Geen makkie
Nee, het was zeker geen makkie voor de DESTIL Trappers uit Tilburg in de wedstrijd tegen de Pecoma Grizzlies in Groningen op zondag 15 februari 2009. Er moest hard voor gewerkt worden, want de Grizzlies waren niet voor de poes en lieten hun tanden schitteren voor een overvolle ijshal, voorzien van alle ingrediënten voor een uitbundige sfeer. Onze Duitse supporters roerden hun trommelstokje weer mee met het eigen huisorkest. De sirene was op dreef, het publiek gretig.
Beer was beter! Dat was een goed bericht. De wedstrijd kon beginnen. De bananen, ik noem geen merk in tegenstelling tot het publiek, betraden de arena zwierig. De Grizzlies maakten het bekende waardige entree, klaar voor de strijd.
Via het Grizzlies doel bewoog de strijd zich richting het goede doel, doch niet voor lang, want de handel nam een retourtje. Mathieu wist de puck te verschalken. Zo golfde het heen en weer tot 1.58 minuutjes. De Trappers zetten tot onze grote ontzetting een punt op het bord, 0-1. De goalie der Trappers kreeg een zacht eitje te verwerken uit een slap aanvalletje en ja hoor, weer van d’ene kant naar d’andere kant. En bijna, maar nog niet helemaal. Toch werd de druk op het Tilburgse doel wel groter. Er volgde een straf voor een Grizzly, het werd ons niet duidelijk waarom. Uiteraard riep de stadsomroeper dat wel, maar wij hadden niets gezien.
Daar Mathieu, zoals gewoonlijk, in uitstekende vorm stak, overleefden de Groningers dit zonder narigheid. Kansen om te zoenen wisselden elkaar af met monsterreddingen van Mathieu. Ook de keeper der Trappers verrichte uitstekend werk (helaas…..) en dronk zich af en toe een beetje moed in met een slokje uit de fles. Wij waren uiteraard zeer verheugd met een straf voor het gele gevaar en de Grizzlies deden dan ook verwoede pogingen om de puck in hun doel te frommelen. Helaas, de achterkant van het doel telde niet. Met de powerplay werd dus niets gedaan. Er verdween een puck tot achter de zamboni, die zien we nooit meer terug. Eindelijk, eindelijk waar we al een dikke 17 minuten op wachtten: 1-1, een doelpunt van Derek Bachynski met assist van Lance Morrison en Klaver Jan Middelweerd. Nog wat circuswerk van Mathieu, maar er gebeurden geen ongelukken en dat was goed pauzeren.
De pauze was extra lang, want de Groningse dweil was te laat begonnen. Daarom niet getreurd en fluks het hemdje opgebeurd, zoals men in mijn jonge jaren placht te zeggen. Bovendien was ik nog niet omgeschakeld, dus wilde ik de puck in het verkeerde doel zien verdwijnen. Gelukkig werd ik snel op het rechte spoor gezet door mijn attente buurvrouw.
Een acrobatische kans vervloog letterlijk, het retourtje verliep hetzelfde, gelukkig maar. Ik kreeg opnieuw het bekende heen en weer. Tot die vermaledijde Trappers raak trapten, 1-2. Ik besloot dat zij het niet verdienden, de Grizzlies dit trouwens ook niet. Straf voor Groningen, holding, dat mag niet eens. Gelijk volgde er gedonder om het doel der Grizzlies, maar zij liepen geen schade op. Een aanval op het doel der Trappers liep stuk op de keeper, de snuiter ving de puck. Weer hooking aan de broek der Grizzlies. Dat weerhield hen niet uit te breken, doch de hinder van de tegenpartij was zodanig dat er een penaltyshot voor de Groningers uit voort kwam. Jasses, mis.
Kans op kans, powerplay zonder resultaat en weer pauze.
Nauwelijks op het ijs in de derde periode of Tilburg maakte 1-3 van de stand en dat na een briljante doch mislukte kans van de Grizzlies. Vertwijfeld kromp ik in elkaar.
Opnieuw een dot van een kans, tot daar en niet verder. Een Trapper probeerde zielig te doen door te blijven liggen, maar daar trapte niemand in en terecht, want hij krabbeltje bij gebrek aan aandacht overeind en schaatste kwiek verder.
Mathieu kreeg het zwaar te verduren, want de Trappers verkeerden regelmatig in onze gevarenzone. Het zat de Grizzlies ook niet mee, een drieste aanval, een snoeksprong van een Grizzly, maar nop. Omgekeerd redding door de fluit vanwege offside. Het enthousiasme van het publiek leed er niet onder, de broodtrommels werden opgewekt opengetrokken. Dat hielp allemaal mee tot het doelpunt van Ram Sidhu met assist van Blair LeFebvre, 2-3. Alles was nog mogelijk. Tot een minuut voor het einde Mathieu uit het doel ging en toen kon je er vergif op innemen, want de praktijk heeft zo langzamerhand toch wel geleerd dat die handeling een doelpunt voor de tegenpartij gaat opleveren. Ja hoor, 2-4!
Een buitengewoon spannende wedstrijd, waarin de Grizzlies het de Trappers heel lastig hebben gemaakt. En natuurlijk staan de Tilburgers bovenaan in de competitie, maar gezien de krachtenverdeling gisteravond, hadden de Grizzlies minstens verlenging verdiend, daar waren de geleerden het wel over eens. Liefst winst natuurlijk, maar je moet niet overdrijven.
Met hoog rode konen verliet ik het pand, niet voordat ik mijn lieve hyves-vriendinnetje gedag had gezegd. Je kunt niet jong genoeg beginnen als supporter van de Grizzlies.
Thuisgekomen stonden de uitslagen natuurlijk al op de site en even later het programma voor de playoffs. Hoera…… naar Geleen…………, nu ga ik wel, want ik durf geen risico meer te nemen. Desnoods neem ik Rex mee, hij houdt wel van pucks.
Dus tot zaterdag in Geleen, zondag in Groningen en zo nodig trekken we op woensdag nog een keer naar het zonnige zuiden. Ik deins nergens meer voor terug!
