Harde dobber
Op zondag 28 december gooiden de Pecoma Grizzlies Groningen alles in de strijd bij de wedstrijd in eigen huis tegen de DESTIL Trappers uit Tilburg en dat mocht wel na een slap, weliswaar gewonnen, partijtje zaterdagavond in Utrecht. Een harde dobber voor Tilburg, maar ze kregen nog te elfder ure een cadeautje voor de moeite.
Eerst even wat rechtzetten. Daar gistermiddag de scores van de wedstrijd in Utrecht eindelijk te bezichtigen bleken, zal ik deze hierbij nog even noemen. Tenslotte ere wie ere toekomt.
Doelpunt nr. 1: Blair LeFebvre, assist Blair Tassone/Klaver Jan Middelweerd; nr. 2: Blair LeFebvre, assist Nick Pomponio/Noel Coultice; nr. 3: Derek Bachynski, assist. Reinier Holthof/Preston Cicchine; nr. 4: Preston Cicchine, assist Klaver Jan Middelweerd/Derek Bachynski; nr. 5: Blair LeFebvre, assist Derek Bachynski/Ram Sidhu; nr. 6: Nick Pomponio, assist Blair LeFebvre/Ram Sidhu.
Dan kunnen we nu verder met de gebeurtenissen rond de Grizzlies en de Trappers. Verheugend was de grote opkomst van het publiek en natuurlijk ook het huisorkest bestaande uit trommels, bel, sirene en toeter. Beerlief bracht ons in de stemming en allereerst traden de Tilburgers aan. Men had mij al verteld dat zij enigszins als banaan van een bekend merk vermomd zouden optreden en daar kon ik mij wel in vinden, maar beslist zeer fris van kleur.
Het moet mij nog even van het hart dat er veel supporters uitgebreid uiting geven aan hun toewijding voor de Pecomaatjes. Dat gebeurt in velerlei vormen, zo heb ik stickers op mijn auto, zijn er lieden die verkleed rondlopen enz. Maar het origineelste vind ik toch wel de, hopelijk tijdelijke, berijder van een rolstoel met bijzondere kentekenplaat: GRIZZLIES. Dat noem ik nog eens er eerlijk voor uit komen!
Over het entree der Grizzlies heb ik geen klachten meer, noch over het optreden, want de wedstrijd was de moeite waard en zeer spannend.
De Grizzlies trokken onmiddellijk van leer in de eerste periode, maar dat mocht niet lukken, waarop de Trappers zich niet bedachten en de rollen omdraaiden. Niet dat het hielp, maar ze gaven wel een visitekaartje af, er viel niet te spotten met de zuidvruchten. Buuv was enthousiast over de helmen trouwens, dat wil ik niet onvermeld laten. Overigens was zij vermomd als tam konijn, maar dan in het nep. Zij had de wedstrijd in Utrecht niet meebeleefd…..
Een Grizzly liftte mee op een Trapper, maar dat mocht niet, dus straf. Er vielen behoorlijk wat straffen in deze periode, maar hoofdzakelijk voor de Tilburgers, dus mij hoor je niet klagen. De kansen vlogen de Groningers om de oren, maar de puck wilde er niet in. De powerplays wierpen geen vruchten af, zelfs geen bananen. Er deed zich kans op kans voor, maar het leverde geen puntje op. Nu was het niet zo dat Mathieu Blanchard, onze voortreffelijke goalie, niets te doen had, dus ook voor Tilburg gold dat het niet mocht lukken. Net niet, en weer net niet en bijna en ga zo maar door. De Trappers werden er wat trapperig van en dat leverde straf op voor beide partijen. De periode eindigde met een 0-0 stand en twee Trappers op het strafbankje.
Dat was natuurlijk een uitstekende uitgangspunt voor de tweede periode. De Grizzlies beaamden dat door na 19 seconden te scoren, 1-0. Blair LeFebvre was de maker, geassisteerd door Nick Pomponio. Dat was toch even uitgebreid genieten! De scheids moest wel de Grizzlies hebben in deze periode, maar dat bleef schadevrij. Toch waren niet alle supporters het er mee eens, maar dat komt meer voor nietwaar?
Gebakkelei was in. De Grizzlies kropen regelmatig door het oog van de naald, maar Mathieu redde links en rechts. Mijn hart had het zwaar te verduren. Het spel ging heen en weer en op en neer en weer heen en weer. En ik had inmiddels nekkramp, want die nek ging ook heen en weer.
Na een hevig gerommel voor het Groningse doel wisten de Tilburgers de stand gelijk te trekken, 1-1. Zo gingen wij pauzeren en dat was net op tijd anders was ik zeeziek geworden.
De derde periode ging het stante pede richting Gronings doel, dus ik kreeg het Spaans benauwd, maar dat bleek niet nodig. Een Grizzly werd lelijk onderuit geschaatst, maar ondanks dat er bloed vloeide, bleek het niet strafbaar. Het zag er aanvankelijk akelig uit, maar gelukkig viel het mee en na enig plakwerk zagen we hem weer terug op het ijs.
Na ruim drie minuten lukte het Tilburg op voorsprong te komen, 1-2. Een soort inglijdertje, maar dat telt wel. Wij waren er niet blij mee, dat laat zich begrijpen. Het tempo lag hoog en op de inzet der Grizzlies viel niet af te dingen. Een prachtige uitbraak van een Grizzly liep stuk op de Tilburgse keeper, want die stond in de weg. Heen en weer, dus de andere kant op richting Mathieu, die dienovereenkomstig een paar prachtige reddingen pleegde. Er viel deze periode één straf en de Grizzlies waren de klos. Veel gebeuk op het Groningse doel hielp echter niet.
Tja en toen volgde natuurlijk een time-out voor Groningen en waar een aantal supporters om mij heen inclusief ondergetekende, al voor vreesden, gebeurde. Goalie uit het doel en jassen maar met zes spelers. Wij konden de afloop vrij eenvoudig voorspellen, want het is nog nooit goed gegaan. Tilburg zette de eindstand op 1-3.
Het was een wedstrijd met een hoog tempo en zeker het aanzien waard. Algemeen vonden wij toch dat een verlies tegen de koploper met een stand van 1-2 belangrijk interessanter zou zijn geweest dan genoemde eindstand van 1-3. Dat is echt, echt verloren. 1-2 is kantje boord en geeft de energie van de tegenpartij waardig weer. Ook psychologisch leek het een aantal omstanders niet handig ten opzichte van Mathieu. Hij heeft zich het leblazerus gekeept en dan wordt het laatste punt cadeau gegeven. Want dat was het, een cadeautje en dat kon je voorspellen immers, want powerplay doen ze zelden wat mee.
