Kansen, dat wel……….

En dan denken sommige mensen dat Groningen het einde van de wereld is. Vergeet het maar! Dat is Geleen, waar wij goedgemutst op zaterdag 21 februari 2009 heen reden teneinde de eerste playoff wedstrijd te zien van de Pecoma Grizzlies tegen het plaatselijke Ruijters Eaters team.

Het ritueel voor vertrek is bekend, harige vriend naar logeerbaas, poezen voorzien van bakken vol smikkels en vooral op het hart gedrukt dat zij niet mogen schooieren langs ’s herenwegen tijdens mijn afwezigheid. Daar zou ik een slechte naam van  krijgen in het dorp. Ze keken mij aan met een blik van ‘en rot nou maar op’, wat ik dan ook deed.

Zoals bekend ben ik een paar maal afwezig geweest in Geleen en toen wonnen de Grizzlies prompt. Tot de laatste keer, mijn afwezigheid bleek een dermate grote impact te hebben werd mij toevertrouwd, dat de jongens het niet meer aan konden en verloren. Wat doe je dan, in de tuf om hen vooral luid en duidelijk toe te juichen. Gelukkig mocht ik mij laten rijden en niet omdat ik een glaasje op had. In de ijshal van Geleen stond ik niet alleen om te jubelen, want meer enthousiastelingen hadden de afstand getrotseerd. Nou ja, niet alleen de afstand, ook de nachtrust. Dan hou ik altijd maar voor ogen ‘rust roest’!

Ter plekke was een deel der toeschouwers bevangen door een carnavalsroes en ik hoopte natuurlijk dat ook de Limburgse spelers waren getroffen, niets bleek minder waar……

Na een dreigende opkomst van de Drietand, waar onze beer nog wat van kan leren volgens een Groningse supporter, kwamen de toreadors onder luide klanken, zeer luide klanken, door een zeer nauw poortje het ijs op. Zelfs de scheids had jolig het ijs beklommen en daar putte ik toen nog hoop uit.

De Eaters gingen er in de eerste periode gelijk met de puck vandoor, de Grizzlies werden gered door icing en de zaken draaiden om. Daarop maakte een Groningse supporter zich sappel, want hun keeper (de Eater dus) kon beter niet ‘warm geschoten’ worden. Van mijn part had hij gloeiend rood gestaan, als de puck maar in het Geleense doel terecht zou komen. De eerste indruk, die in praktijk lang niet altijd de beste is, we zeggen niet voor niets ook ‘bij nadere beschouwing’, van de scheids was aardig, want Geleen bekwam straf. Bovendien werd de feestvreugde verhoogd door de aankomst van onze Duitse supporters. Zij verrijkten de klanken met twee trommels!!! Met de powerplay werd niets gedaan en ook Groningen mocht zitten.

Het tempo lag hoog en de jonge heren vlogen van de ene kant naar de andere. De dreiging zat vooral aan de Grizzlies kant, echter Mathieu Blanchard stond zijn mannetje en werd even later‘gepakt’ door een Eater, hetgeen op een regelrecht relletje uitliep en voor beide partijen straf opleverde. Zolang er evenwicht is, hoor je mij niet klagen.

Toen barstte Geleen los, na bijna zeven minuten 1-0, vijf minuten later 2-0 en of het niet op kon ook nog 3-0. Ik zag tranen bij een mevrouw op ‘onze’ tribune. Mathieu speelde lustig mee en mijn hart stond bijna stil. Opnieuw een klein opstootje, het spel werd al ruwer. Ook de scheids begon tegen te vallen, want een paar overtredingen jegens de Groningers werden niet bestraft. Een paar beeldschone kansen voor de Grizzlies gingen droevig ten onder. Opnieuw ontging de opperzebra zaken als puur holding (heb ik niet van mezelf hoor, want ik heb er geen verstand van immers) totaal, sterker nog een overtreding van een Eater leverde een Grizzly straf op. Echter ook een powerplay voor de Groningers bracht geen puck in het juiste doel, moet ik eerlijk toegeven.

Inmiddels was mijn gehoor ernstig beschadigd, mijn keel hevig geruwd, maar desondanks stortten wij ons in de tweede periode man- en vrouwmoedig in het lawaai.

Onze Derek Bachynski lag na een mogelijke check aan de boarding, wij hebben het niet gezien, plat op het ijs en het duurde jaren voor scheids floot, hij zag het kennelijk niet. Derek ging het ijs af om, zoals later bleek, voorlopig niet weer terug te keren vanwege een hamstring blessure. En dat terwijl wij Derek niet missen kunnen……

Toch leefden de Pecomaatjes na een aantal minuten op en Blair LeFebvre scoorde 3-1 met assist van Nick Pomponio. Bijna werd het 4-1, doch het punt der Eaters werd afgekeurd door een verschoven doel. Hoera. De meute golfde naar de andere kant, de goede dus, doch er ontstond een massale vechtpartij, waaruit drie straffen voortkwamen, twee voor de Grizzlies. Men wist mij te vertellen, dat er juist op een gevallen Grizzly werd ingehakt. Hoe dan ook, toen werd het echt 4-1.

Er werd niet altijd even zuiver gepasst, er waren kansen, er was powerplay, er werd een fraaie aanval der Groningers naar onze smaak straffeloos niet correct getorpedeerd, verder gebeurde er niets opwindends meer in deze periode.

Lest best, dacht ik optimistisch bij start van de derde periode. Aan de muzikale begeleiding lag het niet vermoedelijk, ik weet het niet zeker, ik was inmiddels doof.

Ja hoor, het begon met kansen en een powerplay die benut werd. Noel Coultice maakte er 4-2 van met behulp van Nick Pomponio en Jeroen van Olphen. Ik leefde op, maar niet voor lang, want de Eaters wisten met een powerplay doelpunt de stand op 5-2 te brengen.

Het leek of de Grizzlies wat ineen zakten, ze speelden af en toe als natte kranten. De straffen waren weer niet van de lucht, de overtredingen die niet gezien werden eveneens. Om het gezellig te maken en het publiek wat extra vertier te bieden bracht men weer een opstootje op het toneel, waaruit wonder boven wonder voor de beide zijden één straf viel. Wel zaten er inmiddels drie Grizzlies op de bank, maar dat mag de pret niet drukken. Een laatste powerplay voor de Groningers bood geen soelaas. En wij moesten het doen met een nederlaag van 5-2.

Huiswaarts was het gekwebbel natuurlijk niet van de lucht. De verbazing over de fluiterij ebde nauwelijks weg in de 3,5 uur rijden naar Groningen. De goede man was af en toe volledig de weg kwijt zoals het al eerder plastisch was uitgedrukt. En de onvrede was niet alleen van de bewoners van mijn vervoer, in de hal was al genoeg nagepraat over het fenomeen. Alle begrip voor scheidsrechters en je moet ze correct behandelen, dat staat als een huis, maar omgekeerd is het ook wel prettig als er correct gefloten wordt. Er waren teveel missers, ook voor de Eaters, want beiden hadden evenveel strafminuten, dus hierin ben ik niet partijdig………….. Met deze klaagzang ‘vertolluk ik de gevoelens van het volluk’!

Lieve Grizzlies, vanavond beter, anders is het over en sluiten…………. en vele supporters zijn nog niet rijp daarvoor!