroepen hunner namen is mogelijk in de wind geslagen, waarschijnlijker is dat het niet gelezen is. Dan niet………

Het was niet propvol op de tribune, maar voor de muzikale omlijsting was in diverse uitvoeringen gezorgd. Onze zeer welkome Nordhornse supporters waren opnieuw enthousiast aanwezig en zorgden mede voor een overweldigende begeleiding van deze prachtige gewonnen wedstrijd. Voor het geval je het nog niet weet: 7-2 gewonnen, dus niet met de hakken over de sloot.

Een bekende meneer uit een bekende zuidelijke provincie mocht de zaken op het ijs in de gaten houden, natuurlijk geëscorteerd door zijn linesmen, in mijn moerstaal ‘lijnsmannen’.

De eerste periode begon gelijk met vuurwerk. Eerst de goede kant op, toen de verkeerde en gelukkig snel opnieuw richting Amsteldoel. De eerste klap heet een daalder waard te zijn, maar een pracht kans liep stuk op de Amsterdamse doelbewaker. Zo ging het heen en weer en ik kreeg ongeveer het heen en weer, vooral toen de Tijgers indachtig die bovengenoemde daalder, scoorden, 0-1. Dat spreekwoorden niet altijd opgaan bleek na ruim 8 minuten, want Lance Morrison trok de stand gelijk 1-1, met assist van Noel Coultice en Derek Bachynski.

De Tijgers zorgden voor een vrolijke noot, want een speler zag kans de helm van zijn keeper aan zijn stick te rijgen. Hij zal wel vissen als hobby hebben. De actie werd samengevat door een buurvrouw met ‘daadkracht’ en dat is natuurlijk gejat van Pecoma, onze hoofdsponsor. Hoe dan ook de helm was onklaar, werd omgeruild en hij ging vrolijk roodgemutst verder.

Weer heen en weer. Er volgden twee straffen voor de Grizzlies, ongeveer een minuut tegelijk en zo kenden we de scheids weer, merkte men op de tribune op. Mathieu keepte echter voor drie en voorkwam ellende. De Amsterdamse powerplay werd overleefd.

Er werd prachtig gescoord door Groningen en het publiek vond dat ‘hij zat’, er werd anders beslist. Het is natuurlijk moeilijk in  te schatten of een doel per ongeluk dan wel uit boze opzet wordt verschoven nietwaar en zat ie toen al of net niet? Tenslotte wist Derek Bachynski de Grizzlies op voorsprong te brengen, 2-1, geassisteerd door Lance Morrison en Reinier Holthof. Dat werd wel tijd, gezien de vele kansen die de Grizzlies al gehad hadden. Een stevige aanval der Tijgers ging naar de Filistijnen en het werd nog eenmaal kantje boord.

Toen was het pauze en dat was nodig om op adem te komen.

De tweede periode startte uitstekend. Na ruim anderhalve minuut scoorde Blair Tassone met behulp van Lance Morrison en Noel Coultice, 3-1. Opnieuw prachtige kansen in de kiem gesmoord, maar daarom niet getreurd, want met twee Tijgers op de bank verhoogde Noel Coultice even later de stand tot 4-1, assisten van Jeroen van Olphen en Lance Morrison. Dat betekende nog één Tijger gekluisterd en daar maakte Reinier Holthof uitstekend gebruik van, 5-1, geholpen door Derek Bachynski en Noel Coultice. Het publiek was intussen in verhoogde staat van enthousiasme. Denk nou niet dat Mathieu niets te doen had, want ik schreef al eerder: heen en weer. Hij stopte als een duivelskunstenaar de ene puck na de andere.

Er volgde een straf die gekwalificeerd werd door de tribune als ‘mierenneuken’. Ik weet gelukkig niet wat het betekent………maar de intentie is wel duidelijk. Voor ik het vergeet, inmiddels was de Amsterdamse keeper weer getooid in het maagdelijk wit, nou ja zijn helm dan.

De Groningers kregen een penaltyshot om de oren, vanwege ondeugdelijk handelen op het ijs. Ach, wij hadden immers Mathieu, dus dat lukte de Tijgers niet. Er volgden best enge momenten voor het Groningse doel, maar de Tijgers kregen geen kans, want Mathieu haalde de puck overal vandaan en ze bereikten hun doel dus niet.

Maar toen werd het 6-1 voor de Pecomaatjes en wel door een doelpunt van Blair LeFebvre, assisten Blair Tassone en Nick Pomponio.

Er waren wat situaties waarin de scheids van ons best had mogen fluiten, maar wie zijn wij…. …geen barst in te brengen behalve lege briefjes. Een zeer misselijke streek was overigens de aanval op onze keeper toen de aandacht van een iegelijk gericht was op kwatta elders op de ijsvlakte. Mathieu krabbelde overeind, tja en niemand van de gezagsdragers had iets gezien, dus dat passeerde en daar hadden de Tijgers mazzel bij. De wraak der Grizzlies was zoet: Lance Morrison maakte er gewoon 7-1 van, assisten van Reinier Holthof en Derek Bachynski.

Inmiddels had ik een kleur als een brulboei van het meeleven met de wedstrijd. Dus even relaxen op het natte balkon was heel welkom. Eigenlijk, en dat komt omdat ik zo laf ben, had de wedstrijd voor mij wel afgelopen mogen zijn…………

Maar dat was ie dus niet, want er volgde een derde periode en ik was niet wegelopen, dus ga ik verder met mijn bevindingen. Er volgde al snel een straf voor de Grizzlies. Er was daardoor veel gedoe voor het verkeerde doel, maar het bleef schadevrij.

De Tijgers zagen kans de 1 voor hen in een 2 te veranderen. Het is ze gegund, nou nee, eigenlijk niet echt als ik eerlijk ben. Ik ben nu eenmaal wat hebberig van aard. Vooruit als het niet erger wordt........

Er werd een Grizzly smerig onderuit gehaald, dat ging straffeloos. Het werd nog een keer geprobeerd, maar toen sloeg de straf wel toe. Niet dat er iets mee gedaan werd. Wel werd het hele doel der Tijgers omver gereden bij een fikse aanval, maar dat is dus echt het doel niet. Aanvankelijk waren wij heel tevreden over de scheids, maar zijn kansen keerden zeker in deze periode. Ook Amsterdam deed niets met de verworven powerplay.

Nog 3,5 minuut te gaan en ik durfde heel voorzichtig te denken dat het nu eigenlijk niet meer mis zou kunnen gaan. Vijf doelpunten in zo korte tijd, nee. Nog 2,5 minuut, nee……..dat  kan niet……… en de luide toeter besloot de wedstrijd, die glansrijk gewonnen werd met 7-2.

De kleur van mijn bolle boos was inmiddels niet meer te beschrijven van opwinding en mijn benen voelden of ik de hele wedstrijd had meegeschaatst en dat op mijn leeftijd.

Maar ik had wel vleugels waarop ik, al waren het maar 6 kilometertjes, naar huis reed. Ik draaide zwierig mijn oprit op, liet dansend mijn grote vriend uit, spurtte naar internet om te kijken hoe Utrecht het had gedaan, want ik wilde zo graag de Grizzlies een plaats naar boven zien op de ranglijst. Nu gun ik Utrecht alle geluk van de wereld, als ze maar niet gewonnen hadden van Geleen. De brave borsten hadden dat niet gedaan…………. Ik droomde vannacht van vele dikke overwinningen voor de Grizzlies!