Gehaktdag
En dat op woensdag notabene, terwijl ook Feijenoord een gehaktdag bleek te hebben gehad, hoorde ik op het nieuws vanochtend. Ik had het eerlijk ter plekke van de wedstrijd van de Hajé Flyers tegen de Pecoma Grizzlies Groningen in Heerenveen op 14 januari 2009 al bedacht. De Grizzlies maakten gehakt van de Flyers. Al dan niet mager, rund of varken, dat is aan de lezer ter beoordeling, maar ze sleepten een overwinning van 1-5 in de wacht.
Om niet achter te blijven bij het modeverschijnsel demonstreerden de Friezen ook een beer, een deels witte, die de kop er niet altijd goed bij had en hem uit nood af en toe maar in de hand nam. Daarentegen waren de Flyers weer dreigend als schaatsende zwarte geraamten verkleed. Het hielp geen barst bleek later.
Een goed bericht: Lance Morrison hersteld van zijn blessure!
Men bevond zich in de eerste periode duidelijk op glad ijs. Een Flyer ging onderuit, wat de opmerking aan een Groningse supporter ontlokte van ‘da’s één’.
Mathieu Blanchard kreeg onmiddellijk veel werk, maar de laatste Blair kreeg ook een mooie kans en hup (niet onze speler Hup, want dat is met een hoofdletter) weer terug met een Fries schot tegen de lat. Een Grizzly naar de strafbank, maar wij hadden natuurlijk niets gezien.
Mathieu verwijderde opnieuw een kledingstuk, waarop wij in een hilarische lachbui schoten.
De kansen walsten van links naar rechts, beide keepers deden wat ze konden, een powerplay werd niet door de Grizzlies benut, dus wij waren beslist wat ongerust. Tot Reinier Holthof scoorde met assist van Lance Morrison en Derek Bachynski, 0-1. Bemoedigend dus. Uitzinnig reageerden de Groningse supporters bij het schot van Lance Morrison, assist Preston Cicchine, 0-2!
Het spel golfde op en neer, kansen aan beide kanten, saves aan beide kanten. Nog enige tevredenheid over het gefluit, want vlak na elkaar twee Flyers op de strafbank en pauze.
Dus de tweede periode ving aan met een fraaie dubbele powerplay voor de Grizzlies. Stiekem zat ik met gekruiste vingers dat er gebruik van zou worden gemaakt. Ik hoefde niet ongerust te zijn, want er waren slechts 29 seconden verstreken en Nick Pomponio schoot de puck in het goede doel, 0-3, geholpen door Noel Coultice en Blair Tassone. Er bleef nog een stukje powerplay over, maar dat leverde niets meer op. De Grizzlies gingen wel vol energie richting Flyers doel, maar de puck ging richting Tjalleberd of daaromtrent. Een beetje knokkerij uit frustratie ongetwijfeld betekende aan beide zijden een straf. Dat was geen beletsel voor Derek Bachynski om in zijn uppie de 0-4 te scoren. Een straf voor Groningen bracht voor Heerenveen eindelijk een doelpunt, 1-4. Jammer, maar ik gunde ze wel een kleinigheidje.
Ons ongenoegen jegens de opperzebra groeide aanzienlijk, want Mathieu werd plat gegooid in zijn eigen doel door een Flyer en een Grizzly kreeg straf. Dat was echt de waanzin ten top en het Groningse publiek gooide zich in de stress. Even later benutte Blair LeFebre een powerplay voor de Groningers door er 1-5 van te maken. De assists waren van Derek Bachynski en Preston Cicchine. De kansen waren opnieuw aan beide kanten, maar Mathieu was natuurlijk paraat. Een Grizzly werd gevloerd en niet per ongeluk, dat was een ieder duidelijk behalve de scheids. Even leek het opperhoofd zijn fluit kwijt, maar wij hadden geen medelijden.
Een stelletje ontrouwe Groningers zong ‘let’s go Flyers’ en wat mij betrof hadden ze verwijderd mogen worden……
Opnieuw voor Groningen een straf, die kant nog wal raakte. Aangeraden werd een herhalingscursus voor scheidsmans. Bijna een shorthanded goal, maar dat bleef bij bijna.
De derde periode. Aandoenlijk was het verhaal dat er Friezen waren die de Flyers beter vonden dan de Grizzlies, maar ze wisten nog niet waarin…….
De Grizzlies betraden het ijs, de Flyers lieten op zich wachten en we hoopten dat ze hadden opgegeven, maar dat bleek ijdele hoop. De Pecomaatjes stonden natuurlijk prachtig voor, maar je weet maar nooit immers, bij ijshockey kan alles.
De verontwaardiging jegens de scheids was inmiddels groot en de meest vriendelijke titel vond ik toch wel ‘blinde vink’. Nog een keer en we springen gezamenlijk over het glas op het ijs, dreigden wij, hoewel mijn buurvrouw een minder gevaarlijke route wilde nemen. En waarom? Een straf die sloeg als een tang op een varken. Ik blijf vlezig bezig en dat voor een vegetarër! En weer zag 'je weet wel' niets, nou ja hij kan het misschien ook niet helpen dacht ik nog even. Lenzen niet in of zo........ In ieder geval waren de Grizzlies weer compleet zonder schade. Het werd echt te gek, een nieuwe straf, de scheids maakte het gebaar al voor er iets gebeurd was, bovendien had hij het niet kunnen zien zo werd mij verzekerd. Onze Mathieu kreeg een lel en dat mocht kennelijk. Hoe dan ook, we raakten compleet en weer schadevrij. Toch zag scheidslief soms wel wat en een Flyer mocht uitrusten. Een time out voor Groningen snapte ik niet, maar werd mij uitgelegd, dat is om 30 seconden rust te creëren. Handig hoor.
Behalve nog een paar blinde vlekken en onbegrijpelijk straffen in het nadeel der Grizzlies, gebeurde er niets opwindends meer. De eindstand bleef 1-5.
Te gek, natuurlijk, want de derby werd gewonnen! Knap hoor Grizzlies, ga zo verder! Luid zingend ben ik naar huis gereden, ik had geen passagier die daardoor naar de oorarts moest en de weg was de helft korter.
