Top of flop
De titel is een doordenkertje en voor tweeërlei uitleg vatbaar als je één woordje over de grens spreekt. Het heeft mij wel een half uur gekost, kun je nagaan….
En deze titel betreft de wedstrijd van de Pecoma Grizzlies Groningen tegen HYS The Hague op zaterdag 13 december 2008 in eigen huis.
Zeer vroeg betrad ik het onderkomen der Grizzlies om vooral niets te missen van het inschaatsen en dat gaf de burger moed. Aanvankelijk leek er niet zoveel publiek te zijn als anders en een goed geïnformeerde meneer vertelde mij dat het mogelijk kwam door een belangrijke volleybalwedstrijd te zelfder ure. Snap ik niks van, het is geen vergelijken, hoewel ik graag volleybal hoor, daar niet van. Echter wie schetste mijn grote opluchting toen om twee minuut na acht de tribune toch nog vol liep. Een beetje laat komen is uitermate chique, vandaar natuurlijk. In het verlengde daarvan ligt het wat in je glas of kopje laten zitten, anders is het net of je dorst hebt en da’s ook niet chique, maar dat terzijde.
De avond leek niet meer stuk te kunnen, want eindelijk liepen de namen en de spelers synchroon. Dat begint gelijk veel beter, meer afgewerkt als het ware. Ook was ik verheugd balkonvriendin C weer te zien. Haar afwezigheid vorige week was niet ongemerkt voorbij gegaan. Overeind blijft uiteraard dat het geen pas geeft om in het seizoen naar Denemarken te gaan en al helemaal niet voor vakantie. Echter het is haar vergeven, want ik mok niet lang.
De eerste periode met Mathieu Blanchard in het doel. Even de verkeerde kant op, maar de Grizzlies zagen hun dwaling spoedig in en dat resulteerde in een doelpunt na 3.32 minuten, gescoord door Ram Sidhu, assist Nick Pomponio en Blair LeFebvre, 1-0. HYS probeerde zijn staart te roeren, doch met Mathieu in het doel, kwamen ze niet ver daarmee. De scheids vond het nodig een Grizzly naar de strafbank te verwijzen en de Hagenaars meenden dus een poging tot een powerplay goal te moeten wagen. Dat lukte niet, maar compleet lukte het wel, 1-1. Het publiek betreurde het hevig. Er werd behoorlijk gebeukt op ons doel, maar Mathieu liet zich niet verschalken, al kostte het wel wat nerven van ondergetekende. Veel beter werd het toen de rollen weer omgekeerd waren en hoewel het wat rommelig voor het HYS doel was, kwam er toch een doelpunt voor de Grizzlies uit voort. De maker was Nick Pomponio geassisteerd door Blair LeFebvre, 2-1.
In een zeer hoog tempo was de eerste periode verlopen en ik verwachtte thuis te zijn voor ik er erg in had. Hetgeen voor mijn drie huisgenoten natuurlijk bijzonder plezierig zou zijn, want dat levert smikkels op.
Na de bekende balkonscène waren wij weer paraat om de verrichtingen gade te slaan. Er werd een speler van HYS afgevuurd in het doel, doch dat was doelloos. Een straf voor HYS bracht niet het gewenste resultaat, een puck tegen de paal wordt helaas niet mee gerekend. Over en weer wat strafjes, over en weer wat bijna doelpunten, over en weer dus nop. Even raakte ik weer wat ontevreden omdat er geen gebruik werd gemaakt van de powerplay, maar ach alles went. Totdat de Grizzlies, mogelijk van schrik want ik zond strenge gedachten uit, lieten zien dat er wel gescoord kan worden met een speler meer. Jawel, 3-1 en dat punt werd gecomponeerd door Derek Bachynski met hulp van Blair LeFebvre. Zelfs de muziek raakte van slag en ging de lucht weer in toen het spel hervat werd. Niet lang hoor en alles was weer zoals het hoorde. Hooking bleek een favoriete straf en een HYSER was brutaal tegen een official, maar verder gebeurde er niets meer. We mochten pauzeren en dan filosofeer je wat af. Alleen aan een overwinning durf je niet te denken……….
En dat was maar goed ook, want volgens mij stond er een ander team op het ijs in de derde periode. De eerste minuten viel het nog niet direct op, hoewel een enge situatie mijn hart even deed stilstaan. Mathieu, die immers weet wat hij doet, wist het kennelijk even niet meer, dus verliet zijn stek en keerde niet op tijd terug. HYS zou wel gek zijn geweest daar geen misbruik van te maken, echter de westerling die de poging deed in een leeg doel te schieten, kleunde mis. Toen het doel weer bevolkt was, lukte het wel, 3-2. Het werd al minder, het werd nog erger. Precies 18 seconden later, 3-3. Het publiek zakte bijna door de tribune van ongeloof. Het geknoei ging toen helemaal los. Misser op misser en we hoefden niet lang te wachten op 3-4. Een relletje zorgde voor de broodnodige afwisseling, de powerplay-gedachte was men weer kwijt. Kans mis, aanvallen, kans mis, weer richting Gronings doel, kans mis en ga zo maar door. Mathieu deed wat hij kon en hij bleek zelfs te kunnen timmeren, want vakkundig sloeg hij het doel weer op zijn plaats. En het hampelde verder……… Zouden ze tranquillizers hebben gesnoept in de pauze? HYS had misschien wel vreselijk op de haagse donder gehad, want verliezen van Groningen, dat zal wel niet in de boeken mogen voorkomen lijkt mij toe.
Wij vroegen ons af of de ellende nog groter kon. Jawel, dat kon. Na over en weer getimeout en met nog een ruime minuut te spelen, gooide Groningen zich in het laatste redmiddel. Goalie uit het doel. Wel, je kunt het op je vingers uitrekenen, want de face off was voor de tegenpartij en toen ze aan de overkant aankwamen was het een makkie. De eindstand werd dus 3-5.
Wat moet ik er nog van zeggen, ik val stil. Hoera eindelijk, denken velen……….
Woensdag ben ik er weer, lekker puh…………
