Zinderend!
Ondanks het verlies van 2-4 ging zonder twijfel een ieder vanuit Kardinge op zaterdag 15 november 2008 naar huis met een zeer voldaan gevoel. Men had gekeken naar de wedstrijd tussen de Pecoma Grizzlies en de DESTIL Trappers uit Tilburg. Zelden had men zo’n goede wedstrijd voorgeschoteld gekregen. De spetters vlogen eraf.
De trommels, toeters en de effectieve aanmoediging der supporters uit o.a. Nordhorn zorgden voor een weergaloze sfeer.
De wedstrijd had o.a. twee verrassingen in petto. Ten eerste waren de scheidsrechters in nieuwe outfit gestoken. Een chique ontwerp met naamkaartjes op de ruggen, hetgeen het eventuele mopperen makkelijker maakt. Ten tweede hadden de Pecoma Grizzlies een nieuwe speler aangetrokken, luisterend naar de poëtische naam van Blair Noel LeFebvre. En weten jullie wat zo aardig is, er was natuurlijk al een Blairtje, maar ze lijken op elkaar volgens buuv. Ik heb daar geen oordeel over, want met helm op zie ik het niet, ik moet haar zien voor enige herkenning zoals ik al eerder schreef.
Laten we naar de eerste periode gaan. Matthieu Blanchard vonden we in het Groningse doel. Het begon gelijk goed en ook nog met een komische noot. Een run op het Tilburgse doel door de Grizzlies, maar de keeper liet zich niet verrassen door een puck, eerder door een Grizzly die in het doel verdween en vervolgens bedolven werd door het doel. De periode kenmerkte zich door een hoog tempo en vele kansen over en weer. Herkenbaar was wel het verloren gaan van de powerplay, noppes.
Een ander schot telde niet. De Tilburgse keeper hield maar liefst twee rebounds achter elkaar. De ene kans voor Groningen was nog mooier dan de andere, dus het publiek spoorde met enthousiasme de jongens aan. Tot ieders onthutsing bekwamen de Grizzlies een straf, men snapte er geen zak van om precies te zijn. Het aardige was dat de nieuwe Blair (Noel LeFebvre) zich van die straf niets aantrok en lustig een shorthanded goal maakte in zijn dooie eentje. Wij zagen dit fenomeen om 14.38 min.
Even later ontaardde een aanval op het doel der zuiderlingen in een hevige vechtpartij. Vanaf mijn plekje was niet te beoordelen wie begon en wie wat deed. De scheids oordeelde wel, want daar is die snuiter voor, en stuurde 2 Trappers en 3 Grizzlies naar de strafbank. Met deze ongelijke verdeling waren wij het uiteraard niet eens, temeer daar het gevolg een doelpunt voor Tilburg betekende, 1-1.
Pauze, gelukkig, mijn hart had rust nodig.
De tweede periode begon al snel met straffen voor de Groningers. Vooral het ‘delaying the game’ wekte grote verontwaardiging. Mathieu kreeg het zwaar te verduren en tenslotte werd het door de powerplay der Trappers 1-2. Dat spelletje bleken de Groningers ook te kennen, want even later scoorde eerder genoemde Blair zijn tweede doelpunt, nu in powerplay en geassisteerd door Preston Cicchine en Ricardo Dijkema. Het publiek schreeuwde de kelen schor van vreugde. Minder leuk was het derde doelpunt der Tilburgers, 2-3.
Volgens een achterbuurman misten de Grizzlies een panklare kans om de stand gelijk te krijgen. Er kwam nog een kans die de mist in ging. Nog erger, we kregen weer straf vanwege het voorkomen van een nieuw tegendoelpunt. Mijns inziens was het meer een prachtige redding, maar wie ben ik…. …… Afkoelen op het balkon in de pauze, want de temperatuur was moordend in de ijshal, mede door mijn hevig meeleven.
De derde periode begon met een restje straf, er werd geen schade door geleden. De ‘oude’ Blair werd geveld en het deed zich aanvankelijk akelig aanzien. Doch het leek wel een Hollandse jongen van Stavast, want we zagen hem snel terug op het ijs.
De Trappers pleegden een walgelijk hard schot op het doel. Wat de reden precies was is mij ontgaan, maar het telde niet. Een klein pluspuntje voor de scheids! Daarna kreeg hij een torenhoge minpunt omdat hij de Pecomaatjes van een straf voorzag die volgens het publiek nergens op sloeg. Je mag nu eenmaal niet slaan en al helemaal nergens op. Overigens overleefden de Grizzlies deze straf schadevrij. Toen ze echter compleet waren, herken ik dat niet?, scoorden de Trappers 2-4.
Ook de lachebekjes onder de supporters hadden wat te doen, want de puck schoot onder de boarding en zat dus klem. Gieren en brullen, dat begrijp je……
De aanslagen op Mathieu waren niet van de lucht. Dat was niet persoonlijk, het ging om het doel. Dat is een aardige: het doel kan doel op zich zijn.
Er volgde nog een powerplaytje voor de Grizzlies, maar geen positieve gevolgen helaas. Opnieuw werd een straf toebedeeld aan de Groningers, terwijl wij allen er heilig van overtuigd waren dat het net omgekeerd moest zijn. In ieder geval ging alles goed, behalve dat er niet meer gescoord werd, door geen van beide partijen. De eindstand bleef dus 2-4 voor de Trappers.
Het was een zinderende wedstrijd, waarin de Grizzlies geweldig gespeeld hebben en hebben laten zien dat ze groeien. Het biedt zeker hoop voor de toekomst.
De Nordhornse supporters wisten van enthousiasme niet van ophouden en gaven na afloop nog een compleet concert, zwaaiend met vlaggen en joelend met de mondjes.
Een meneer die verstand van ijshockey heeft, vroeg mij wat ik van de fluiterij vond. Dat moet je nooit aan mij vragen, want ik ben veel te gekleurd. Maar met genoegen vernam ik dat hij het met mij eens was, dat er toch wat gekleurd gefloten was en dat het niet de eerste keer is geweest. Jammer hoor, ‘boeren’ zijn ook aardige mensen en zeker als ze uit het noorden komen. Oh hemel, nu ben ik wéér gekleurd…. En dat voor een Haags meisje!
Jongens, vanavond in Utrecht zullen er veel minder supporters voor Groningen zijn, maar ze zullen jullie aanmoedigen voor honderd. OK? Dan moeten jullie weer zo goed je best doen! Afgesproken? Tot vanavond!
