Het is weer gelukt!

Het was zondag 8 februari 2009 en na de enerverende wedstrijd van zaterdagavond  in Utrecht mochten de supporters van de Pecoma Grizzlies Groningen in Kardinge de verrichtingen gade slaan tegen de Amstel Tijgers uit Amsterdam.

Beer was ziek. Beterschap beer, we misten je! Niet ziek was de muziek. De trommels trommelden dat het een lieve lust was, de sirene deed mij bijna een schuilkelder opzoeken en de bellen waren tot in Delfzijl te horen, ik noem maar een buitenplaats.

De tribune was overvol. Door andere bezigheden was ik aan de late kant en kon slechts met veel wringen een plekje achter de spelersbank vinden en kwam daardoor dus nagenoeg op schoot van het huisorkest terecht.

De schrik sloeg mij binnen een paar seconden al om het hart, want de Tijgers spoedden zich richting Mathieu’s doel en schoten mis tot ieders opluchting. Gelukkig schrokken ook de Grizzlies zo verschrikkelijk dat ze de rollen omdraaiden en zich naar het Tijgerdoel repten. Klaver Jan Middelweerd aarzelde niet en schoot, raak! Bij dit punt werd hij geholpen door Lance Morrison en Derek Bachynski. De klok stond stil op 53 seconden precies. Ja, en bijna weer raak, maar net niet helemaal.

Een Tijger maakte een domme overtreding door onze Mathieu te attaqueren. Hij moest zitten, wij zaten er niet mee. Overigens inspireerde deze powerplay niet tot een volgend doelpunt der Grizzlies. Twee spelers van gemengde komaf, dus een Grizzly en een Tijger, botsen in het heetst van de strijd, dus niets bijzonders, doch scheids vond dat de Grizzly daarvoor gestraft moest worden. Het leverde geen tastbaar voordeel voor de Tijgers op, dus hulla….. Wel tastbaar voordeel was het later gescoorde doelpunt door Lance Morrison, assist van Preston Cicchine en Derek Bachynski, 2-0.

Het tempo lag hoog en Mathieu zat zeker niet zonder werk. Er stortte een Tijger op het ijs neer, helemaal uit zichzelf hoor, maar hij moest wel afgevoerd naar de kleedkamer. Daar ik niet wraakzuchtig ben, hoop ik dat de blessure mee zal vallen. Een volgende powerplay der Grizzlies bracht niets op. Een naar onze smaak onterechte straf wierp voor Amsterdam geen vruchten af, temeer daar ook zij het vlak daarop met een man minder moesten doen. Met een leuke voorsprong was het leuk pauzeren.

De tweede periode begon al snel met een straf voor een Pecomaatje, want hij gooide voor het doel een Tijger omver. Foei dat mag niet, al is het wel leuk natuurlijk. Dus even drie tegen vier spelers en al snel vier tegen vier. Mathieu verrichtte zijn werkzaamheden naar volle tevredenheid. Een aanval van de Grizzlies werd in de kiem gesmoord. Helaas het omgekeerde niet, want de Tijgers scoorden 2-1. Jasses het kon weer alle kanten op en ik zat niet rustig meer. Een opvallende Tijger met hetzelfde nummer als onze Danny, je ziet ik noem geen namen, was ons al opgevallen als een behoorlijke lastpak, hij daagde uit en zo kwam het tot een knokkerijtje. Je zult het niet geloven, hij ging vrij uit en twee Grizzlies werden gestraft naast slechts één andere Tijger. Het lijkt wel hogere wiskunde, daar snap ik ook niets van. Tot overmaat van ramp scoorde Groningen bijna in eigen doel, maar Mathieu was wakker. Een angstig moment toen er weer een straf dreigde voor Groningen, er een schot van de Tijgers geschiedde, die wel zat, maar gered door de fluit…….. niet telde.

Toen de Grizzlies compleet waren scoorde Amsterdam 2-2. Ik had het niet meer en wilde pauze. Nog even wachten was de boodschap. De Amsterdamse coach wenste een straf voor een verdwaalde puck, maar dat feest ging niet door.

Even nog wat geklungel en na een schoolvoorbeeld, naar mij werd ingeluisterd, van tripping tegen een Grizzly voor het Tijgerdoel, maar zonder straf, ging iedereen eindelijk de pauze in.

Op hoop van zegen, met die gedachte kroop ik weer op de tribune. Mijn oudste stekkie had mij van een pilsje voorzien, opdat ik wat moed kon indrinken. Twee mooie kansen gaven ook moed, maar het bleef bij kansen. Steeds bijna, net niet, het bekende verhaal. Een kans die had moeten zitten volgens omstanders, maar het dus niet deed. Nog een kans, weer een kans. Het enige wat ik er van kreeg was hartkloppingen. Ik heb besloten dat ik toch een hart moet hebben…....

Overigens speelden de Grizzlies in de derde periode wel beter na een wat slappe tweede en dat leverde uiteindelijk toch resultaat op. Ram Sidhu scoorde 3-2 met assist van Nick Pomponio en Blair Tassone. Een minuut later werd het nog mooier, want Derek Bachynski maakte er 4-2 van met behulp van Lance Morrison en Klaver Jan Middelweerd. Nog een keer bijna en de Tijgers vroegen time out aan. Krap twee minuten voor het einde ging de Amsterdamse goalie uit het doel en dat hielp, 4-3. Vertwijfeld staarden de Groningse supporters elkaar aan. Hup, nee niet Zahir, maar de Tijgergoalie weer in het doel. En woeps hij ging er weer uit, doch het mocht, gelukkig voor de Grizzlies, geen zoden meer aan de dijk zetten.

De eindstand bleef 4-3  en de tribune was buiten zinnen van blijdschap, behalve dan misschien een handjevol Mokumse toeschouwers.

Van puur enthousiasme was bij ieder doelpunt der Grizzlies een lawine aan krantensnippers over ons uitgestrooid en dat is natuurlijk heel feestelijk. Dus besnipperd en met een geteisterd gehoor reed ik vrolijk huiswaarts. Thuisgekomen strooide ik vanzelf het halve huis vol, want overal kwam de confetti uit tevoorschijn. Ik ga het natuurlijk niet opzuigen, want zo heb je tenminste nog lang plezier van de overwinning!