Joepie!

Toch nog een redelijk delegatie uit Groningen zag een mooie overwinning van de Pecoma Grizzlies in Utrecht tegen de Hoek Dragons. Het werd een uitslag van 4-6 in hun voordeel en dat kunnen ze goed gebruiken, laten we eerlijk zijn.

De Utrechtse ijshal was beslist niet stampvol, doch er was een stukje tribune, waarschijnlijk voor belangrijke mensen, waar extra aandacht aan werd besteed. Een groepje spaarzaam geklede meiskes voorzien van kleurige pluimen in de knuistjes. Vergeef me de ‘pluimen’, maar ik weet niet hoe dat in vaktermen heet. In ieder geval zwaaiden en zwenkten zij met overgave in de stiltemomenten van de wedstrijd. Het zag er kleurig doch zeer koud uit. Op de tribune meenden wij in de derde periode er ook een minder te tellen, mogelijk was het arme kind bevroren geraakt.

Helaas telden de Grizzlies drie geblesseerden, die de wedstrijd vanaf de tribune gadesloegen in plaats van hun puckje op het ijs te kunnen bijdragen.

Tom Korte verdedigde deze wedstrijd het Groningse doel.

Gelijk vanaf het begin had ik er geen goed gevoel over. Niet over Tom hoor, maar over de spelers in het veld. Het leek wat onzeker na de zware wedstrijd van de avond ervoor, het ijs leek gladder en ga zo maar door.

Over de scheids had ik een ander gevoel want een Dragon werd  al snel verbannen naar de strafbank, heel goed gezien scheids. Dat hielp niets, want het geklungel ging gewoon door en dat resulteerde in een shorthanded goal voor de Utrechtenaren. De scheids wilde echt in een goed blaadje bij Groningen, want hij stuurde opnieuw een Dragon voor 2 minuten van het ijs. Helaas even later ook een Grizzly en toen Utrecht compleet was, werd het 2-0. De griebels liepen mij inmiddels over de rug. Doodenge situaties verhoogden de ellende en de stand voor Utrecht, 3-0. Een schot tegen de lat sloeg onze hoop het ijs in. Een nieuwe powerplay voor de Pecomaatjes leverde opnieuw niets op. Ruim een minuut voor het einde der periode kon er een ‘meer geluk dan wijsheid’ punt voor Groningen worden genoteerd, 3-1, gescoord door Nick Pomponio, assist Noel Coultice en Blair LeFebvre.

Na onze droefheid boven een sigaretje te hebben uitgehuild, zetten wij ons met de moed der wanhoop weer op de weinig comfortabele bank. En wie schetste onze verbazing, maar ook blijdschap, dat er een totaal ander Gronings team rond schaatste. Goed wakker gaven ze Utrecht al snel van katoen. Preston Cicchine maakte er 3-2 van met assist van Reinier Holthof en Lance Morrison. Ik zag een beetje licht gloren, maar durfde nog niet in een overwinning te geloven. Eerst zien immers. Bijna scoorden ze weer, maar het werd een knokkerijtje waaruit straffen voorvloeiden. Een Grizzly werd zelfs bestraft omdat hij lelijk tegen de officials was geweest en dat kost je 10 minuten nietwaar. De Grizzlies waren echter op dreef en het duurde maar even of de stand was gelijk, 3-3. Dat was het werk van Klaver Jan Middelweerd met behulp van Noel Coultice en Nick Pomponio. Opnieuw prezen wij de scheids vanwege zijn heldere blik op de wedstrijd, want Utrecht kreeg weer straf. Dankbaar werd er dit keer gebruik gemaakt van de powerplay en de stand werd maar liefst 3-4 door een schot van Blair LeFebvre, assist van Lance Morrison en Nick Pomponio. Het was inmiddels een pracht van een wedstrijd geworden! Tom kreeg wel het nodige te verwerken, maar hij was uitstekend te pas.

Een der Grizzlies solliciteerde voor het circus, want met een fraaie salto door de lucht kwam hij op beide schaatsjes op het ijs. De malloot die dit veroorzaakte, een Dragon dus, kreeg straf. Voor zover het publiek het kon waarnemen kwam het 5^e doelpunt in het voordeel der Grizzlies tot stand door een Dragon. Het werd op papier toegeschreven aan Lance Morrison, assist Derek Bachynski en Preston Cicchine. Het zal me een worst wezen hoe een puck in het doel komt, als ie er maar in zit, in het goede doel natuurlijk van ons uit gezien.

Verwachtingsvol schoven wij weer op onze plaatsen teneinde de derde periode te beleven. Ik durfde nog niet in de goed afloop te geloven, want zouden onze helden niet vermoeid zijn zo langzamerhand??? Nee hoor, niets daarvan, zij brachten het tempo er gelijk goed in en dat betekende na 43 seconden 3-6, gescoord door Blair LeFebvre, assist Reinier Holthof en Noel Coutice. Ik had al beloofd gisteren dat wij voor honderd zouden juichen, nou vermenigvuldig het maar met drie (ik overdrijf nog wel eens een beetje). Aangezien een Grizzly een Dragon plette tegen de boarding, werd er natuurlijk straf uitgedeeld. Echter geen schade.  Er volgende nog meer straffen in deze periode en daarin wonnen wij ook. Utrecht kwam nog eenmaal om de hoek gluren door de stand op 4-6 te brengen en daar bleef het bij.

Groningen kon naar huis met eindelijk weer eens 3 puntjes in het laatje. En achteraf konden de supporters niet anders zeggen, dan dat het een mooie wedstrijd was geweest, na een flauw aanloopje. Jammer dat aan het einde der wedstrijd er totaal vijf geblesseerden bleken. Hopelijk niet langdurig.

Opgewekt en monter reden wij huiswaarts. Dat voelt heel anders dan na een nederlaag, dus graag zo verder in de toekomst. Mijn optimisme van gisteren is gelukkig niet gelogenstraft. Bovendien weten we nu zeker dat jullie het kunnen, Grizzly-boys!