Fiasco

Amsterdam, zondag 11 januari 2009, Amstel Tijgers vs Pecoma Grizzlies Groningen.

Dat stond op het programma en daar ik niet graag iets mis, haastte ik mij van een serieuze werkzaamheid naar een ontspannende hobby. Althans dat zou het moeten zijn, maar dat was het niet. Er werd verloren met 7-1 en het was prut. Ik ben niet van plan van mijn hart een moordkuil te maken, of had ik nou geen hart? Van de spanning heeft het in ieder geval niet te lijden gehad. Er was geen donder aan.

Maar goed, ik haastte mij dus over ’s heren wegen naar Mokum en kwam precies om zes uur aan in een pikkedonkere ijshal waar een compleet toneelstukje werd opgevoerd met de grote opblaasmuil in de hoofdrol. Natuurlijk was de vertederende factor er ook, een schat van een tijger. Meer kon ik niet zien en mocht blij zijn niet regelrecht van de tribune te zijn gestort. Tenslotte bij enige verlichting bekende gezichten gevonden, die ook in de hoop leefden een mooie wedstrijd te zien en dus ook bedrogen uit kwamen. Het Amsterdamse publiek had kennelijk een en ander voorzien, want het was nu niet direct uitverkocht.

Waar we dus niet opgerekend hadden in de eerste periode was een fors oprukken der vijandelijke troepen. Wakker en overtuigd van de a.s. overwinning belaagden zij onmiddellijk Mathieu Blanchard, die in het Groningse doel stond. Het doel ging van zijn plaats, wat ook met andere zaken wel gebeurt als de fundamenten niet stevig genoeg zijn.

Een Grizzly kreeg straf, echter geen sterveling om mij heen had iets gezien. Dat opende de score voor de Tijgers, 1-0. Wel weer compleet natuurlijk, dat wel. Trouwens de meneer van de lange uithalen bij het noemen der namen (alleen van de scoorders hoor) irriteerde ons ook dit keer. Zo triomfantelijk hoef je nou ook weer niet te doen.

Het doel raakte opnieuw los en werd nu door de zebra’s vastgezet. Zo konden de Amsterdammers tenminste 2-0 maken. Heel even gingen de Grizzlies leuk de goede kant op, en over was het alweer. Een Grizzly bleef op het ijs liggen, maar de scheids floot tenslotte toen het niet meer hoefde. Verder rukte en plukte men lustig door. De puck werd richting centrum gezonden, er moest een raam worden vervangen (hoe het er uitvloog is mij ontgaan) en gelukkig was het pauze.

Een der linesmen, een goede bekende van de Groningers, zette het doel met veel élégance op de juiste plek na een ellenlang gedweil van de dweilmachine. Zeker, een goed begin is het halve werk……… maar dan helpt wat maaien over de puck niet echt hoor. Veel vallen en opstaan hoort natuurlijk ook bij het opgroeien, maar bij ijshockeyers op deze leeftijd…………..dat is boter aan de galg. Een mooie Groningse aanval stuitte op een misselijke Tijgergoalie, die gewoon in de weg stond. Een straf werd overleefd en na een hevig gekluns maakten de Tijgers er eenvoudigweg 3-0 van. Weer straf en knokkerij en dan natuurlijk beide partijen een straf erbij, maar wel powerplay voor de Tijgers wat resulteerde in 4-0. Geen probleem hoor, 5-0 lukte ook.

Dan een lichte opleving en wel door de Nederlandse lijn! Net als gisteren! Zahir Hup redde de eer der Groningers, 5-1, met assist van Danny Kerstholt en Duncan Rode.

Bijna en opnieuw bijna hielp niet. Een rotzooi voor het Amsterdamse doel, ja, ja, en nee, hij wilde er niet in.

Volkomen verkleumd, zowel van buiten als van binnen, konden wij nog net de trage Manus over het ijs zien vegen. Als het vandaag niet klaar komt, komt het morgen wel. Maar het lukte vandaag althans dat vegen, het scoren door Groningen absoluut niet (morgen hoeft het niet) en dat terwijl een paar Groningse dames toch nadrukkelijk hadden afgesproken dat het nog goed zou komen. Dat was wel meer gebeurd in het verleden, dus!

Ha, ha, 6-1 gefopt! Wij waren het eens met de opmerking van een van onze supporters dat de Amsterdammers zo groot waren. Wij zullen een klacht indienen, want dat is branchevervalsing of hoe dat heten mag.

Werkelijk, er vonden een paar lichte aanvallen op het Mokumse doel plaats. Niks geworden, ze waren heeeeeel licht. Even ging men over op vangbal, misschien om het voor het publiek wat aantrekkelijker te maken, maar men moest zich tot ijshockey beperken. Een Grizzly passte zeer fraai naar een collega, maar die moest het zonder stick doen. Dat werkte natuurlijk niet. Amsterdam had geen moeite met 7-1, wij wel. Een Tijger werd een gevallen Tijger, de scheids had volgens mijn omstanders niets gezien, toch leverde het straf op voor de Grizzlies. Nou ja, wat maakt het nog uit.

Al met al een heel teleurstellende wedstrijd, mogelijk toch veroorzaakt door het grote aantal wedstrijden in zeer korte tijd. De helden konden vermoeid zijn natuurlijk. In ieder geval waren de geleerden het er over eens dat ze nog nooit zo’n slechte partij hadden bijgewoond. Van Mathieu moet gezegd, dat hij zijn team voor veel meer ellende heeft behoed, maar hij kan ook niet alles.

Onze Habc club was bijna compleet, b ontbrak! Zij heeft niets gemist. Een van de echtegenoten was angstig nu een chagrijnige vrouw mee naar huis te moeten nemen. In ieder geval kon ik niemand lastigvallen met mijn teleurstelling. Onder het genot van een weens walsje, walste ik naar Groningen (de schaatsen had ik toch maar thuis gelaten) en was daar in een mum, alwaar ik werd opgewacht door een nauw verwante ijshockeyer die tenminste twee punten uit overtime mee naar huis had kunnen nemen. Wij hebben samen nog even zitten griepen.