Slotapotheose

Er moet natuurlijk ook nog afscheid genomen worden, je kunt maar niet zo weglopen, hoewel………. ik heb mij daaraan wel eens schuldig gemaakt, was het niet in Eindhoven???? Niet meer over praten.

Bij binnenkomst troffen wij het volgende: erg veel Grizzlies op het ijs, nog niet erg veel publiek, wel fotografen, geen foto’s, hoewel het later bleek dat er een andere fotograaf rondliep, wel trommels, geen Bully Dogs, wel een onbekende nr. 10 overgelopen uit het buitenland, westelijk van Groningen gelegen.

Het Bully ijsvlak bleef leeg en de scheidsen vermaakten zich door gedrieën wat te rommelen met de puck, niet zo erg trefzeker als ik eerlijk mag zijn. Als ze met hun fluit maar handiger zijn, maak ik mij geen zorgen.

Waar blijven die Duitse lummels nou. Het werd tien voor negen en het bleef stil aan de overkant. Daarom niet getreurd en fluks het hemdje opgebeurd en zelfs omgekeerd weer aangetrokken door de helft der Grizzlies. En zo werd de feestelijke afscheidswedstrijd ingeluid met een rood team en een enigszins roze team.

Geen officials in de bank, dus geen tijd of doelpunten op het grote bord. Vraag me niet hoe laat het was toen het eerste doelpunt werd gescoord door de rooien, 1-0. En vraag me al helemaal niet wie scoorde, want niemand vertelde het ons.

Mathieu verdedigde trouwens het rode doel, Jeff het roze. Opnieuw scoorde het rode gevaar, 2-0.

Er druppelde een bericht binnen, dat de Duitsers nog buiten zouden staan, het materiaal waren ze vergeten, echter om 21.05 uur zou de auto op de ringweg zijn gesignaleerd.

Je aandacht kan niet verslappen of er wordt weer gescoord, 3-0 voor de agressieve kleur. Oh even tussen door, de ass. coach stond vermomd als gangster in de bank. Met zijn witte hoedje en onheilspellende blik onder de rand uit, viel hij zeer in de smaak van de dames op de tribune. Intussen was het 4-0.

De buitenwacht greep in en de goalies wisselden van doel vanwege het noodzakelijke evenwicht. Het werd wel 5-0 en de spelers maakten van het wedstrijdje een komische voorstelling. IJshockey gecombineerd met roeien, echt waar. Niet dat het ijs van Kardinge al aan het smelten was, dit ter geruststelling.

Het bleek dat Nick Pomponio jarig was, vreselijk gefeliciteerd dus, en hij verhoogde de feestvreugde met het jatten van het hoedje van de assistent, schoot met zijn stick alle spelers plat. Katten hebben negen levens en zo zal het met spelers ook wel zijn, want na inlevering van het hoofddeksel, stonden er weer genoeg klaar voor het vervolg. Intussen doemde er één Bully op tussen de roze jongens.

Meer informatie drong door tot de belangstellenden, namelijk de auto der Bully’s was per ongeluk weer richting Bremen gegaan, maar was inmiddels, om 21.20 uur, op de juiste plek aangekomen. Nu nog in de kleren.

Maar eerst pauze, want een rechtgeaarde ijshockeyer zit niet in twee minuten in de verpakking. De Habc-rookclub vond elkaar op het bekende balkon. Vanwege een uitbreiding zal deze serieuze instelling voortaan de naam Háábc dragen, het is maar dat jullie het weten. En graag met ‘u’ aanspreken!

Ja hoor, bij binnenkomst schaatsten de Bully’s zich ernstig in. Wij waren natuurlijk nog hevig aan het nakletsen over de vergissing der Bully-chauffeur en snedig merkte een dame op en ik vertaal het vrij  “als het  nu ‘lieden uit een ‘zuidelijk buurland’ waren”, dan is het begrijpelijk wilde zij daarmee maar zeggen. Ik heb niets gezegd hoor……

Alle Grizzlies waren weer rood, de officials zaten op hun krent, de muziek gaf muziek en er zou nog 2x 20 minuten gespeeld worden. En zo kon het dus echt beginnen.

De eerste periode gaf ons gelijk te denken en iemand vroeg zich af of wij daar wel van zouden kunnen winnen. ‘Wij’ zijn dus de Grizzlies en ‘daar’ de Bully’s, dit om misverstanden te voorkomen.

Al snel mocht een Bully naar de strafbank, maar ze kwamen de 2 minuten zonder problemen door. De Grizzlies vielen prachtig aan, doch de Duitse keeper was goed wakker. Echter na 5.11 minuten was het wel raak. Nick Pomponio scoorde 1-0 met assist van Ricardo Dijkema.

De Grizzlies ruilden hun keeper in. Mathieu Blanchard, de publiekslieveling, eruit en Jeff Honebeeke erin. Even later werd het 1-1. De Grizzlies werden een keer gered door de fluit, maar het ging nog een keer mis, 1-2. Foei! Het werd goedgemaakt, want het werd 2-2, en tot mijn schande ben ik vergeten de makers van dit doelpunt te noteren. Alleen de tijd heb ik opgeschreven, 10.17 minuten.

Een schat van een punt werd gecreëerd door Blair LeFebvre, 3-2,  met assist van Ram Sidhu en Zahir Hup, het spel was pas 13.58 minuten oud. De Bully's  waren ook goed op dreef, alleen het lukte niet de puck in het doel te frommelen, Jeff redde wat af. Ook een powerplay voor de Duitsers hielp hen niet aan meer punten in deze periode.

Vanwege het oponthoud eerder op de avond en de daardoor ontstane tijdnood mocht de pauze slechts drie minuten duren. Naar mijn smaak niet genoeg voor een peuk, dus blijf zitten waar je zit.

Ook de Bully’s wisselden hun keeper. Een schot op de paal der Bully’s schoot niet op. De Duitse keeper kreeg het wel behoorlijk druk. Dat bleek vruchtbaar, want Nick Pomponio maakte er in zijn eentje 4-2 van. Een soort verjaardagspunt, die je weliswaar niet kunt eten, maar die wel reden tot juichen geeft. Een powerplay voor de Grizzlies hielp niet echt. Een powerplay voor de Bully’s trouwens wel, 4-3.

Twee hevige aanvallen op het Bully-doel maakten het niet beter, want de betreffende keepmans hield het schijfje op afstand. Een Grizzlies straf, een shorthanded poging en twee spelers van verschillende pluimage gaven elkaar een dikke knuffel. Ik ga graag van het positieve uit, maar dat was niet correct in dit geval, want het ontaardde in een knokpartijtje. De Bully mocht douchen, de Grizzly kreeg twee minuten, doch hij gaf ook de voorkeur aan douchen en verdween door de zijdeur.

Een kleine twee minuten voor het einde dezer periode wist Blair Tassone de eindstand op 5-3 te brengen, daarbij werd hij geassisteerd door Lance Morrison.

Afscheid nemen doet wenen……..

In het restaurant werden ‘onze jongens’ gepast vaarwel gezegd, snuf, snuf…..

De sponsors werden in het zonnetje gezet, kregen het team achter glas en zij beloofden voortzetting, waardoor bestuur en trouwe supporters wat rustiger kunnen slapen. De vrijwilligers werden ook bedankt met een blijvende herinnering voor boven het bed en een pen, die in mijn geval natuurlijk zeer van pas komt, want dat is de garantie dat ik volgend seizoen terugkom, want ik heb immers een pen en de rest komt vanzelf.

De veiling der shirts werd kleurrijk versierd door grappen en grollen van de veilingmeester, de prijzen vlogen de pan uit. Misschien zullen sommige mensen nu niet meer een entreekaartje kunnen betalen, omdat de knip leeg is. Tja, het moet uit de lengte of uit de breedte nietwaar in deze barre tijden.  Mathieu was de trekpleister en zijn shirt (incl. aangeprezen bloed, zweet en tranen) ging voor meer dan € 200,00 over in andere handen. Maar ook de andere spelers lagen goed in de markt. Helaas heb ik het niet tot het einde bij kunnen wonen, want ik had eigenlijk geen nachtpermissie van mijn harige vriend en het was al kwart voor een.

Met gemengde gevoelens reed ik huiswaarts. Er heeft nog niemand zich gemeld om mij uit dat grote gat te halen, waar ik nu zeker in val……………..