Niet gek dus!

Vrijdag 23 januari 2009 werd door de Pecoma Grizzlies Groningen gespeeld in Nijmegen tegen de Romijnders Dar Devils uit genoemde plaats en ik was er niet bij.

Het voelde toch niet lekker hoor. Achter je computer de wedstrijd volgen is drie keer niks. In een luie stoel televisie kijken, met de bekende veestapel om mij heen, een drankje, je hoeft toch immers niet te rijden, een knabbeltje. Eindelijk een avond voor mijzelf, wie doet je wat. Nou niemand, geen ontberingen op een ijskoude tribune, geen paffertje in de kou bij de voordeur, geen schorre keel van het joelen en jubelen dan wel mopperen. Ach, en een rustig avondje zat er eigenlijk niet eens in, want ik vloog voortdurend naar die stomme computer. Was ik nou toch maar gek geweest………..

De hele dag heb ik lopen dubben, doe ik het of doe ik het niet. Weerbericht bekeken, rukwinden. Nou ja, ik ga niet langs de zee rijden. Regen, regen, regen. Vertragingsverwachting bekeken, tel uit je winst. En weet wel dat je mogelijk in je dooie eentje op die tribune zit, want niemand gaat en de mevrouw die altijd aanwezig is en die trouwens zich luxueus laat rijden, was niet kip, ook niet haan natuurlijk, dus zou ook niet gaan. Bovendien leken mij de winstverwachtingen niet rooskleurig toe en ik kan niet erg tegen hun verlies. Wel tegen mijn eigen verlies gelukkig. Hoewel, toen ik er over nadacht, misschien zijn de Nijmeegse boys wel hevig vermoeid van de bekerfinale en de Grizzlies juist heel fit, geschrokken van het debacle de laatste keer…….. Oh hemeltje, dat zou kunnen. Maak je nou geen illusies tut…………

Daar ging ie dan, de eerste periode. Om vijf voor half negen al achter mijn masjien. Niks natuurlijk, stuk ongeduld. Er werd zelfs wat later begonnen, de zenuwen gierden toen al door mijn lijf. Hè, hè, eindelijk en dan via Forum van ijshockey.com, want de NIJB site liet verstek gaan.

Al snel een straf voor de Devils, daar kon ik niet mee zitten. Het werd nog mooier! Jeroen van Olphen scoorde een powerplay doelpunt met assist van Preston Cicchine en Lance Morrison, 0-1. Maar die lol duurde niet lang. Nijmegen maakte er 1-1 van. Er volgden een paar straffen voor Groningen, maar de Devils konden er niets mee. Wel luttele seconden voor het einde der periode, toen wisten zij op voorsprong te komen, 2-1.

Via mijn informant kan ik verklaren dat het een slappe periode was, die niet veel hoop voor de toekomst gaf. Was ik heel even blij……….

Verdere informatie leerde mij dat de heren Grizzlies de tactische instructie goed hadden opgepikt. Nou ja, dat zal vrij vertaald wel betekenen dat ze een donderpreek hebben gehad denk ik zo. Hoe dan ook, aanvankelijk leek het weinig te helpen, want Nijmegen scoorde 3-1, zo plukte ik van internet. Een straf voor een stoute Devil en een powerplay doelpunt, ze leren het wel, van Blair Tassone met assist van Blair LeFebvre, 3-2. Dat leverde weer enig perspectief, doch niet voor lang, want het werd 4-2. Zo werd deze periode afgerond na nog een paar ondeugende Grizzlies op de strafbank en ik was weer even blij met mijn keuze ………….

Wat er in die pauze is gezegd of gedaan kan ik niet inschatten, maar men deed er ruim negen minuten over voor er een puntje bij kwam, en aan de goede kant notabene. 4-3 werd gescoord door Ram Sidhu met assist van Derek Bachynski en Blair LeFebvre. Pfffffft, ik vergat naar mijn film te gaan kijken, die eigenlijk ook spannend was, maar waar ik vanwege de vele onderbrekingen al geen barst meer van snapte. Ik hoefde niet lang te wachten of het werd 4-4, een powerplay doelpunt, al weer!, van Lance Morrison met assist van Jeroen van Olphen. Als het maar geen verlenging wordt, vroeg ik wanhopig aan een hogere macht…….. want ik wordt er normaal al zo eng van, kun je nagaan achter een apparaat. Twee straffen werden eerlijk verdeeld, een voor Groningen en een voor Nijmegen. Met doelpunten deden ze dat gelukkig niet, want ruim twee minuten voor het eindsignaal vloog de puck van Blair LeFebre pardoes in het Devilse net, hij, Blair dan natuurlijk,  werd geassisteerd door Derek Bachynski. Wauw, ik geloofde mijn ogen niet, maar het was nog niet afgelopen en dat baarde mij onmiddellijk weer zorgen.

Een halve minuut voor het einde verrichte Nijmegen de daad die ik bij Groningen altijd zo verafschuw, hun goalie werd uit het doel gehaald, met natuurlijk het zelfzuchtige doel een man meer op het ijs te hebben en dus doel te kunnen treffen. En daar ging het zoals het met de Grizzlies altijd verloopt! Mispoes, Lance Morrison kwakte de puck doeltreffend in het lege vijandelijke doel, assist van Derek Bachynski en Zahir Hup. De Devildoelman mocht voor de laatste tien seconden terug in zijn doel, maar dat schoot het doel voorbij. Een eindstand van 4-6 voor de Grizzlies, was ik nu maar wel gek geweest........

Geloof me, ik zat met tranen in de ogen achter mijn computer. Was ik er maar bij geweest. Berouw komt na de zonde immers.

Dat is toch gek hè, de Grizzlies winnen van een sterke ploeg als Nijmegen, terwijl ze de vorige week verloren van een team waar ze eigenlijk op hun zeven gemakken van hadden moeten winnen. En eerlijk, ik was er zo flauw van afgelopen zondag, dat het zeker mee heeft gespeeld bij mijn afwezigheid bij bovengenoemde wedstrijd.

Hoe kwam dat nou Nijmeegse boys? Was het restant van de vloeibare bubbelende feestvreugde nog niet uit de onderdanen verdwenen? Hindert niet hoor, ik ben niet boos!

Betrouwbare informatie leerde mij dat het prachtige goals waren geweest van de Pecomaatjes en dat er als een team werd gespeeld, zoals het natuurlijk ook moet. Met name de Nederlandse jongens deden het geweldig en daarbij werd extra vermeld Dylan Foks. Goed zo en houen zo, want vanavond wil ik vuurwerk zien!