Powerplay…….
Vrijdag 21 november 2008: HYS The Hague tegen Pecoma Grizzlies Groningen.
Twee paar kogelronde oogjes keken mij vol verwijt aan terwijl ik mijn bepakking voor de reis naar Den Haag aan het voorbereiden was. Zij weten…….. Mijn harige vriend weet ook, maar slaat daar dan gewoonlijk een koekje uit. In dit geval mocht hij uit logeren bij een van de ‘kinderen’. Geen grote onderneming want de betreffende  jongeman is, samen met zijn door genoemde vriend eveneens hooglijk beminde vriendin, slechts luttele meters van het eigen honk gehuisvest, maar je bent er eens uit en je ruikt eens wat anders in die tuin.
Vanwege de verwachte drukte op ’s heren wegen op vrijdagmiddag ben ik vroegtijdig in het koekblik gekropen. Even in Beijum een paar dames opgehaald, die voor enkele imports ongetwijfeld een grote inspiratiebron betekenen en dan via Lewenborg, alwaar ik een supporter oppikte, die in het verleden wat rommelde met steekpenningen, maar dat nu niet meer durft vanwege mijn onkreukbare inborst. Hoewel voor een doelpunt doe ik wel een boel…….
Zonder problemen bereikten wij het Haagse en konden ons rustig geestelijk voorbereiden op de strijd der Titanen.
De spelers werden binnengehaald via een erehaag van schattige kruimeltjes gewapend met vlaggen, dat alles in een wat mistige ijshal.

Tom Korte bewapende het Groningse doel en mocht gelijk flink aan de slag in de eerste periode. Het alom bekende ‘powerplay daar doen we niks mee’ werd al snel voorgeschoteld. Luttele minuten later vond een Grizzly zijn strafbank en de Hagenaars deden er wel wat mee, 1-0. Het enige wat een Grizzly er aan overhield was een kapot stickje. Mijn achterbuurman was van mening dat de volgende straf voor de Grizzlies blijk gaf van thuisfluiterij, overigens vind ik persoonlijk bijna alle straffen slaan als een tang op een varken, maar dat is bekend. Officieel waren de Groningers net compleet, maar de jongeman was nog op weg als het ware, toen het tweede doelpunt der HYSers viel, 2-0. Ik merkte al eerder op dat er circusartiesten schuilen onder de Grizzlies, nu betrof het een salto over de Haagse keeper heen. Mooi om te zien hoor. Helaas, onder grote drukte voor het Groningse doel, maakte HYS er 3-0 van. De ellende was nog niet op, het werd zelfs 4-0. Tijd om even in Siberië af te koelen, d.w.z. buitengaats voor een paffertje, want de rokende meute werd streng doch rechtvaardig uit de entreehal verwijderd. En het was toch druk  en vooral koud buiten.

In de tweede periode deden de Grizzlies het stukken beter. Er vielen wat minder straffen. Wel kreeg een Groningse speler een klap tegen zijn bekkie, maar gelukkig was hij al snel weer op het ijs te zien.  Tom werd flink bezig gehouden en stopte vele aanvallen.
Er werd tot droefheid van het publiek voor de zoveelste keer niets met de powerplay gedaan. Verheugd en verzoend met de scheids was ik toen een vijandelijke speler voor 4 minuten mocht wieberen. Wel kansen, maar geen doelpunten was het resultaat natuurlijk. Sterker nog, het werd later 5-0. Jasses, daar helpt zelfs geen sigaretje meer tegen.

De derde periode kenmerkte zich door vele straffen voor het Haagse team. Ik begon de scheids steeds aardiger te vinden. De kansen vlogen om de Groningse oren en daar bleef het aanvankelijk bij, want de Haagse keeper liet de puck niet verder komen dan zijn gepantserde persoontje. Tom moest even later zijn helm ter reparatie aanbieden, want hij stopte een puck via zijn hoofddeksel. Tijdens een powerplay voor de Grizzlies mocht Tom er even uit, uit zijn doel dan, en dat leek fout te gaan door een schot in het betreffende doel, doch het fluitje was net even eerder. Pak van de Groningse harten (niet veel, maar wel hartelijk). Wie schetste mijn vreugde toen er toch tijdens een powerplay een doelpunt voor de Pecomaatjes mocht worden genoteerd! Noel Coutice scoorde met behulp van Derek Bachynski en Blair LeFebvre! Ga zo door hoopte ik vurig, maar dat was ijdele hoop zoals later zou blijken.
Op een gegeven moment hevig gedelibereer door de scheids en zijn knechtjes bij de boarding, het spel lag stil uiteraard. Er was iets met het glas, doch wij konden van de overkant niet zien wat precies. Er kwam een ladder aan te pas, doch die bleek overbodig, want de gesneuvelde ruit werd al of vervangen of er opnieuw ingezet, ik wil er vanaf wezen. Het kostte in ieder geval tijd, maar de speakster loste dat elegant op door huishoudelijke mededelingen te spuien.
Een agressief Haags kikkertje leefde zich even uit op het ijs. Een viezerik volgens mijn buurman en dat zal wel, want na zo’n tijd op het ijs stinken ze allemaal hevig. Het leverde over en weer straffen op, twee Hysklanten en één Grizzly, want die liet zich ook niet onbetuigd. Weg powerplay……..
Weer hevig overleg met als resultaat een HYS jongetje 4 minuten straf. Nu waren er geen 4 minuten meer, dus daar boften ze bij. Beeldschone kansen voor de Grizzlies gingen in rook op. De eindstand was dus 5-1 voor HYS.

Wat zal ik er van zeggen, ze zullen hun best wel gedaan hebben en het was jammer dat de eerste periode zo verknald werd. Tom heeft heel wat pucks gehouden, maar kan ook niet alles. Naar zeggen mankeerde er zo hier en daar ook wel wat aan de verdediging. Ach iedereen maakt fouten en dan gaat de wet van oorzaak en gevolg immers prachtig op……..
Mijn trouwe Peugeotje bracht ons ondanks een barre terugreis door sneeuwbuien en harde wind veilig in het Groningse. We vertrokken met 1°, het was in het noorden minder koud, wel 3°! Dit is natuurlijk een verkapte reclame voor het noorden.
De oogjes van mijn poezen stonden nog steeds op verontwaardigd, ‘dat doet maar en komt dan thuis of er niets gebeurd is’. Ja, ik ging nog even met ze op de bank zitten met een goed glas en een peuk, tenslotte is half drie veel te vroeg om naar bed te gaan.