Weggelopen

Zondag 18 januari 2009. Eindhoven Kemphanen vs Pecoma Grizzlies Groningen. Een flink eind rijden, maar in een volgeladen koekblik van een meneer die alles op de gevoelige plaat vastlegt, vloog de tijd. Natuurlijk moesten we wel wat omzichtig een bammetje verorberen, want ooit heb ik enkele stroopwafelkruimels achter gelaten en alhoewel mij dat geen moment echt kwalijk is genomen, word je toch wat voorzichtiger, want straks moet ik de auto uitzuigen……. Behalve ’s mans ega, was ook een andere trouwe supporter aanwezig. Degene, ik meldde het reeds vorig seizoen, die mij toentertijd trachtte om te kopen met steekpenningen. En hij probeerde het opnieuw, doch ik ben standvastig en heb met grote overtuiging geweigerd en mij vervolgens op de hartjes gestort. Overigens en dat spijt mij oprecht, hebben de lieden op de voorbank zich wel om laten kopen. Het is maar dat jullie het weten.

Aangekomen in de ijshal hadden we nog even tijd voor een praatje en een trekje buiten natuurlijk. Ook de bus was goed aangekomen, hoewel het de tweede bus bleek te zijn. De eerste vertoonde mankementen en je kunt met zo’n kostbare lading geen risico nemen. Er bleek ook nog een ongelukje aan boord te zijn gebeurd, de zak van een ‘teamlijder’ was kapot gegaan. En misschien is het zo wel gekomen. Wat? Nou die vreselijke nederlaag, verloren van Eindhoven met 4-1.

Een zenuwachtig lichtspel leidde de wedstrijd en het entree der Kemphanen in. Een schattig beestje ontbrak hier, maar wees eerlijk, een kemphaan is ook geen schatje. Toen het licht werd………….

Zaten wij pardoes in de eerste periode. Het ging onmiddellijk de verkeerde kant op en het leek nergens naar. Bezorgd keken wij elkaar aan, want de eerste klap is wel een daalder waard, althans zo was het vroeger altijd. Mathieu Blanchard mocht heel snel zijn kunsten vertonen. Daar leek niets mee mis. Verder ging alles mis, af en toe een kansje, maar……. bijna. Af en toe sloeg kleurenblindheid toe, af en toe werk voor Mathieu. Zorgelijk constateerden wij dat Eindhoven het meest met de puck aan de haal ging. Een rare periode zonder straffen, zonder doelpunten. Natuurlijk wel een opluchting.

In de tweede periode bleek dat de scheids wel degelijk een fluit had, want hij gebruikte hem om de Kemphanen een straf op te leggen. En dat werkte, hoera! Ram Sidhu scoorde een powerplay 0-1 met assist van Derek Bachynski en Jeroen van Olphen. Ik keek  hoopvol om mij heen, maar de dames aan weerszijde van mij hadden geen goed gevoel. Tja, kon ik ook niet helpen. Over en weer wat kansjes, over en weer wat reddingen door de keepers. Dan een forse straf van maar liefst 2x 2 minuten, want een Grizzly had maar liefst hooking en roughing tegelijk gepleegd, dat is een prestatie op zich. Gelukkig vond de scheids vrij snel aanleiding om ook een Kemphaan 2 minuten te geven en zo kwamen de Grizzlies er mooi doorheen. Tot zover nog geen grote ellende, hooguit slap spel.

Maar toen sloeg Eindhoven terug, 1-1 en een halve minuut later 2-1. Vooral de laatste moet heel hard zijn geweest, want mijn buurvrouw voelde hem aankomen. Beide teams konden nog een straf incasseren en toen was het gelukkig pauze, want het geklungel was niet om over naar huis te schrijven.

Over de derde periode kan ik niet veel vermelden, behalve dat het 3-1 en 4-1 werd na hevig gemodder. Aangezien ik het niet meer kon aanzien, heb ik de kuierlatten genomen halverwege de derde periode. Later hoorde ik dat 4-1 ook de eindstand is geworden.

Eenmaal eerder ben ik voortijdig naar de gang verdwenen, maar dat was bij een hele goede wedstrijd met een enorme verlenging. Een wedstrijd die uiteindelijk gewonnen werd door de Groningers, mede door het uitstekende keepwerk van Tom Korte.

Maar dit was zo beroerd, dat ik er om die reden niet langer naar wilde kijken. Wat de jongens mankeerde, ik zou het niet weten, maar kauwgom onder de schaatsen, kleurenblindheid, geklapwiek, te laat van huis, noem het maar op en je kon het zien. Als Eindhoven nou geweldig goed had gespeeld, dan zeg je ‘vooruit, ze waren ook sterker’, maar dat was zeker niet het geval.

Op de terugweg kwam ons aller verbijstering natuurlijk uitgebreid ter sprake.Verbijstering, onbegrip, veronderstellingen, een mens wil altijd graag het 'waarom' weten. Waarschijnlijk zullen we het nooit te weten komen. Onder het verorberen van resp. steekpenningen en hartjes, werd ik in ieder geval wat hartiger en kwamen wij allen voorspoedig thuis. Mijn harige vriend opgehaald, een drankje genuttigd bij zijn grote broer en thuis voor de buis teneinde de zinnen te verzetten. Vannacht werd ik even wakker en ik dacht maar één ding: ‘zijn ze nou van de pot gerukt!’

Vrijdag naar Nijmegen? Nee, ik denk niet dat ik dat risico neem. Met een stukje spits naar het zuiden, dik twee uur onderweg (de vorige keer  meer dan drie uur), rond elf uur retour Groningen en rond 1uur ’s nachts thuis? En dan mogelijk weer zo’n ‘……’ wedstrijd? Ik ben wel goed, maar niet gek.