Wat je van ver haalt is lekker!
Tenminste dat zeggen ze, maar we weten wel beter. In ieder geval was het publiek het daar niet mee eens op zaterdag 22 november 2008 in het warme Kardinge. De Pecoma Grizzlies ontvingen de Romijnders Dar Devils uit Nijmegen om de krachten te meten. En waarom dan er niet mee eens zul je vragen? De bewaker van het gebeuren op het ijs viel niet in de smaak en lees daarom verder, vergroot je inzicht en begrip zal groeien.
Oh ja, Beer was er weer, tezamen met twee piepkleine schatjes met het shirt zowat op de grond, sentimenteel dacht ik terug aan goede oude tijden.
Even moet ik nog een suggestie van een buurvrouw kwijt. De namen worden door onze stadsomroeper met verve het ijsstadion in geslingerd, alleen het zou zo aardig zijn als dan de voorstelling gecompleteerd zou worden door een kwiek entree der genoemde spelers. Wij zitten op de tribune steeds te wachten van ‘komt er nog wat?’ Tenslotte wel natuurlijk, want het speelt niet echt leuk zonder Grizzlies op het ijs.
Helaas nog steeds een aantal geblesseerden waaronder twee verdedigers en dat is nou net wat niet gemist kan worden, besloten een paar supporters.
Mathieu Blanchard vonden wij in het doel der Groningers en geloof me, hij stond er niet voor niets deze wedstrijd.
De strijd brandde gelijk los in de eerste periode en redelijk naar de goede kant bemerkte ik blij. De eerste straf was ook voor een Devil, dus dat zag er goed uit. Maar niet voor lang, na bijna 9 minuten scoorde Nijmegen, 0-1, hij glipte er zomaar in, in het verkeerde doel dus.
Intussen vermeldde de spreker dat er een loterij zou komen. De seizoenskaart als prijs zei niet zoveel, maar enkele dames op de tribune waren verrukt van de tweede prijs: op de foto met je favoriete speler. Dat leverde een pittige discussie op en een aantal dames kwamen tot dezelfde conclusie. Mooie ogen, een hagelwitte glimlach en sexy tenen…….. oh wij wisten het wel…..
Uiteraard ging de wedstrijd gewoon verder en ondanks de afleiding zagen wij toch veel kansen voor de Grizzlies en helaas in de kiem gesmoord worden. De Grizzlies waren aan de beurt voor straf en nog eens straf, maar zij kwamen er schadevrij doorheen.
Onze sirene is trouwens harder dan die van gisteren in Den Haag. Dat was als het ware een slap aftreksel. Komt natuurlijk door de bediening.
De tweede periode was nauwelijks begonnen of WAUW, 1-1, doelpunt van Nick Pomponio, assist van Lance Morrison en Ricardo Dijkema, tijdens powerplay!!! Zouden ze mijn vorige verhaaltje gelezen hebben, vroeg ik mijzelf ijdel af. De Devils namen wraak door hevige aanvallen op het Groningse doel, waar Mathieu de pucks achteloos inpikte. Er werd een straf uitgedeeld aan een Grizzly en daar was ik het natuurlijk per definitie weer niet mee eens. Het werd overleefd. Na een hevige strijd en het op knullige (niet zelf bedacht) wijze verliezen van de puck werd het 1-2 voor Nijmegen. Om een duistere reden was er aanleiding tot een vechtpartijtje, wat natuurlijk voor beide partijen straf opleverde, zover wil ik nog wel met de scheids meegaan. Ik ben een vredelievend tiepje. Even ontging mij iets op het ijs, maar iemand raadde de Nijmeegse keeper aan om naar zijn moeder terug te gaan.
Flauw van het lachen waren wij om een bliksemsnelle actie van een Grizzly. Zijn helm was in het ongerede geraakt, hij bedacht zich niet, jatte een helm van een hoofd in de bank en zet hem op de bolle boos teneinde zijn puckje verder bij te dragen op het ijs. Vrijwel onmiddellijk volgde weer een dikke rel, niet daarom natuurlijk, naar zeggen van omstanders, uitgelokt door de vijandelijke keeper. Wonder boven wonder geen straffen. Wel een fractie later 1-3, de sufferds. Mieterse kansen leverden niets op, wel opnieuw knokkerij. Er schaatste een Devil rond met een dubbel nummer op de gladde rug en dat vond het publiek een akelig jongetje in dit verband. Notabene kregen de Groningers de dikste straf, drie man mochten de bank in, slechts twee Devils. Alles zakte mij af, gelukkig zag niemand dat. Misselijk hoor. Voel je het ongenoegen groeien?
Zo belandden wij in de derde periode. Er loerde een doelpunt, shorthanded, om de hoek in het voordeel der Grizzlies, maar het mocht niet zo zijn. De powerplay der Devils leverde verder geen problemen op. Af en toe kreeg Nijmegen nog een straf, de meesten waren echter voor Groningen. Een ervan bracht de stand op 1-4 voor de tegenpartij. Wel weer compleet natuurlijk, maar door een foutje (zei men op de tribune, want ik heb geen verstand van ijshockey) van een Grizzly werd het ook nog eens 1-5.
Rekenen blijkt vandaag de dag een ondergeschoven kindje te zijn, zij kunnen het niet meer, de kinders die tenslotte opgroeien tot ijshockyers en aanverwante artikelen . Dat bleek duidelijk op het ijs, want maar liefst zeven Grizzlies stonden tegelijk op het ijs en dat mag niet, straf dus. Telraam vragen aan Sinterklaas! Echter niet alle straffen waren naar onze smaak rechtvaardig, meer niet dan wel en dat ontlokte forse fluitconcerten.
Helemaal in zijn dooie eentje spurtte Lance Morrison op het doel der Devils af en woeps die zat, 2-5. Na nog wat straffen werd de wedstrijd besloten met deze eindstand.
Het grote aantal straffen, en lang niet allemaal werden ze als rechtvaardig ervaren, speelde mede een rol in deze wedstrijd. Al sloegen de Grizzlies zich er vrijwel steeds schadevrij doorheen, regelmatig met vier op het ijs is uiteraard niet de ultieme bedoeling. Goed, het is niet anders.
Wat je van ver haalt is dus niet altijd lekker……….
P.S. Voor de kattenliefhebbers, want er bleek een vraag daaromtrent te leven, mijn twee poezen zijn resp. een schriebeltje van een lapjeskat en haar kolossale (naar verhouding natuurlijk) rode, erg luie zoon.
