Aanfluiting
Dat betreft de wedstrijd van woensdagavond 26 november 2008 in Heerenveen, waar de Hajé Flyers het team uit Groningen, de Pecoma Grizzlies, ontvingen. En dan niet de wedstrijd zelf zo zeer, maar de fluiterij van een wildebras. Echter daarover later meer, zo leuk was het niet om daar mee te beginnen.
In zo’n groot stadion met tribunes rondom lijkt het al gauw dat het niet erg druk bezet is, maar aan het luide gejuich der Friese supporters te horen, moeten er toch wel veel mensen hebben zitten kijken. Ook Groningen was aardig vertegenwoordigd, althans voor een uitwedstrijd.
Leuk dat Heerenveen eveneens een beer, een heuse ijsbeer trouwens, bleek te hebben. Zijn neppootjes hingen verraderlijk over de schaats en wij vermaakten ons met een mogelijke struikelpartij. Foei, plezier om andermans ongeluk, we moesten ons schamen! Boontje komt om zijn loontje, zoals later zal blijken.
Eindelijk kwamen de partijen het ijs op. De Flyers gehuld in dreigend zwart met goudopdruk. Ze leken mij daardoor veel groter toe dan de Grizzlies en da’s niet eerlijk vond ik. Nou ja, het feest begon en wij mochten toekijken.
Tom Korte bemande het Groningse doel. De keeper der Flyers leek ons ongeveer de helft toe, maar dat biedt geen garantie natuurlijk.
De eerste periode ving aan met veel tempo naar beide zijden. Tom mocht gelijk puckjes vangen en dat deed hij aanvankelijk ook. Maar helaas na bijna 6 minuten niet en dat betekende 1-0 voor de thuisploeg. Een droppie van een kans voor Groningen ging de mist in. Intussen was het zover dat een felle supporter er maar liefst € 3,50 tegenaan wilde gooien teneinde de scheids van een bril te voorzien. Nu krijg je voor die prijs slechts leesbrillen en of dat opschiet vraag ik mij af. Het werd 2-0 en dat verbaasde het publiek om mij heen, want er ging een speler het doel in en de puck, voor zover ik heb begrepen in de verkeerde volgorde. Enfin, nog geen drama, ze waren net begonnen en dat bleek, want Lance Morrison maakte er met behulp van Jeroen van Olphen en Derek Bachynski 2-1 van voor de Grizzlies. De Flyers bleken erg gesteld op ons doel, want opnieuw gleed een zwarte jongen erin.
Een der linesmen werd pijnlijk getroffen. Een hard schot mikte zijn fluit eraf. Van zijn hand natuurlijk. Hij overleefde het gelukkig wel. Een Flyer kreeg straf en daar konden wij mee leven, maar dat even later een Grizzly een dubbele straf kreeg voor iets wat niet aan de orde was, deed het publiek in grote verontwaardiging uitbarsten. Het was tenslotte niet de eerste ergernis. Ik flapte er een woord van drie letters uit, terwijl ik mij gewoonlijk beperk tot zes à zeven letters.
Tom had het druk. Ook de Heerenveense keeper werd belaagd, doch ook daar geen resultaat. Toen was Tom weer aan de beurt en toen ging het mis, 3-1. De Groningers kregen straf terwijl de Flyer de stoutert was, een aanfluiting dus. Door het doelpunt echter viel het mee, ze waren in dezelfde adem weer compleet. Het werd nog 4-1 en we mochten pauzeren. Mijn hart had het wel nodig.
In de tweede periode vonden we Mathieu Blanchard in het Groningse doel. De Grizzlies stevenden regelrecht op het vijandelijke doel af, hard schot, maar regelrecht in het handschoentje, dus mis. Het duurde maar even of de herkansing kwam en Derek Bachynski scoorde 4-2 met assist van Ricardo Dijkema en Blair Tassone. Even leek alles weer te kunnen, vooral omdat er Flyers straf kregen. Even dachten we dat fluitmans zijn leven beterde, maar dat leek maar zo, een Grizzly mocht ook 2 minuten pakken. Opnieuw een kleine opstand op de tribune, hetgeen natuurlijk niets opleverde, maar in ieder geval wel een mogelijkheid om af te reageren bood. Kortom, het werd 4-3. Blair LeFebvre zorgde voor rechtvaardigheid door dit punt te scoren, assist Noel Coultice en Nick Pomponio.
Na vreselijk gemier voor het Groningse doel, maakten de Friezen er 5-3 van. Een minuutje later werd het 6-3. Echter dit bracht zeer luide verontwaardiging, want volgens constateren was z’n fluitje er eerder dan het doelpunt. In de pauze wist iemand, die er ongeveer met de neus op had gezeten, zelfs te vertellen dat Mathieu de puck in de handschoen had. Dus wat doelpunt????? Persoonlijk was ik sprakeloos…….. mijn keel verdroeg geen verder geschreeuw meer.
Wij, de Groningse supporters, begroeten de Grizzlies, die aantraden voor de derde periode, met een hartelijk applaus. Je kon niet zeggen dat ze er niet hard voor werkten tenslotte. Het mocht niet baten, want het werd 7-3. De Grizzlies kregen weer straf en ja hoor, 8-3. De fluitist viel daarna van zijn geloof, want hij bestrafte achter elkaar Flyers. Had hij misschien wat goed te maken, vroegen wij ons af. Niet dat het nog hielp. Het was ouderwets: powerplay daar doen we niks mee. Opnieuw zag scheids het licht en hij hoeft dus geen telraam voor sinterklaas in zijn schoen. Too many Flyers op het ijs en da mag nie…. Derek Bachynski zag ook een licht, maar dan een ander, het licht van een powerplay doelpunt, 9-4. De assisten waren van Ricardo Dijkema en Blair Tassone. En daarmee was de eindstand bereikt en mochten wij afdruipen naar huis.
Het was een nare eindstand, dat wel, maar anderzijds hadden we zoveel onrechtvaardigheid gezien, dat ik opgewekt en monter huiswaarts ben gereden, met mijn auto vol met opgewekte dames. Achter een goed glas, met een knabbeltje, een peukie en een babbeltje met mezelf, bedacht ik weer ‘boontje komt om zijn loontje’ of was het nu omgekeerd ‘loontje komt om zijn boontje’. Nou ja de strekking mag duidelijk zijn.
