Eindelijk!
Eindelijk wisten de Pecoma Grizzlies winst binnen te halen tegen de Eindhoven Kemphanen op zaterdag 24 januari 2009 in het Groningse ijspaleis Kardinge. De eindstand werd 3-2 in hun voordeel.
Met spijt in de benen vanwege mijn misselijke afwezigheid bij de wedstrijd in Nijmegen had ik mij tijdig richting Kardinge begeven, vergezeld van vier mededorpelingen, want reclame moet je ten allen tijde blijven maken. En dan maar duimen dat het een aardige wedstrijd wordt, want anders ga je af als een gieter. Daar waren geen klachten over achteraf en het bleek voor herhaling vatbaar.
Overigens werd mij meedogenloos meegedeeld door een supportster van de Grizzlies, dat mijn stukje leuker is, als ik er niet bij ben geweest. Dus als ik niet meer kom, dan weten jullie waarom…………
De tribune was goed gevuld, met name Nordhorn was ditmaal zeer royaal vertegenwoordig. Ik heb aantallen van 50 en 60 horen verluiden en dat verbaast mij niets gezien het geluid dat zij voortbrachten. Hun enthousiasme was voor tien de man/vrouw en van zitten was geen sprake, staand zie je veel beter en kun je dansen op de banken. Dat was voor een aantal nabijgelegen supporters weer een belemmering om de wedstrijd gade te slaan. Na de eerste pauze zijn mijn buurman en ik dan ook verkast, want de buurman was een groentje in de ijshockeywereld en wil je enig plezier daaruit putten, dan moet je toch minstens het hele veld kunnen overzien. Het hielp, alle Adorpers hadden het knots gehad.
De eerste periode was vanaf het prille begin een aanslag op mijn mogelijk niet aanwezige hart, zelfs al kon ik maar de helft zien. Het was namelijk de verkeerde helft. De scheids maakte om te beginnen een uitstekende indruk op mij door als eerste een Kemphaan voor twee minuten te verwijderen. Aangezien de Grizzlies steeds handiger worden met de powerplay kwam daar hun eerste doelpunt uit voort, gescoord door Nick Pomponio met assist van Blair LeFebvre. Ik heb het dan wel niet gezien, maar het was er dus wel, 1-0 voor de noorderlingen. Wat minder blij werd ik van de straffen die daarna volgden voor de Grizzlies, maar niets leverde schade op, dus toe maar.
Op naar de tweede periode, nu met ruim zicht en een restje powerplay voor de Kemphanen. Dat verliep schadevrij, maar even later ging het mis. Een stoute Grizzly mocht wieberen en Eindhoven maakte schandelijk ‘misbruik’, althans in mijn gekleurde ogen. Je weet wel, de ene kant van de medaille.
Ram Sidhu deed iets aan de narigheid door 2-1 te scoren met hulp van Blair LeFebvre en Nick Pomponio. Daarna mocht een Kemphaan twee minuten aan de kant en opnieuw wisten de Grizzlies van de powerplay ‘gebruik’ te maken, snap je nu van die twee kanten van de medaille? Nick Pomponio maakte er 3-1 van met assist van Noel Coultice en Blair Tassone. Eindhoven mocht nog eenmaal een speler op de strafbank zien en verder gebeurde er niets opwindends meer in deze periode.
Oh, ik werd er nog wel even op attent gemaakt, zelf was het mij ontgaan, dat de stadsomroeper bijna van overlopen kon worden beschuldigd. Hij wilde een straf voor een Kemphaan ophangen aan een Pecoma…. Tijdig zag hij zijn slippertje in, begreep ik. Dat ik dat nou niet gehoord heb. Ik zal wel hebben zitten kletsen.
En bijna zat ie bij aanvang van de derde periode, voor Groningen dan, maar het bleef bijna. Een straf voor een Grizzly, doch er vloeide geen bloed. Het kostte natuurlijk wel de nodige zenuwen van de serieuze toeschouwer. Een paar mooie kansen liepen stuk op de keeper der Kemphanen. Ook Mathieu, het is wel wat laat om op te merken maar hij stond dus in het Groningse doel, had het nodige om de oren. Een straf waar wij het niet mee eens waren, maar ook Eindhoven was niet vrij van smetten. Laten we daar dan maar over ophouden.
Het spel golfde wat heen en weer. De twee powerplays die de Pecomaatjes in de schoot geworpen kregen, brachten geen resultaat helaas. Even verdween de Eindhovense goalie uit het doel. Er volgde een time-out voor de zuiderlingen. En dat laatste wierp vruchten af, want Eindhoven zette zonder scrupules de stand op 3-2, waarmee het angstzweet mij uitbrak en ik was niet de enige die daar last van had. Nog anderhalve minuut te spelen en de Kemphaan uit het Eindhovense doel verdween opnieuw ten gunste van een uitgebreider spelertal. Jasses wat eng. Ik durfde haast niet meer te kijken en verschool mij achter wat brede ruggen. Kregen de Grizzlies 14 seconden voor tijd ook nog een vette straf. Nou hoe vet deed er niet meer toe natuurlijk, want na afloop zitten ze sowieso op de bank, maar dan in de kleedkamer.
Tot mijn, en vele anderen, grote opluchting gebeurden er geen nare dingen meer en durfden de toeschouwers zorgeloos te gaan aftellen, 4, 3, 2, 1, GEWONNEN!!!
Allemachtig, eindelijk!
Het feest was nog niet voorbij, want na uitgebreid geklap en gejuich werd er nog een pretentieuze prijs uitgereikt en wel aan een Grizzly. De maandelijkse dikke cheque voor de beste speler van december 2008 van de Nederlandse Competitie viel in de schoot van onze eigenste nieuwe Blair, dus Blair LeFebvre. Het publiek ging uit zijn dak of de € 500,00 persoonlijk opgemaakt mocht worden, zo werd het hem gegund. Tenslotte gingen de Grizzlies af en kwamen even later voor het open doekje terug. Nogmaals applaus, het kon niet op. Het is vast nog lang nagevierd!
En dat werd nu allemaal gemist door mijn buuv. Ze was er niet, had een feestje, werd mij door de C van de rokersclub Habc meegedeeld. Wij kwamen unaniem tot de conclusie, dat je geen feestjes kunt hebben, anders dan ijshockeywedstrijden thuis. Laten wij het niet meer merken!
