Op de valreep
Zaterdag 20 december 2008 vond in eigen theater de voorstelling Pecoma Grizzlies Groningen tegen Amstel Tijgers Amsterdam plaats. Een wedstrijd met verwachtingen, vooral na de prachtige overwinning op Heerenveen van slechts luttele dagen terug.
Velen weten dat ik erg meeleef en niet graag iets wil missen. Wel, dat kun je ook te ver drijven, want wat overkwam ondergetekende? Ze was om half zes, ja dat lees je goed, al present in Kardinge in de optimistische veronderstelling dat de wedstrijd om zes uur zou beginnen. Ik had net met een van mijn zoons de aanvangstijd van zondag besproken en dat was blijven hangen….. En dan roep ik bij tijd en wijle naar de heren op het ijs dat ze truffels zijn……………
De introductie van de wedstrijd was weer aandoenlijk vooral door het glijdende entree van een groot shirt met een klein mensenkind erin.
Nordhorn was aanwezig voor de echte jolijt en de Grizzlies traden aan volgens het boekje en de stadsomroeper. De Tijgers kwamen binnen in shirts die mogelijk per ongeluk met de bonte was waren meegedraaid. Het zal wel mode zijn.
De Tijgers gingen al snel richting het Groningse doel en de paniek sloeg bij mij althans vrijwel gelijk toe. Engerds! Kregen de Grizzlies ook nog een straf toebedeeld, waar het publiek om mij heen het absoluut niet mee eens was en ik al helemaal niet. We hoefden niet Apeldoorn te bellen, het bleef schadevrij. Af en toe een mooie kans voor Groningen, maar het gebeuk op het doel der Grizzlies, waar overigens Mathieu zijn plek weer had ingenomen, verontrustte mij ernstig. Maar dat liep goed af en de rollen werden omgekeerd. Snoeihard scoorde Derek Bachynski voor Groningen, 1-0, met hulp van Preston Cicchine en Blair LeFebvre. Minder leuk was de gelijkmaker nauwelijks een minuut later, 1-1. De scheids mocht zich ook niet langer in mijn sympathie verheugen, want hij veroordeelde een Grizzly tot 4 minuten. Weliswaar kreeg ook een Tijger even later straf, maar dat is uitstekend gezien..….
Al het gedoe weerhield de Amsterdammers er niet van te scoren, 1-2, en 1-3 shorthanded. Net toen ik van wanhoop weg wilde lopen, verrichtte Blair LeFebvre een goede daad, 2-3, met assist van Preston Cicchine en Ram Sidhu. Daar er verder geen enge dingen gebeurden, kon ik het tot de pauze redden.
De rookclub HABC en anderen hernamen hun plaatsen en kregen in de tweede periode een nieuw spelletje voorgeschoteld. Wij schatten in dat het ‘boter, kaas en eieren’ was op het ijs. Drie scheidsen waren druk in de weer. Zij bleken bij nader inzien het ijs te herstellen van enige beschadigingen en oneffenheden kunnen niet getolereerd worden, niet in het dagelijks leven, laat staan op het ijs.
De eerste aanblik van het hervatte spel was niet flitsend en voor zover mogelijk hield ik mijn hart vast. Het was een rommelig gedoe en de Grizzlies kropen een paar maal door het oog van de naald. Het was een geknoei van de bovenste plank. Wij gilden de tent bij elkaar van ellende, want je kon het zien aankomen, 2-4 en stom, stommer, stomst, 2-5. Wat hebben die jongens, vroegen wij ons vertwijfeld af. Wat gemaai over de puck en meer van dat soort grappen. Maar Ram Sidhu zag het licht en scoorde het derde punt voor de Grizzlies met assist van Blair LeFebvre en Nick Pomponio. De supporters verbaasden zich af en toe dat er geen straf werd uitgedeeld voor sommige verrichtingen der Tijgers, maar wie zijn wij? Wij kunnen ons slechts verbazen! Zo nu en dan een Tijgertje op de strafbank is niet verontrustend, maar een Grizzly vier minuten is dat wel. Er was bloed gevloeid en dat mag niet, vandaar. Dan tot onze grote vreugde opnieuw een gestrafte Tijger en toen was het pauze.
In de derde periode moest het gebeuren en het gebeurde toen Nick Pomponio met assist van Blair LeFebvre er 4-5 van maakte. We kregen weer een flauwe hoop, echter de Amsterdammers gooiden zich volledig in de strijd, want het kwam er nu op aan. Daar hadden wij enig begrip voor, maar waren er niet blij mee. De Tijgers misten een telraam, maar de scheids was mild, wij niet…… Er volgden wat kansen over en weer en gelukkig weer voor Groningen was het raak: 5-5, een punt van Ram Sidhu, assist van Nick Pomponio en Blair LeFebvre. Met nog ongeveer 15 minuten te spelen was de spanning om te snijden. Ik verouderde zichtbaar en stond inmiddels met één been in het bejaardencentrum. Mathieu moest een ‘veterprobleem’ verhelpen en daardoor konden we even ademhalen. Maar het moest verder, de tijd moest vol gemaakt. De Tijgers scoorden bijna, maar net niet helemaal. De valpartijen waren niet van de lucht en een schot op het vijandelijke doel, trof net niet doel genoeg. Bijna waren de Grizzlies de klos en nogmaals hadden ze mazzel en weer en ik kroop achter een buurvrouw weg om het niet meer aan te zien. Gelukkig raakten de Tijgers gefrustreerd en dat leverde hen een straf op. Groningen vroeg een time-out aan en er kwam een zinnig voorstel van de tribune, namelijk beide keepers uit het doel halen. Dat gebeurde dus niet en het leven ging door. Kans op kans, mis op mis, heen en weer en tijd. Dus verlenging.
Een luid gezang en getrommel luidde de verlenging in. Wat het gezang betreft heb ik mij bescheiden op de achtergrond gehouden, want ik heb een stem om cokes mee te kloppen, laat staan na al mijn geblair tijdens deze enerverende wedstrijd.
Verlenging is voor mij een grote belasting, dat is eigenlijk net te veel van het goede, ik wil die spanning niet aan. Of ze het wisten, die brave Grizzlies. Weliswaar mislukte de eerste poging, maar uiteindelijk lieten zij het niet langer dan 45 seconden duren en het werd op de valreep 6-5, het beslisstende punt gefabriceerd door de beide Blairtjes (LeFebre en Tassone) en Noel Coultice. Einde oefening, twee puntjes in het laatje.
En dan nu vanavond jongelui, doe je best en zorg dat jullie winnen. Ik zal er niet bij zijn, maar er komt wel een verslagje van mijn hand, want ik leef vreselijk mee en draai er wel een punt aan …………. Als dat zou kunnen……………
